Comando Cultural Os Rabiscos 

Teo Cardalda F. 

O medo aos nosos medos 

Os tempos de agora non son moi doados e coido que os vindeiros non sexan mellores ante tanta globalización do capital e cada vez menos do social. Isto repercute no significado real de palabras como: traizón, desconcerto, humillación, loucura, soidade, tristura, mentira, desconfianza e medo; todas elas atópanse hoxe máis ao orde do día que fai vinte anos.  

De todas esas palabras o medo domínao todo. Grazas ao medo fan de nós o que queren, limitan as nosas conciencias ata perder o criterio propio. A solidariedade, o orgullo, a dignidade xa non existe. Só existe o medo. 

A cotío están as “caixas tontas”, as radios e os medios escritos a meternos o medo  no corpo á  maioría do persoal. Os que fomentan este pánico (capitáns “democráticos” que levan este navío chamado planeta)  son os que máis medo real teñen e con elo xustifican leis e accións aberrantes dándolle unha capa de verniz como se foran xustas e democráticas.  

Este planeta xa non é o que foi desde aquel 11S do ataque ás Torres Xemelas, o medo apoderouse de nós e con elo xustificouse a barbarie; comezouse a matar mosquitos con escopetas. Coido que algún día teremos a verdade sobre este atentado, agora sábese que do informe gobernamental algúns investigadores atoparon 115 mentiras. O importante para os capitáns dos navíos “democráticos”  naqueles intres era fomentar o medo. 

O gran escritor Eduardo Galeano falaba do medo cunhas verbas que me impresionaron, comentaba: “A democracia ten medo de lembrar”.  

Coido que nós temos o pánico de descubrir a verdade por medo aos nosos medos. 

Artigo publicado en Galicia Dixital 

Comments

Comando Cultural Os Rabiscos

Hambruna global 

* Artigo de Carlos Taibo para o Mañanceiro

En las últimas semanas son varias las instancias internacionales que lo han anunciado: debemos prepararnos para una hambruna generalizada que se apresta a cobrar cuerpo en muchos de los países del Sur. No estamos hablando --conviene precisarlo-- de ocasionales revueltas del hambre como las que hemos conocido en un puñado de países en los dos últimos decenios. Lo que se barrunta en el horizonte es un peligro muy serio que se dispone a amenazar a sociedades enteras en muy diversas regiones del globo.

A decir verdad, y por una vez, escarbar en las causas de lo que se nos viene encima parece razonablemente fácil. La lógica depredadora del capitalismo reclamó decenios atrás que muchas de las economías de los países del Tercer Mundo experimentasen una rápida reconversión en provecho del monocultivo, de la que el último botón de muestra es el empleo de buena parte de las capacidades para la generación de agrocarburantes. De resultas, y aunque esto a menudo se olvide, las tradicionales agriculturas de subsistencia empezaron a desaparecer, siempre sobre la base de que los productos que habían generado de siempre podrían adquirirse merced a los ingresos, que se anunciaban suculentos, derivados del monocultivo mencionado. Sabido es que, si esos ingresos han beneficiado a alguien --dejemos ahora de lado a las empresas foráneas--, ese alguien lo han configurado las elites dirigentes de los países pobres, casi siempre endilgadas con la perspectiva de trasladar sus ganancias hacia las economías opulentas del Norte. Basta con echar una ojeada, en lo que se refiere al problerma de fondo, a los estudios que dan cuenta de cuál es el porcentaje, exiguo, del precio de venta de un kilo de café que corresponde al campesino productor.
 

En un planeta en el que lo rige casi todo el beneficio descarnado, que debe obtenerse, por añadidura, en el período de tiempo más breve, no era difícil augurar lo que se avecinaba, tanto más cuanto que a la lógica invocada se han sumado el incremento en el precio de las materias primas energéticas y la demanda creciente que llega de países como China y la India. En los últimos años, y al calor de eso que hemos dado en llamar globalización, las grandes empresas transnacionales de la alimentación han movido sus peones con notable inteligencia y no menos notable falta de escrúpulos, como lo testimonian, por cierto, muchas de las políticas proteccionistas que siguen aplicando Estados Unidos y la Unión Europea. Han conseguido imponer en muchos lugares sus semillas y obligar a agricultores exhaustos a adquirirlas cada año. Han ido substrayendo, por otra parte, elementos centrales del conocimiento agrícola tradicional para, en forma de patentes, impedir en los hechos su empleo por quienes eran los descendientes de los genuinos inventores.

     Pero, por encima de todo, y conforme a la regla general del sistema, las transnacionales que nos ocupan han empezado a elevar sensiblemente los precios de los productos, algo que se puede palpar, también, en los países ricos. El efecto final lo tenemos --y valga la ironía terminológica-- sobre la mesa: son muchos los habitantes del Sur del planeta que carecen de recursos para adquirir los alimentos más elementales, en un teatro en el que, merced al expolio ejercido por el sistema que padecemos, hace tiempo que los campesinos locales perdieron la posibilidad de producirlos.   

Si el escenario que acabamos de mal describir invita, claro, a la indignación, no otra cosa que ésta se impone a la hora de evaluar la reacción que empieza a despuntar en algunos de los gobiernos de los países ricos, y entre ellos el español. La respuesta no es otra que un incremento de las sumas destinadas a permitir la adquisición de alimentos por los países más acuciados por el problema (y ello cuando tal incremento se produce, toda vez que en el caso de EE.UU. parece que las autoridades no contemplan en modo alguno semejante posibilidad, con lo cual, y en los hechos, la ayuda alimentaria que dispensa la principal potencia del planeta se apresta a reducirse). El lector incauto se preguntará por qué lo anterior me parece indignante. La razón es, sin embargo, sencilla: nadie parece dispuesto a mover un dedo para poner freno a la rapiña asumida por las grandes empresas transnacionales, beneficiarias directas, una vez más, de las ayudas mentadas, que se destinarán a comprar alimentos que se pagarán a los precios fijados por aquéllas. La trastienda conceptual de semejante inacción no es otra que la que proporciona la idea de que las reglas del mercado son sacrosantas, incluso en aquellos casos en los que es fácil certificar que colocan en las puertas de la muerte a muchos seres humanos... 

* Carlos Taibo  é profesor de Ciencia Política na Universidade Autónoma de Madrid.

Comments

Viñeta  Por Kalvellido 

A peste neoliberal do século XXI

 Comenta O Fervello: A viñeta está en acorde con todas as recesións económicas que estivemos a padecer no século XX. O gran capital actúa cun liberalismo desenfrenado metendo caña á maioría do persoal, intentando por tódolos medios "privatizar que algo queda" e cando provocan un "crak", din que teñen que socializar pérdas. Hai que foderse, cando egoistamente ata límites insospeitados pruducen unhas gañancias esorbitantes (como ata agora o están facendo), xamais falan de socializar eses ganancias, un reparto máis equitativo da riqueza dun país. Só entende de socialización cando o erario público (Xoan pobo) lle sobvenciona as perdas que eles mesmos provocan coa súa insaciabilidade.

A diferencia das recesións de antes ás de agora, está na esquilmación sen ningún control que estiveron a facer durante estes últimos 20 anos en tódolos eidos, máis fame no mundo, as enerxías esquilmadas sen alternativas, problemas ecolóxicos dunha gravedade impresionante, cambio climático e o máis grave o "lavado de coco" que meteron e están metendo ao persoal cos grandes medios de comunicación ao servicio destes mangantes. Acadaron suprimindo a mente para pensar con criterio propio  e hoxe non se move nin unha folla contra estes "cafres". ¡ Serán cabróns estes  elementos da raza humana! .

Comments

El libro de Gonzalo Bouza-Brey sobre los emigrantes de la

comarca fue presentado anoche en el Puerto de Vilagarcía...Ler máis....Voz de Galicia

Foi presentado por Javier Gago presidente do Porto de Vilagarcía,Antón Xil director do Diario de Arousa e Xabier del Valle-Inclán Bibliotecario da Universidade de Santiago. Foi lido un escrito de Xoán Guitián, persoeiro que tiña que estar na presentación,onde por causas de índole familiar non puido acudir. 

-------------------------------------------------------

 Gonzalo, “..a derradeira pinga non esvarou..”

Comentario de Teo Cardalda F.  

O día 18 pasado presentouse nos locais da Autoridade Portuaria de Vilagarcía de Arousa o libro “Los arousanos por el mundo: Nós tamén fomos emigrantes” do compañeiro e camarada Gonzalo Bouza-Brey. Trátase dun libro que recolle historias de mulleres e homes de Arousa que tiveron que emigrar, uns obrigados polas circunstancias de non caer nas garras dos fascistas naquela “longa noite de pedra”, outros por iniciativa propia. 

Persoeiros que tiveron un aporte cultural, político, economico, literario e deportivo naqueles países  onde emigraron en especial a América . É un libro moi interesante para aqueles que teñan inquedanzas  sobre a memoria histórica arousá,  un libro de consulta e moi didáctico, cunha orientación ás conciencias actuais de coñecernos a nós mesmos do que somos e do que foron os nosos pais e avós. Deste país como Galicia de milleiros e milleiros de emigrantes ao longo dos anos; o título é moi significativo, marca o principio de algo moi fondo da nosa terra, dos galegos : “Nós tamén fomos emigrantes”. 

Coñezo a Gonzalo desde os tempos “negros” da ditadura franquista. Sempre lembramos ese día, foi moi especial. A miña labor política en Vigo era contactar en Vilagarcía cun membro do PCG. Sabía que esa persoa con ese nome estaba agardando no Café Central, din moitas voltas para observalo, non me fiaba, pensaba que era unha trampa e el un policía, ata que contactei cun xornalista, daquela corresponsal da Voz de Galicia en Vilagarcía que me axudou,  foi cando chegamos a coñecernos en circunstancias moi especiais  que deixan pegada ao longo da vida. 

Fago este anterior comentario da nosa amizade, simplemente é para retalo a escribir a historia dos anos da ditadura e transición na bisbarra do Salnés e Vilagarcía, cousa que o vivimos moi preto. Sabes amigo Gonzalo que hai moito que contar e moito que dicir e xa vai sendo hora de poñer a cada quen no seu sitio, iso tamén é memoria histórica aínda que sexa recente, soamente fai 35 anos. 

Gonzalo,  lembrábache o amigo común Xoán Guitián no seu escrito lido na presentación, aquelas verbas do teu poema tan fermoso cantado por Olalla Bouzas “...a canle da fonte quedou seca....”, Eu che digo que a fonte aínda ten que votar moita auga histórica e a derradeira pinga non esvarou. Meus parabéns Gonzalo.

Artigo escrito en GaliciaDixital  

Comments

Artigo de Carlos Taibo para o Mañanceiro. 

 Ojo con los Objetivos del Milenio   

Carlos Taibo 

Mucho se ha hablado en los últimos años de la Declaración del Milenio, aprobada por la Asamblea General de Naciones Unidas en 2000 y poco después concretada en Monterey (México). La declaración en cuestión estableció ante todo dos grandes propósitos: reducir a la mitad entre 1990 y 2015 la proporción de la población cuyo ingreso es inferior a un dólar diario y reducir a la mitad, también, en ese mismo período, la proporción de la población que sufre hambre.

A esos dos grandes objetivos se sumaron, siempre con el horizonte del año 2015, otros varios: asegurar la educación primaria de todos los niños, progresar hacia la igualdad entre los sexos, reducir en dos tercios la tasa de mortalidad infantil, garantizar el acceso universal a los servicios de salud genésica y aplicar estrategias de desarrollo sostenible. 

Aunque a primera vista nada importante cabe reprochar a metas tan loables como las reseñadas, lo cierto es que los llamados Objetivos del Milenio merecen una consideración crítica que se ajusta a tres grandes razones. La primera de ellas da cuenta de la modestia --son menos ambiciosos que otros programas anteriores-- y, a menudo, de la vaguedad de esos objetivos, tanto más cuanto que no es sencillo determinar cómo se satisfarán y sobran los motivos para concluir que en los hechos en 2015 se estará muy lejos de haberlos colmado.

En realidad, conforme a lo pactado se da por descontado que 500 millones de seres humanos, que viven en situación de extrema pobreza, son insalvables para el año 2015, y se olvida que, en virtud del crecimiento demográfico, a esos 500 millones se sumarán 210 millones más. Hay que señalar, en segundo lugar, que al amparo de los Objetivos del Milenio no se vislumbra ningún afán de contestar las políticas que abrazan el Fondo Monetario Internacional, el Banco Mundial o la Organización Mundial del Comercio, o de reclamar la cancelación plena de la deuda, el final del intercambio desigual y del expolio de los recursos, o el despliegue de medidas que permitan poner freno a la rapiña que ejercen las empresas transnacionales.

Tampoco se aprecia ninguna voluntad de encarar los problemas de un sinfín de minorías --mujeres, poblaciones rurales, grupos étnicos singularizados-- que padecen de forma directa las secuelas del injusto orden internacional del momento. Al fin y al cabo, y como quiera que no se rompe en modo alguno la triada que configuran liberalización, crecimiento y reducción de la pobreza, ni se postulan políticas encaminadas a reducir las desigualdades, parece que lo que se nos propone es, sin más, resolver los problemas sin encarar sus causas. "Una de las principales limitaciones de los Objetivos de Desarrollo del Milenio es su abstracción del contexto social, político y económico en el que deben realizarse", en palabras de Antrobus. 

Hay que agregar, en tercer lugar, que al amparo de los Objetivos del Milenio tampoco se muestra ningún designio de estimular la movilización popular, y en particular la que debe registrarse en los países del Sur. En el mejor de los casos, se le otorga un papel de relativa preeminencia a las ONG asistencialistas radicadas en el Norte, en el marco de un proyecto tecnocrático y elitista que debe beneficiar, por lo que parece, a pobres pasivos que esperan la ayuda exterior.

Por detrás de todo lo anterior, parece sobreentenderse, en una dramática simplificación, que la cuestión del desarrollo se puede reducir sin más a la cuestión de la pobreza y a la erradicación de ésta. Sería lamentable que ignorásemos que hay muchas personas muy valiosas que trabajan con denuedo y con talento por acercarnos a la satisfacción de los Objetivos del Milenio.

Quiere uno creer que en su tarea cotidiana hace tiempo que se percataron de que es preciso, sin embargo, ir más allá de estos últimos, tanto en lo que atañe a las metas precisas como en lo que se refiere a los instrumentos que hay que desplegar. 

Comments

ALFONSO SAAVEDRA DESCANSA NA SÚA RÍA

GONZALO BOUZA BREY

Días atrás un grupo de amigos e a súa viúva, a moscovita Tamara, esparexemos polas augas do mar de Arousa as cinzas do inesquecible amigo Alfonso Saavedra, quen finou logo dunha cruel enfermidade na súa casa de Milladoiro (Ames), pretiño de Santiago de Compostela.

Alfonso Saavedra naceu en Cuba no ano 1925 de pais vilagarciáns, víndose para a cidade arousá á idade de tres anos e desenvolvendo aquí toda a súa infancia e adolescencia ate 1951 no que tornou a Cuba. Na illa caribeña Saavedra afiliouse ao Movimiento 26 de Julio, a organización guerrilleira dirixida por Fidel Castro e que no 1956 derrocou ao dictador Fulgencio Batista.

O novo goberno revolucionario no que era ministro de Economía Ernesto “Che” Guevara encargoulle a Saavedra unha importantísima responsabilidade, como foi a de encargado de negocios da República de Cuba diante do goberno da Unión Soviética.Durante máis de 30 anos, Alfonso desempeñou esa labor xestionando todos os tratos comerciais co goberno da URSS, naquel entón o maior proveedor económico da illa caribeña.

A súa estreita colaboración co “Che” xa foi recollida neste xornal nunha reportaxe sobre a súa vida e obra realizada no outono do 2002. Alfonso Saavedra tamén foi presidente do Centro Español de Moscú durante varios anos, onde desenvolveu importantes tarefas de axuda á colonia española, en especial cara os denominados “niños de la guerra”.

A pesares de ter movido centos de milleiros de dólares a súa dignidade e integridade non baixou nada e acabou retirándose nunha pequena casa no Milladoiro, xunto coa súa dona Tamara, vivindo dunha exigua pensión do Estado español. Saavedra foi durante todo o tempo unha referencia vivente da militancia revolucionaria e un afervoado namorado da súa Vilagarcía de orixe e mocidade, o que lle levou a pedir aos seus íntimos que as súas cinzas foran esparexidas polo mar arousá.Así se cumpríu.

Hoxe, Alfonso, xa estás definitivamente entre nós, aínda que non dubido que algo de ti, movido polas correntes, achegarase ata as praias de Cuba que tanto amaches.

Traerte hoxe ás nosas páxinas non é máis que un intenso e emocionado homenaxe a quen desde o noso pobo foi sempre un exemplo viviente de entrega ás causas da liberdade e dos dereitos dos traballadores de todo o mundo.

Sempre na nosa memoria.

Comments

grandes grúas no porto de Vilagarcía de

Arousa.

O día 4 de abril chegou por mar unha barcaza cargada con dúas enormes grúas remolcada por un remolcador belga para a súa descarga no porto de Vilagarcía de Arousa. Ao chegar ao porto foi axudado polos remolcadores "Doctor Pintado" e "Punta Ondartxo". Maniobra que se realizou con éxito. Foi expetacular por ser a primeira vez que acontece neste porto e polo tecnicismo en medios para descargalas.

Comments

Presentación do disco  "Sentimentos da Alma

Galega"da cantautora Olalla Bouzas no Auditorio de

Vilagarcía de Arousa o 05 de abril de 2008.

Olalla lle puxo música a doce temas dos poetas contemporáneos de Galicia como son: X. Neira Vilas, Gonzalo Bouza-Brey, Xesús Alonso Montero, Xesús Rábade Paredes, Manuel Blanco Mariño, Baldomero Iglesias Dobarrio, Daniel Pino Vicente, Manuel Rivas Barros e Sabino Torres Ferrer.

A canción "Desta Terra" de Neira Vilas, lle puxo a música Teo Cardalda e a canción "Madre e Amiga" tanto a música como a letra son de Olalla Bouzas. Desta maneira completa o disco con catorce fermosas cancións. Disco que sairá a venta a mediados deste mes de abril.

O post consta de dous vídeos "caseiros" onde a realidade do impactante concerto supera cualitativamente á calidade do vídeo. O primeiro trátase do comezo do concerto  cunha introducción da banda que acompañou a Olalla, a continuación  a canción "Meu Mar " de Daniel Pino.

O segundo vídeo cun poema de Xosé Neira Vilas "Desta Terra", cantada a dúo Olalla & Teo Cardalda de Cómplices .

Actuación na TVG no programa Luar.

Comments

Comentario de Roxelio Díz   

VIOLENCIA E MEDIOS

Moito se fala nesta terra nosa de liberdade, democracia e pluralidade. Principalmente entre os medios profesionais de difusión ( enténdase radio, televisión e prensa escrita) onde en aparencia e apelando á liberdade de expresión cada un deles expón aos seus lectores unha ampla gama de informacións e artigos de opinión para formar o criterio de quen nos atopamos máis alá da mesa.

Pero a pesar que en aparencia todo esta dentro do contexto que entre todos establecemos, a realidade cotiá demóstranos que non sempre é así.
Os medios xornalísticos industriais cunha crecente voz e capacidade de influencia no espazo público, constitúen moitas veces un factor máis de violencia. A través dos seus contidos noticiosos crean, promoven, reforzan e lexitiman a violencia xeneralizada cara a quen consideran poden ser un obstáculo dos seus propios intereses.

rdiz51@yahoo.com.mx

Comments

  Teo Cardalda F.

Teodulfo Lagunero, un millonario do PCE 

Teodulfo Lagunero, Catedrático de Dereito Mercantil, avogado, construtor, millonario e comunista, financiou o PCE na clandestinidade. Estes días cedeu a súa fortuna a unha fundación para construír garderías e residencias para a terceira idade. Agora está escribindo un libro onde recolle unha vida e unha memoria moi importante para a historia deste país.

Lagunero foi o que trouxo a España o sete de febreiro de 1976 a Santiago Carrillo con aquela sonada perruca (perruca que lle encargou ao perruqueiro de Picasso) e sen os seus acostumados lentes de miope, cun pasaporte falso a nome de Raymond B., pasou a fronteira  nun impoñente “Mercedes” conducido pola dona  de Lagunero.

Chega a Madrid na noite do mesmo día e instálase nun discreto piso da rúa Comandante Franco e logo nun  “chalet” da colonia madrileña de El Viso na rúa Lizarán  17, propiedade de Teodulfo.

Teodulfo máis ben era un topo millonario do PCE en Madrid nos tempos non moi doados da ditadura franquista. A súa familia era antifranquista, fillo de catedrático comunista, irmán de comunista. El mesmo tivo un consello de guerra cando tiña 18 anos, condenado a morte conmutándolle a pena. Cando tivo os medios económicos tratou co PCE. En certa entrevista lle preguntaron sobre isto, el comentaba: “....hice lo que creía que era mi obligación como ciudadano español, contribuir con los que entonces eran lo únicos que luchaban contra Franco. Fui consecuente con mis ideas, con la circustancia accidental de que los negocios me había salido bien. Dediqué mi vida y mi dinero, todo a la lucha contra Franco, son los mejores años de mi vida. El pago que tuve fueron unos años en los que me realicé como ser humano...”

Foi e é amigo de grandes  intelectuais como: Alberti, Neruda, Bardem, Gala, Marcos Ana, María Teresa León etc.Coido que na súa vida tan intensa, máis ben na sombra, moito terá que contar en especial sobre a transición. Para aqueles que non coñeceron esa etapa de España, coido que sen  Lagunero é imposible entender aquela  transición política, especialmente na legalización do PCE naquel nove de abril de 1977, Sábado Santo.

  Polo ano 1979, tiven a honra de acompañar durante un mes ao Secretario Xeral do PCG Santiago Álvarez nas súas viaxes.  Nunha  desas viaxes tiven a sorte de coñecer por primeira vez a Teodulfo,  entre moitos históricos como José Gros (guerrilleiro do “maquis” francés que había participado na II Guerra Mundial en accións na retagarda alamana e formou parte do Comité Central do partido e gardacostas de Carrillo), isto acontecera no  mes de abril de 1979 na Sede Central do PCE en Madrid na rúa Castelló 25, no barrio de Salamanca , un local de máis de 800 metros cadrados que Lagunero regalara ao Partido Comunista.

Desde aquela ata agora pouco ou nada souben del, algunha que outra nova nos xornais por mor de actos culturais. Ao ler onte a nova desa cesión da súa fortuna para bens sociais, non me trabuquei da impresión positiva que me deu aquel día de 1979, onde escoitándoo falar con Santiago Álvarez caérame moi ben o Sr. Lagunero.

Artigo publicado en Galicia Dixital

Comments

O 5 de abril ás 21,00 horas, presentará o disco a cantautora Olalla Bouzas " Sentimentos da Alma Galega" no Auditorio de Vilagarcía de Arousa.

Ver Vídeos da presentación deste día

Cantará temas dos poetas galegos: Baldomero Iglesias Dobarrio. Daniel Pino Vicente.Gonzalo Bouza-Brey. Manuel Blanco Mariño. Manuel Rivas Barros. Sabino Torres Ferrer. Xesús Alonso Montero. Xesús Rábade Paredes e Xosé Neira Vilas.

Ler máis en Faro de Vigo

Comments

A viñeta de J.R.Mora ten moita carga de profundidade.¡Non sí!. Moi interesante a cousa.

Sobre o autor

Comments

Comando Cultural Os Rabiscos

Teo Cardalda F.

Cristina,unha moza valente e solidaria

O xoves pasado día 13 aconteceu no peirao de Vilaxoán  un grave accidente onde pereceron dúas mozas, Eva e María, ao caer o coche ao mar. Outra moza que se atopaba noutro coche, ao observar que se fundía, tirouse ao mar para poder salvalas. Esta rapaza de 19 anos Cristina Lobato intentou rescatar ás víctimas, pero por unha chea de circunstancias e moi mala sorte, non puído facer nada. Eu chegaba alí cando Cristina xa estaba en terra,  a vin toda mollada e tremente de frío, quizais non só de frío senón que tamén da impotencia de non poder rescatar ás devanditas mozas.

Non é  moi normal que se trate de ti a unha persoa que non se coñece. Neste caso Cristina, permíteme  por unha vez escribir de ti a ti . Ante todo a miña máis sincera felicitación pola coraxe e valentía da túa acción. Coido Cristina, que os que nos consideramos adultos temos que facer moitas reflexións en canto a xuventude. Non soamente temos que estar a ler e escoitar nos medios todo o negativo , xa que iso é o que máis vende. Ti, Cristina, déchesnos unha lección de humildade, solidariedade e valentía que moitos de nós, os adultos, temos que aprender.

 (Foto, Iñaki Abella, Faro de Vigo)

Non teño ese gran pracer de coñecerte persoalmente Cristina, coido que  xa che coñezo nas miñas reflexións e na miña mente, representas a milleiros (a gran maioría) de mozos deste  país que xamais saen nos xornais ou TV polas cousas ben feitas, iso non vende.

Cristina, os adultos damos a cota máis alta en sintonización das TV, ollando as miserias humanas, os programas lixo, subcultura e logo pedimos responsabilidades aos mozos/as da falta de valores. Coido que temos parte da culpa de non saber comprendervos. Ti deches ese exemplo ante este sistema mediático que nos están a impoñer. Ti deches o exemplo a moitos detractores que pensan que están na posesión da verdade, poñendo a caer dun burro a toda a xuventude; cando saben positivamente que sempre son unha minoría. 

No é certo que os mozos de agora pasen de todo. Todo o contrario. Teñen os seus propios valores interiorizados e están comprometidos co que creen. Milleiros deles demostran cada día coas súas accións , a súa enerxía e a súas gañas de facer cousas, de actuar contra a inxustiza, o medio ambiente e en especial os valores do ser humano como é a vida.

Só che digo dúas palabras con moito agarimo: “chapo”Cristina.   

Artigo en Galicia Dixital

Ler noticia dese día en Faro de Vigo

Leer en español

Cristina,una joven valiente y solidaria

El jueves pasado día 13 aconteció en el muelle de Vilaxoán un grave accidente donde perecieron dos chicas, Eva y María, al caer el coche al mar. Otra joven que se encontraba en otro coche, al observar que se hundía, se tiró al mar para poder salvarlas. Esta chica de 19 años Cristina Lobato intentó rescatar a las víctimas, pero un montón de circunstancias y muy mala suerte, no pudo hacer nada. Yo estaba allí, la vi toda mojada y temblando  de frío, quizás no solo de frío sino que también de la impotencia de no poder rescatar a las jóvenes.
No es muy normal que se trate de tu a una persona que no se conoce. En este caso Cristina, me permites por una vez escribir de tu a tu . Ante todo la más sincera felicitación por el coraje y valentía de tu acción. Creo Cristina, que los que nos consideremos adultos tenemos que hacer muchas reflexiones en cuanto a la juventud. No solamente tenemos que estar a leer y escuchar en los medios todo lo negativo , ya que eso es lo que más vende. Tu, Cristina, nos diste una lección de humildad, solidaridad y valentía que muchos de nosotros, los adultos, tenemos que aprender.
No tengo ese gran placer de conocerte personalmente Cristina, creo que ya te conozco en mis reflexiones y en mi mente, representas a miles (la gran mayoría) de jóvenes de este país que jamás salen en los periódicos o TV por las cosas bien hechas, eso no vende.
Cristina, los adultos damos la cuota más alta en sintonización de las TV, viendo las miserias humanas, los programas basura, subcultura y luego pedimos responsabilidades a los chicos/as de la falta de valores. Creo que tenemos parte de la culpa de no saber comprenderos. Tu diste ese ejemplo ante este sistema mediático que nos están a imponer. Tu diste el ejemplo a muchos detractores que piensan que están en la posesión de la verdad, poniendo a caer de un burro a toda la juventud; cuando saben positivamente que siempre fue una minoría.

Comments

Comando Cultural Os Rabiscos 

CULTURA SI, MAUSOLEO NON 

O

Comments

Artigo de Rogelio Díz desde México 

 Rogelio Díz

LA  NIÑA  DE  RAJOY  SE  QUEDO  HUERFANA 

Eran muchas las esperanzas que el Sr. Rajoy tenia en ganar las elecciones, y no solamente estas, como cabria de esperar, sino tantas como un poco más de 16 legislaturas para que su niña pudiese tener el ciclo completo desde su nacimiento, educación, boda, familia y pensión.

Quizás no con su mentor como presidente, pero si en la misma empresa en que su padre tuviera trabajo. Y después ella y su futuro cónyuge,  para que al final pudiesen cobrar la pensión merecida. La pena es que a esta niña Victoria Esperanza, en plena salida del cascaron le cambiaron la escenografita, y ahora tendrá que estudiar esa materia asquerosa de Educación para la Ciudadanía en vez de los maravillosos preceptos de la religión católica.

( Foto, María José La niña de Rajoy)

Y por consecuencia, la imagen de la familia tan explicada por su mentor de papa, mama y sus hijitos, puede cambiar a la abominable idea de que sus compañeritos tengan dos mamas o dos papas y que a eso lo equiparen con nuestra sagrada familia. 

Y es que la tormenta de las elecciones, nos cambio la vida –diría la niña de Rajoy- pues ahora la crisis económica nos devorara en unos meses y nos encontraremos en la más absoluta pobreza, donde tendré que asistir a un colegio publico donde conviviré con extraños seres de diferente color y con diferentes costumbres y forma de hablar, que al no haberles obligado a firmar un contrato de integración, tendrán los mismos derechos que nosotros y lo que es peor, cada vez son más, gracias al efecto llamada de quienes volvieron de nuevo a chafarnos la vida. 

Que son los mismos que rompen nuestra querida España y venden Navarra, ya que así lo han negociado con los terroristas de ETA. Los que no oyen a los millones de gente bien que acompañamos a nuestros guías espirituales de la Santa Madre Iglesia tratando de salvaguardar los valores de la familia. Volveremos a ser cabeza de ratón con amistades tan peligrosas como las de Castro, Chávez y Morales, mientras seguiremos recibiendo el desprecio del gran adalid de la libertad, esperamos que siempre nos quede Mccaine. 

La idea de una España una, grande y li…(perdón) indisoluble, tornara a la idea del concepto de nación discutida y discutible, mientras los nacionalismos cobijados en la pluralidad nos impondrán sus lenguas por encima de nuestro castellano, tan antiguo él y tan preciado en el mundo, principalmente en iberoamerica donde fue placidamente adoptado y nunca impuesto. 

Trataran de reabrir viejas heridas y hablar de un pasado manipulando la historia como bien nos lo dicen en la COPE.Así que no me queda mas remedio que refugiarme con tito Camps en Valencia o tita Espe en Madrid. 

Rogelio Diz-Analista político, México

rdiz51@yahoo.com.mx 

Comments

Comando Cultural Os Rabiscos

Teo Cardalda F. 

A debacle de IU

 Lembro hai unha década cando o xornal “El País” lle chamaba a Julio Anguita:  “iluminado” e personaxe que estaba noutra galaxia cando tiña no seu grupo parlamentario vinte deputados. Agora nestes intres pasado o tempo,  vou comprendendo o que quería dicir ese “xornal” e outros, axudar mediaticamente ao amparo desta Lei Electoral de repartirse a torta de España entre o branco e o negro. O acadaron para ben dos intereses deses progre-yupis con chaqueta de pana, que saíron como foguetes na época de Solchaga.  

É certo que a Lei Electoral é totalmente inxusta e defendida polos que lle beneficia, PP e PSOE. Evidentemente iso afecta a moitos escanos, a IU lle costa 500.000 votos acadar un deputado, cando ao PSOE e PP só lle fai falla 65.000. A Lei D´Hont nunha única circunscrición sería a máis xusta, coido que é moi desaxustado que, con case un millón de votos teña dous deputados IU e Coalición Canaria con 164.000 teña os mesmos escanos .

Nembargantes, hai moitos factores na perda de case medio millón de votos con respeto ao 2004: faltou un programa clarificante de esquerdas. Nos últimos anos a política que primaba asemellaba a un irmán pequeno do PSOE ( sen quitarlle o seu mérito nalgunhas  leis sociais que foron aprobadas grazas á súa iniciativa ),  a isto sumamos a política da dirección que aconteceu con guerras internas que saíron á luz pública e iso ten un custo a curto prazo negativo. Tamén pode ser que acontecera un factor  que eu lle chamo o voto do “medo” ( ollo, que veñen os fachas), que en termos  máis sutís  lle chaman o voto “útil”.

Considero que a partir deste intre retomen con máis forza  como sempre foron, cos seus valores da liberdade ( non esquezamos a súa loita polas liberdades contra a dictadura quedando moitos no camiño, mentres outros que se din de esquerdas estiveron de vacacións naqueles intres), da xustiza por riba de calquera interés, xa que considero que ten que haber un contrapeso neste pais que explique moi claramente e cale nas mentes dos paisanos que, a distribución da renda sexa un indicador máis importante que a renda “per cápita”. Teñen moitas razóns, só necesitan saber explicalas. Suponse que son a rama culta deste país, pero non illarse  nunha capa de propostas ilusorias.

É unha mágoa que unha esquerda consecuente con eses principios de igualdade sexa hoxe case testemuñal  no Parlamento, onde en case tódolos países de moito bagaxe democrático de Europa, sexan terceiras forzas políticas que obrigan de cando en vez a facer políticas sociais aos socialdemócratas cando estes escoran ao liberalismo. Non soamente este país e branco e negro, ten moitos cores e a pluralidade enriquece a política.

Como simple anécdota ante esta inxusta Lei Electoral, votando cunha única  circunscrición o PSOE perdería oito deputados, o PP  sete, IU tería 14, o BNG seguiría con dous, ERC tres, PNV perdería dous CIU conservaría os 11. Coido que é moi significativa  esta norma,  máis xusta en relación co número de votantes a cada forza política, a pluralidade e a representatividade dos cidadáns moito máis axustada.

Despois de máis de trinta anos de democracia, o troco desta inxusta Lei é unha materia pendente de calquera goberno de quenda. Coido que non hai vontade política e non interesa a certos poderes fácticos. 

Artigo publicado Galicia Dixital

Comments

Xesús Redondo Abuín

PALABRAS PARA UN SOLDADO DA HISTORIA   

Alfredo García Caramés era ouro de lei; ouro en pano era; por fóra e por dentro; era dunha peza; calquera podía tomarlle o folio non cambiado á primeira; era un libro aberto: o que era e o que non era levábao a flor de pel. Con el sempre sabía un a que aterse. Non tiña nel nada de nada saduceo.

Naceu na parroquia de Liripio ¡Será por eufonía! Liripio talmente parece un chío saído da palleta cantareira da gaita do gaiteiro de Soutelo: entonces, o xílgaro que mellor repenicaba de toda Galicia.

Nacer en Liripio xa ten o seu aquel. Pero é que a maiores Alfredo medrou nas culturas de medio mundo e doutorouse en case todo no día a día dos seus nada maniños 86 anos de ir e vir de sitio en sitio; e por onde ía botaba raíces; iso si, co raigoto cravado toda a súa vida na parroquia de Liripio: Terra de Montes sempre foi a súa matria nutricia; nas quimbambas que estivese, o seu raigoto de Terra de Montes nunca saíu.

Foi moito o que el aprendeu na cartilla ágrafa do día a día colectivo; nos 86 anos que botou aquí aprendeu a mitra; e o moito que aprendeu aprendeuno moi aprendido, porque o aprendeu no duro oficio de resistir as patadas que lle arriou a vida, que foron non poucas e case sempre a vida llas arriou por onde máis a el lle doía; desde o día que naceu como quen di: táboa do barro á cabeza por Forcarei desde case meniño, emigración, guerra, exilio e pé do canón toda a vida a pé firme. El nunca quixo aprender a equidistar do perigo e apandou co seu quiñón del estoicamente cando foi preciso.

O seu bo amigo e biógrafo, Valentín García Gómez, chamoulle SOLDADO DA HISTÓRIA e en dúas palabras Valentín colleu polo peito o quid da cuestión de toda revolución: a historia é obra de todos, non dos adaís. Pero é que a maiores, Alfredo non foi asistente de Líster: foi lugartenente, que é moi distinto. E non foi máis porque el non quixo.

Alfredo tiña non pouco de que se gabar. Sen embargo, coma todos os grandes, non era nada narciso. O maior timbre de gloria seu era ter sido lugartenente de Líster, iso que Alfredo era anarquista e Líster era comunista. Ese abismo non foi óbice para que Líster fose sempre para el moito Líster. E non foi insólito o caso seu. O tamén lendario xeneral Modesto tivo igualmente de lugartenente a outro anarquista. Do cal Modesto contaba marabillas.

¡Cómo non! Bo quiñón da aureola destes dous lendarios xenerais comunistas é tamén patrimonio lexítimo destes dous lugartenentes de aceiro anarquistas: Modesto e Líster alcanzaron o cume no que agora están a cachapernas destes dous facedores de historia invisibles. Ós invisibles débelle o mundo un potosí. Se o mundo non estivese tan rematadamente mal feito, sacaríase ante todos eles o sombreiro. Sería un xesto coa  propia especie.

Leer en español........

PALABRAS PARA UN SOLDADO DE LA HISTORIA

Xesús Redondo Abuín

Comments

Teo Cardalda F. e tódolos currantes deste Blogue: Neste vídeo onde está a falar  a filla  de Isaías Carrasco, o di todo, non fai falla máis comentarios. Nembargantes, non me queda moi ben o corpo se non digo o que moitas veces ao longo destas últimas horas veño dicindo : Estes elementos son uns fillos de puta, uns putos covardes e bastardos que non pertecen ao ser humano.

Nestes intres non deixamos de pensar  (é inevitable) nas baixezas de  xente como Alcaráz, moitos dirixentes do PP e moitos xornalistas da ultradereita en especial ese elemento da COPE( non digo o seu nome por medo a estercar o Blogue) o que tal dixeron do goberno e Zapatero durante toda a lexislatura.  Non deixamos de pensar no Sr. Rajoy, como última mostra fai uns días ao acusar ao presidente do Goberno de "agredir a las víctimas". Usaron todas as armas putrefactas da mentira e da demagoxia, todo lles valeu.

Os que facemos este Blogue, a nosa solidariedade e condolencia á familia e achegados de Isaías Carrasco.

Leer en español

 Teo Cardalda F. y todos los currantes de este Blog: En este vídeo donde está a hablar la hija de Isaías Carrasco, lo dice todo, no hace falta más comentarios. No obstante, no me quieda muy bien el cuerpo si no digo lo que muchas veces al largo de estas últimas horas vengo diciendo : Estos elementos son unos hijos de puta, unos putos cobardes y bastardos que no pertecen al ser humano.

En estos momentos no dejamos de pensar (es inevitable) en las bajezas de gente como Alcaráz, muchos dirigentes del PP y muchos periodistas de la ultraderecha en especial ese elemento de la COPE( no digo su nombre por miedo a que se me pudra el Blog) lo que tal dijeron del gobierno y Zapatero durante toda la legislatura. No dejamos de pensar en el Sr. Rajoy, como última muestra hace unos días al acusar al presidente del Gobierno de "agredir a las víctimas". Usaron todas las armas putrefactas de la mentira y de la demagogia, todo les valió.

Los que hacemos este Blogue, nuestra solidaridad y condolencia a la familia y acercados de Isaías Carrasco. 

Comments

 Comando Cultural Os Rabiscos

Por Teo Cardalda F. 

Un combate a dous 

Xamais tiven maior interés por uns debates políticos onde non están representados tódolos votantes do arco parlamentario. Nembargantes, por esta vez tiven a santa paciencia de ollar e escoitar os dous debates para poder facer unha crítica (positiva ou negativa) dos dous representantes dos partidos maioritarios do estado. Cando me acomodei na cadeira fronte ao televisor, deume a sensación que ía a ollar un combate de boxeo, así o reciclei nos miolos desde o primeiro intre ao pé da pantalla.  

Comeza o combate co permiso do árbitro. O aspirante ao título comeza a dar uns golpes baixos demagóxicos  usando de cando en vez uns “barullos”  cara a  certo público que case non entenden deste “boxeo-político”, o aspirante dáse conta que o combate aínda que sexa desta maneira pode coller máis adeptos dese público, onde comezan a aplaudirlle como tolos. O actual campión, comeza a recibir estes golpes e  “barullos” e trata de esquivalos como pode, parte do público que sabe de que vai a cousa, comeza a gritarlle que use a mesmas armas que o seu contrincante. Na metade do combate trata de usar esas mesmas armas nalgún momento, dándose conta que iso non lle fai falla,  comprende que ten parte do público ao seu favor e trata de rematar o combate dunha maneira amigable. 

O árbitro da por rematado os asaltos. Ao final os medios e as enquisas falan de gañadores e perdedores. Eu que vin o combate, tamén teño o meu pobre criterio: o considero un “tongo” xa que non gañou ninguén, só houbo un perdedor que foi o público (pobo)  que é o que paga ante un combate tan patético.

Non foi un combate de ideas, pareceuse máis a un monologo facendo carantoñas, destacando o aspirante ao título de intentar insultar á intelixencia de moitos españois.  Cada un fixo o seu papel que lle corresponde no “ring”, dentro das coordenadas que ordena o “regulamento” dos que financian na sombra este “boxeo”político.

Aos organizadores destes combates témoslle que lembrar que non soamente existen os pesos pesados, senón que temos preto de catro millóns de “aficionados-votantes” que tamén lles gusta que se celebren combates de tódolos pesos no mesmo “ring”, onde podemos os españois ter unha máis completa información da grande e rica pluralidade deste país.

O vindeiro domingo día 9 o pobo dará o veredicto. O campión gobernará con ese título pero non terá o poder. Ese poder cos tempos que corren de “neocon” sempre será dos que fan e financian ese “regulamento”.

Ímola andando que a festa vai boa. A bo entendedor moi poucas palabras fai falla.  

Artigo publicado no Diario de Arousa e Galicia Dixital

Ler en español........

Un combate a dos

Jamás tuve mayor interés por unos debates políticos donde no están representados todos los votantes del arco parlamentario. No obstante, por esta vez tuve la santa paciencia de ver y escuchar los dos debates para poder hacer una crítica (positiva o negativa) de los dos representantes de los partidos mayoritarios del estado. Cuando me acomodé en la silla frente al televisor, me dio la sensación que iba a ver un combate de boxeo, así lo reciclé en los sesos desde el primer momento al pie de la pantalla.

Comments

Comments