Artigo-Opinión de Teo Cardalda F. 

 “ Panem et circenses”            

     Esta locución latina que literalmente quere dicir pan e xogos de circo ( Pan e Circo), frase pexorativa de uso actual. Na súa orixe describía a costume dos emperadores romanos de regalar trigo e entradas  para os xogos circenses, como forma de manter ao pobo distraído  da política.             

      Dígoo pola nova que lin nos xornais que, a Federación Española de Fútbol  propuxo a Liga de fútbol profesional a posibilidade de xogar luns (1ª División) e venres (2ª División); isto quere dicir que case teremos tódolos días da semana fútbol nas Televisións, contando cos programas lixo que tanto abondan xa temos montado ao completo o pan é o circo.             

      Coido que tamén esta decisión vai moito máis alá do deportivo, estou a pensar no económico, nos beneficios empresariais das cadeas de T.V.. ¿Qué canles terán acceso aos partidos?. Iso xa o saberemos  quen estará detrás de quen vai xestionar os dereitos de transmisión. ¿Escoitaremos un “pelotazo” a curto prazo?. Tempo ao tempo.              

      Para completar este “Panem et circenses”, non estaría mal o organizar no Santiago Bernabeu uns xogos florais “verticales”, concertos de música por rexións con entrada de balde e un pase de circo cada mes. ¿Será desta maneira como van a contentar a 4 millóns de parados?.              

     Toda esta parafernalia é máis vella que andar de pé. O emperador Nerón usou esta estratexia e foi moito máis aló, tivo o seu 11 S sen Torres Xemelas, moito peor que iso,  plantoulle lume a Roma e votoulle a culpa aos cristiáns. Despois de 2000 anos algúns dos nosos representantes “democráticos” bailan ao son que toca o emperador do século XXI, usando na práctica con bos resultados esta despectiva  frase latina e as tragadeiras que nos meten de moitas Romas abondosas de lume.                       

      A moitos dos que representan a  “polis” neste país lles comento un refrán galego moi antigo : “véndanme os bois e véndanme as vacas e non me vendan o pote das papas”.     
   

      Ímola andando que a festa vai boa.

Comments

“El FMI recomienda a España una rebaja en los salariosPara recuperar la competitividad, dice el organismo”Xornal.com 

Xa está outra vez este puto “chiringuito” do FMI a votar a lingua a pastar. Fai uns meses con isto da gran crise, unha das medidas foi darlle recursos dun billón de dólares. Este organismo é un “moribundo” que queren facer revivir, cando foi o causante desta desfeita no mundo impoñendo a súa política económica (política USA) en recortes de gastos sociais e privatización de empresas públicas.

Un “chiringuito” capitalista para xestionar as supostas axudas (negocios) dos países imperialistas que manexa os destinos globais. Tanto este organismo do FMI cómo o Banco Mundial son os vampiros que conduciron e están a conducir á miseria aos países do terceiro mundo, deixándoos secos das súas materias primas.

Todas as receitas que están dando ata o momento estes “vampiros” están hoxe moi cuestionadas, pero seguen erre que erre ata chegar a sacarnos os “sancomiños”. Son cómo “sacauntos” 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

Comments

Comando Cultural Os Rabiscos    

Artigo de Teo Cardalda F.  

OS  NI-NI        

    Os Ni-Ni é unha tribo que está xerminando neste país como cogomelos. Son xoves, teñen entre 17 e 22 anos e algúns chegan aos trinta, teñen todo o tempo do mundo, moitísimo tempo libre, “Ni estudian Ni trabajan”.            

     Asemellan máis ben a unha mascota na casa  que a un ser humano, sempre están de mal humor coa familia e esixen a comida, a súa roupa e o seu diñeiro. Saen cando queren, veñen cando lle ven en gana, non saben facer algo que non lles  satisfaga e dormen ata a hora que lles pete. Están moi cómodos desta maneira.            

     Neste intre coido que estase a converter nun problema  para a sociedade e para os pais que aturan a estes fillos.            

     O meu punto de vista ante esta tribo pode ser dabondo moi dura, pero é o que merecen, o digo por coñecer de primeira man unha destas “mascotas”. É unha xeración que carece dos valores máis fundamentais para unha boa andaina da sociedade, son uns egoístas, intolerantes ante os seus caprichos e o máis preocupante destes xoves son as súas actitudes ante a vida, xa que non se cuestionan ren de ren e son incapaces de facer algo altruísta. Parece que só teñen dereitos e non teñen obrigas .             

     Porén, este produto dos NI-NI son o evidente resultado dunha crise de institucións cómo a familia, que ten a súa orixe nestes últimos vinte anos dun neo-libaralismo salvaxe e crise global, cunhas relacións sociais dentro dun sistema consumista e económico. Cando todo isto falla entra en crise os valores. Iso é o que está pasando e non temos unha cura máxica para resolver este grande problema. Para comezar tiñamos que apagar a tele e acender o cerebro e revolucionar a próstata mental. Ou sexa, poñerse as pilas e dar exemplo a estes “parasitos” que aínda nós con 50 ou 60 anos temos “soños utópicos” revolucionarios de cambiar o mundo, quizais pouco podemos facer, pero si motivar.           

    Cómo dicía aquel gran mestre Paulo Freire: “Decir que los hombres son personas y como personas son libres y no hacer nada para lograr concretamente que esta afirmación sea objetiva, es una farsa.” Esta nova tribo son uns farsantes, son o inmobilismo personificado dunha xeración marcada pola crise de ideais. 

Comments

 O fundamentalista Munilla

- El recién nombrado obispo de San Sebastián, José Ignacio Munilla, ha asegurado, en declaraciones a la cadena SER, que "existen males mayores" que el que está sufriendo el pueblo de Haití tras el potente terremoto que asoló Puerto Príncipe hace dos días. Para Munilla mucho peor que las muertes, el dolor y el caos instalado en la isla caribeña, donde los muertos superan ya los 50.000, es "nuestra pobre situación espiritual y nuestra concepción materialista de la vida". Son dos defectos que caracterizan a nuestra sociedad, en opinión del obispo, y por los que "deberíamos llorar". -

        Xa votou a lingua a pastar (e cando fala manda carallo) este Sr. Bispo de Donostia. ¿Pero por que non cala este representante da organización e seta   máis antidemocrática que existe?.              

Estas declaracións son de moi mal gusto ante a desolación e morte dunha catástrofe como a de Haití con milleiros de mortos. Parece que debe ser algo máis que lle caeu do ceo aos hitianos e iso e menos grave que a preocupación que ten este Sr. coa nosa espiritualidade.        

 A pobreza dese espírito Sr. Bispo Munilla, da que Vd. fala, está na súa propia seta ou organización, que nada ten que ver co ensino daquel que crucificaron fai unha morea de séculos. Vd. e máis toda esa caterva de lacra son o reino dos infernos na terra, son deses “ricos” que xamais entraran no “reino dos ceos”        

 Non se preocupe pola miña espiritualidade. Preocúpese de recuperar a súa que voa falla lle fai e ao mesmo tempo achegarse ao sentido común. Vd. representa a esa España grotesca de pacotilla, un esperpento daqueles dos que falaba D. Ramón del Valle-Inclán.

No Evanxelio según San Mateo (cousa que Vd. predicará nos seus discursos) hai un apartado 7.5 que di: "¡ Hipócrita ! saca primero la viga de tu propio ojo, y entonces verás bien para sacar la paja del ojo de tu hermano". O Sr. Bispo non se entera nin se quere enterar da súa propia doutrina, e despois falan dos fundamentalismos árabes. Teñen máis cara que un zapato vello.

Vállase Sr. Bispo a fritir espárragos e pídalle perdón de xeonllos ao pobo haitiano.  

A ilustración  de Mac Donald é moi clarificante.    

Xoán de Cagalloso e Soutomaior  

Comments

 Ler Artigo en Público

 Ler artigo neste Blog      

      O día nove deste mes o Sr. Eurodeputado escribiu un artigo moi interesante por mor da súa expulsión de Cuba. Estiven unha morea de veces lendo e relendo ese artigo e de tantas palabras só saquei unha conclusión, o resumo con dúas palabras: un discurso burgués.  Permítame Vd que lle tutee, desta maneira a cousa é un pouco máis levadeira. Digo eu, nonsí.

     Mira Luís, dis que desde xove sentiches que a liberdade era unha necesidade vital e ingresaches no “clandestino PSOE  en 1962, non che quito ese mérito de dar ese paso ¿ Pero que carallo era o PSOE neses anos en España?. Voucho dicir eu, ese partido nos anos máis duros do franquismo era un club de amigos da clase burguesa, algúns (poucos) con moi boas intencións os demais cunha visión de futuro oportunista, disto algo ten que dicir o teu amigo dese club sevillano o Sr. Felipe.  

       Luís, lémbroche que daquela o único partido que loitou con esforzo e resgo das súas vidas polas liberdades foron os homes e mulleres do PCE e PSUC na súa maior medida pola cantidade dos seus militantes, sen esquecer a outros frontes e organizacións do estado español como PT, MC, Anarquistas. Vos estabades haber como foder a Llopis no futuro Suresnes. Hoxe ao ler certas informacións, recordeime o que dicía Manolo Vázquez Montalbán naqueles tempos dos anos 60-70 que, a policía franquista BPS tiña sempre moi presente: aos comunistas leña ao mono e represión a moreas (torturas, asasinatos, anos e anos na cadea), o trato aos “nenes “ onde ti militabas tiñan un tratamento moi especial, diso ti sabes moito,  ao “nene” Felipe a ese nin tocalo, soamente facían o “paripé” con todos o do voso club de Sevilla. 

      Seica  es socialista e socialdemócrata. ¡Carallo!. E iso como se come, con patacas ou con chícharos. Non teño tanta intelixencia para comprendelo, debo de ser un idiota, preguntareillo ao escribidor de cousas  deste Blog un tal “curmán do Fervello” que disto entende moito. Haber o que me di. 

        Cando che expulsaron de Cuba ti comentas que che preocupaban as palabras do embaixador : “......sabíamos lo que Yañez pensaba hacer......”.¿ Porqué  non tes a coraxe de dicir a cantos turistas estranxeiros  está expulsando EEUU ?. Non denunciaches desde o Parlamento Europeo a expulsión de xornalistas españois en Marrocos cando o de Aminetu Haidar. Falas de vacacións en Cuba, iso non o cre nin o que asou a manteca, soamente ollar a túa paxina Web  para saber o teu anticomunismo que levas nos poros.  Eu aconsélloche outros países marabillosos de vacacións: Marrocos onde podes entrar libremente se ti non metes os pezuños , como intentaches facer en Cuba. Pides unha entrevista cos teus amigo do Frente Polisario (coido que non teñas ningún) para resolver o do Sahara. Despois viaxas ata Irak e placidamente escribes desde as praias de Basora. Outros sitios recomendables poden ser Pakistán, Honduras, Haití e inclusive Colombia. ¡ Ha !. Non te esquezas, vaite sen a inmunidade diplomática. 

       Mira Luís, mi amor, de que liberdade estás a falar. Da liberdade dos millóns de parados que non poden vivir dignamente. Onde está a liberdade dos traballadores deste país en precario explotados por este sistema neoliberal capitalista inxusto que ti apoias nesa institución europea votando cos neoliberais . Que me dis da liberdade dos partidos políticos con esas listas pechadas. ¿Cando poderei votar e elixir  libremente  na papeleta á persoa que eu considero honesta. Esa liberdade da que ti falas soamente serve para explotar ao persoal con merdas de soldos, a de especular coa vivenda. ¿Esa é a liberdade da que ti falas?. Entón te quedas ti con esa liberdade e de paso lávate con lexía a boca antes de criticar a Lenin . Luisiño, vendo o que temos na casa, e escarallante que vaias a criticar e facer política imperialista a outros países. As nosas oligarquías de partidos que apoiachedes,   herdeiras do réxime franquista representades á máis pura burguesía . ¡Coidado!. A min non, a min ti no me representas Luís. 

      É  moi doado falar de liberdades burguesas co estómago e o bolso cheo, cómo o teu amigo Felipe I O Fermoso chamado de mal nome X. Ou de Solana que está a defender os dereitos humanos apoiando invasións capitalistas, onde provocou terror e morte en nome das “democracias” burguesas que tanto che gustan a ti e a  todos vos. A autentica liberdade Luisiño, non é a que escribes e escribides nos xornais burgueses, senón a que desprende de actos cheos de valores de solidariedade e igualdade. Tiveches un exemplo para ti poder facer un exame de conciencia en Haminetou Haidar, pero coido que pasaches do problema cómo case cen pobos 

      Tres cousas Luís: a primeira que eu tamén te votaría do país. Segunda: deixa de chamarte socialista e socialdemócrata. A terceira non fagas máis discursos imperialistas coa idea de que fascistas e comunistas son as dúas caras da mesma moeda. Luisiño, con este discurso insultaches á intelixencia do persoal e insultaches á memoria histórica do século XX

       Luisiño querido, o curmán do Fervello coido que xa me aclarará o que ti es, concretamente en este asunto de “sociatas”. Llo preguntarei cunhas arelas tolas. 

 Xoán de Cagalloso e Soutomaior 

http://blogs.publico.es/dominiopublico/1763/cuba-en-el-corazon/ 

Artículo de PÚBLICO   

LUIS YÁÑEZ-BARNUEVO

Desde muy joven sentí que la libertad era una necesidad vital del ser humano que se valora especialmente cuando no se tiene, y entonces en España carecíamos de libertad. Ingresé en el clandestino PSOE en 1962, con 19 años, para luchar por la libertad. Quiero decir con ello que un demócrata, antes que socialista, popular, liberal, cristiano o de cualquier ideología, debe ser un defensor de las libertades. Es decir, poner a las personas por delante de abstracciones como la Patria, el Partido, Dios, la Revolución o las Ideologías, como nos enseñara Albert Camus. Como socialista o socialdemócrata considero que no se pueden desarrollar políticas sociales ni de igualdad, ni contra todo tipo de discriminaciones, sin un marco de libertades, de democracia, sin un sistema legal garantista, sin una división de poderes en el que cada uno, Ejecutivo, Legislativo y Judicial, conserve su autonomía e independencia en relación a los demás o con cualquier otro poder de los llamados

fácticos. Ya conocía el librito de Fernando de los Ríos en el que relata su viaje a Moscú en 1920 (Mi viaje a la Rusia soviética) y su conversación con Lenin, quien, a las preguntas del socialista andaluz sobre las libertades en la nueva URSS, contestó: “¿La libertad para qué?”, a lo que el ilustre profesor de derecho político replicó: “La libertad para ser libres”.
Por todo ello, para mí la lucha contra la patología totalitaria de la derecha –que es el fascismo– y la patología totalitaria de la izquierda –que es el comunismo cuando llega al poder– es la misma lucha. No hay socialismo sin libertad pero es que, además, el comunismo en el poder empobreció, y empobrece, las condiciones materiales de sus pueblos, además de privarles de la libertad. Y, hablando de libertades, recientemente he condenado el golpe de Estado en Honduras en este mismo periódico, porque era y es un gravísimo atentado contra la democracia y la soberanía popular. Entonces el PP español apoyó el golpe e IU lo condenó. Con Cuba se cambian las tornas. CiU y PNV son más consecuentes porque siempre han sido defensores de la democracia.

¿No podríamos PP, PSOE, IU, PNV y CiU mantenernos unidos en la defensa de la libertad allí donde se conculca, sea cual sea el disfraz que adopten los liberticidas?

Público me ha invitado, cosa que agradezco, a escribir este artículo a raíz de mi expulsión de Cuba el pasado 3 de enero desde el aeropuerto de La Habana, adonde acababa de llegar provisto de visado emitido por el consulado de Cuba en Sevilla con la intención de pasar cinco días con mi mujer en esa bella ciudad a la que amo tanto y donde tengo tantos amigos. No me dieron la menor explicación y, sólo dos días después, el embajador de Cuba en Madrid, Alejandro González, convocado por el Secretario de Estado para Iberoamérica, Juan Pablo de la Iglesia, declaró que mi viaje “no era inocente” (sic) y que estaba en juego la Seguridad Nacional y la soberanía de Cuba. Un viaje privado que pretendía ser discreto, sin la menor intención publicitaria, se convertía así, por decisión del Gobierno cubano, en un asunto de Estado. Creo que erró en el cálculo.

Pero lo más preocupante de las palabras del embajador es que dijera: “Sabíamos lo que Yáñez pensaba hacer en Cuba”.

Enseguida me acordé del libro de George Orwell 1984 y en la predicción del Gran Hermano que sabe hasta lo que piensan sus súbditos. En realidad yo no había organizado ninguna cita o reunión en Cuba, pero sí “pensaba” (¿leyeron en mi cerebro?) llamar a algunos de mis amigos como Manuel Cuesta Murúa, líder de la Corriente Progresista de Cuba, miembro de la Internacional Socialista, o Elisardo Sánchez, presidente de la comisión cubana de Derechos Humanos, ambos partidarios de la reconciliación nacional y del diálogo con el Partido Comunista de Cuba, en el poder desde hace 52 años.

Lo criticable no sería visitarlos, sino ignorarlos. Ambos han sido invitados durante años por el Grupo Socialista del Parlamento Europeo sin que les hayan permitido salir de la isla. Como tampoco pueden salir las Damas de Blanco, esposas de presos políticos de la primavera negra de 2003, a las que el Parlamento Europeo concedió el Premio Sajarov en 2005 y no pudieron ir a recogerlo. Por el contrario, altas autoridades del poder cubano entran sin problemas en Europa y realizan su agenda en el Parlamento Europeo sin la menor cortapisa. Esa es la grandeza de la democracia. Para una información completa sobre la Cuba de hoy recomiendo el libro del reconocido periodista Vicente Botín, Los Funerales de Castro (Ariel), que, salvo el título –no muy fino en mi opinión– es un magnífico relato sobre la realidad cubana que yo no puedo hacer aquí, y que además la escribe quien ha vivido en Cuba durante cuatro años (2005-2008) como corresponsal de TVE.

A mi juicio, la dialéctica simple castrismo-anticastrismo y menos el embargo que practica EEUU desde el principio de la revolución y que tanto daño ha hecho al pueblo cubano, aunque no tanto como la demencial política económica del castrismo, no son el camino para la salida del colapso que sufre Cuba hoy. El embargo ha proporcionado la coartada antiimperialista al régimen y ha contribuido a impedir cualquier avance en reformas que conduzcan a un mayor bienestar del pueblo y a una transición pacífica y ordenada a la democracia para la que hay que contar, sin duda, con muchos de los que hoy se consideran revolucionarios y comunistas. Lo contrario sería apostar a la catástrofe, al caos o a algo peor. El futuro de Cuba le corresponde decidirlo a los cubanos. Desde fuera, a los que tenemos a Cuba en el corazón nos toca expresarles nuestra solidaridad y simpatía.

Luis Yáñez-Barnuevo es eurodiputado socialista 

Comments

Os esperpentos da actualidade        

      A semana pasada a 2 de TVE  ofreceunos unha emisión que facía moitos anos non ollaba. Quedei moi sorprendido xa que fai unha década que deixei de ver TV en tódalas súas vertentes e programas, non sendo de cando en vez algunha que outra película que pagara a pena.      

     A emisión tratábase da triloxía de esperpentos Martes de Carnaval de Valle-Inclán ( La hija del capitán, Las galas del difunto e Los cuernos de D. Friolera).Foi para moitos televidentes  algo moi especial e sorprendente  o ver na TV as obras de D. Ramón, polo motivo a que nos teñen acostumados os espazos televisivos da sub-cultura coas estrelas da cotilla, manipulacións e desinformacións lubricando a próstata mental ata límites insospeitados.       

       Toda a audiencia que viu a triloxía temos que agradecer á TV pública esta iniciativa  xa que nada podemos agardar  de ningunha outra TV . Foi un toque de atención a eses outros esperpentos actuais. Esperpentos da nosa “cultura” española cómo: Belén Esteban,  e moitos máis que  por falla de espazo nesta opinión enchería toda a cuartilla.       ç

        Coido que os esperpentos de Martes de Carnaval en versión televisiva foi un traballo excepcional por parte do guionista  Rafael Azcona ( finado en 2008 ) e do director José Luís García Sánchez, cuns extraordinarios intérpretes : Juan Luís Galiardo, Juan Diego, Adriana Ozores, Paco Tous e Pilar Bardem.        

      Don Ramón del Valle-Inclán nesta triloxía móstranos a seres grotescos, de pacotilla,de pura máscara e presentan o retrato degradante da sociedade española,  arremete contra os tópicos máis penetrados na vida do pobo español. Valle-Inclán móstranos a máscara ríxida dunhas convencións e duns principios falsos, a dimensión grotesca da existencia humana.       

     É de mágoa que todos eses seres grotescos e de pacotilla daqueles esperpentos teatrais de D. Ramón, hoxe despois de 85 anos, os estamos contemplando na máis crúa realidade nas Televisións e outros medios cos programas lixo, achegándonos a ese retrato degradante da sociedade española.        

     Na última obra da triloxía que emitiu a 2 TVE, “Los cuernos de Don Friolera”, ao final di Don Estrafalario: “España es solo la deformación grotesca de la civilización española”. Esas palabras escritas por Don Ramón, teñen hoxe moito máis actualidade que cando as escribiu, o digo polo panorama televisivo actual que nos están a ofrecer de  “cultura”, manipulación prostática mental e de contrabando de palabras. 

Teo Cardalda F.

Comments

Unha sociedade desinformada       

      Coido que ante esta sociedade dirixida que vivimos, temos algo moito peor, unha sociedade desinformada. Para desgraza de nós, se queremos atopar ou escoitar algo que aseméllese á obxectividade temos que remexer nalgúns medios que pescuda nas mentiras e manipulación dos grandes medio e os poñen espidos e co cu ao ar. Hai uns días a “Web Arret Sur Images” descubriu a manipulación  da “cadena France 2” que emitiu a semana pasada imaxes da protesta da ditadura hondureña como se fosen imaxes da recente manifestación en Teheran.

     Concretamente esa fotografía atopábase nunha fotogalería do 19 de xullo no dixital de “Le Figaró”.           

 Ou sexa, o que en Honduras non era represión, en Irán remata sendo  por graza duns manipuladores da prensa internacional controlada para dirixirnos, manipularnos e desinformarnos. Qué mais se pode dicir, este é un exemplo de miles de casos. Así é como os gobernos de Occidente que teñen o goberno pero non o poder, crean opinións no mundo (por orde dese poder na sombra) á súa medida segundo os intereses en cada contexto.                

Desta maneira lembraremos a creación daquela opinión mundial favorable á guerra de Irak cunha grande mentira. Aínda hoxe está  custando milleiros de mortos, o petróleo roubado e repartido entre esas grandes petroleiras de EEUU  e os culpables organizan conferencias (guita millonaria) nos púlpitos, onde falan de ética e moralidade, póñense de moreno no verán nos iates, no inverno con raios UVA, bótanlle chapapote “finolis” ás canas e dormen a perna solta.      

Con esta desinformación e manipulación que nos están vendendo sobre Irán, alguén destes novos “finolis canosos de chapapote” xa están pensando en facer como os outros: volver a matar, cometer xenocidios e roubar, sendo os medios internacionais que teñen o poder das grandes corporacións que controlan aos gobernos, aplaudindo a iniciativa. Cando as cousas non son cómo teñen que ser, hai gato pechado.          

Comezamos o novo ano 2010 co mundo ao revés. De tolos. E estes suxeitos quédanse tan panchos . Non teñen nin un anaco de vergoña e o mundo contemplando as paranoias e surrealismos destes “mandilóns” que entregan o Novel da Paz a un guerreiro.      

Seguen lubricando a próstata mental dos cidadáns con manipulacións e desinformacións para os seus fins bastardos.  ¿Cando recuperaremos o sentido común dunha puñeteira vez?. Quizais cando o recuperemos sexa demasiado tarde. 

Teo Cardalda F.          

Vexan as "Perlas Informativas" de desinformación e manipulación dos principais xornais de España por Pascual Serrano. Non ten desperdicio a pescuda.

Artigo escrito en Galicia Dixital

Comments

Unha de consensos. 

Non me negarán que o ano pasado houbo abondo consenso na Galiza e no que vai quedando de España. 

Francos lazos de unión e entendemento tenderónse entre Goberno e Sindicatos co pío obxectivo de manter a paz social sobre os cimentos de 4 millóns de parados abertos en canal. Ou moi pillo é Zapatero, ou moi derrotados están os burócratas sindicais, que non teñen valor pra convocar unha protesta social por cómo os ricos levaron quentes os cartos: é o resultado de convertir este tipo de asociacións en brigadas de liberados e delegados sindicais que ben poden levar ata ¡16 anos! no Comité de Empresa, sei do que falo, que teño un deses no meu chollo. 

Menor consenso houbo hai uns días entre o xefe da patronal española, señor Díaz Ferrán, e os miles de persoas que deixou tiradas xunto á máquina de café de Madrid-Barajas. Os empresarios de agora, da democracia, sonlles máis lucidos ca os casposos aqueles que andaban detrás de Franco e de doña Carmen.

Os empresarios de hoxe en día teñen un punto interesante, gastan moreno de iate, bótanlle brea ás canas, lubrican a próstata en fin de semana e gastan en vicios o xusto, un ou dous gramos, mais no tocante á xestión das súas empresas son pésimos, e, cando hai problemas, chaman por papá Estado para que solte panoja, flete sete avións, subvencione aos bancos amigos e abra unha liña de crédito para caprichos. Gran consenso, sí, hai arredor do académico da “Real”, camarada Méndez Ferrín, que debe gardar no piso de Vigo, baixo sete chaves, as sinaturas necesarias para ocupar o posto de Presidente da máis alta institución da sen oso galega. 

Por fin, por fin, e por fin, faise xustiza con Méndez, porén sexa no eido literario, e, por fin, Méndez gañará unha votación fóra da FPG e da CUT. E será, pásmense, por consenso: Ferrín, candidato de consenso, non é emocionante? O chollo debe estar feito cando o ex-claustrado Barreiro apoia a xogada, porque Barreiro, un home con moito púlpito, non dá puntada sen fío, nen deixa biblioteca sen analizar, é o que contan por aí, xa saben. Amaís, con Méndez na Presidencia da “Real” Academia Galega, matamos figuradamente aos descerebrados dos lusistas, en bo número ex-alunos do profe de Coia, ou ex-camaradas de calquer partido marxista-leninista de Nazón: con Méndez na Academia, non fica espazo nen á esquerda, nen á dereita, nen no centro, de xeito que a alternativa para esos iluminados é brincar cara o valeiro e chutarse en vena con patrón portugués. 

Cunha mínima de sorte, Xosé Luís Méndez Ferrín consensuará dietas, conferencias, discursos en enterros e separacións matrimoniais no Tribunal da Rota co resto dos académicos e académicas, agás con Xesús Alonso Montero e Franco Grande (vaia apelidos, en fin), e quén sabe, ao mellor comete outra falcatruada como aquela de tirar un voceiro do seu partido político de Nazón con este título: “Sempre en Galicia”... cando ata os de “Galicia Bilíngüe” saben que o texto de Castelao titúlase... “Sempre en Galiza”. Consenso, outravolta, en que Castelao non sabía papa da normativa. 

Onde sí houbo consenso, por riba e por embaixo, é no Parlamento Galego co asunto das Caixas de Aforro. Enténdanme, acordo e consenso entre PP e BNG, porque os sociatas adicáronse sen esforzo a nos proporcionar o número habitual dos Alcaldes de A Coruña e Vigo agora mendigando patas de nécora e unha sede da futura Caixa Única do Pobo Galego (CUPG). Sobre o PP, paso de lles decir ren porque saben mellor ca mín que o “Gran Líder Freijonetas” quere o mellor para nós e para todas as nais e nenos lactantes do País.En canto ao BNG, debo recoñecer a miña sorpresa pola actuación tan desinteresada que estiveron a desenvolver no asunto da fusión das Caixas de Aforro Galegas, aman tanto ao País que foron eles os que entregaron un borrador da nova Lei de Caixas ao PP. Isto é ser un auténtico patriota, colega. 

Lembro o chocho que lle montou a UPG a Xosé Manuel Beiras por ir cear  de cando en vez con Manolo Fraga a un reservado do “Vilas” para tratar da reforma do Estatuto. Os mesmos jichos, ou Xudas, que, agora, non teñen empacho en se aliar co PP para diseñar unha especie de Banca Pública Galega, trincando os aforros dos impositores, e entre un 20 e un 25% da representación en asambleas e consellos da futura “Caixa Única do Pobo Galego”, xa coñecen as siglas. 

Vaia. Despois de ver a Obama na Presidencia dos Estados Unidos de América pensei que o cupo de sorpresas estaba cuberto: pois non, aí están os nosos comunistas patrióticos merendando cos do PP ata se fartar. Que leven un bo empacho, e vomiten. Xa para rematar, penso que esta “Unión Temporal de Bandidos” (UTB) provocará efetos colaterais:

1.  O PP sairá reforzado e aumentará a súa rede clientelar ata extremos insondábeis, e controlará desde a negra sombra unha palanca orzamentaria por fóra dos Orzamentos Públicos.
2. O BNG aumentará a súa capacidade para crear País e montará en paralelo a súa particular rede clientelar para o seus artistas (non esquezan a famosa “Obra Social” das Caixas) e para os seus insaciábeis Alcaldes, case todos en núcleos de poboación máis ben pequechos.
3. O PSG-PSOE levará unha hostia anunciada por non se sumar ao tinglado que sementa futuros desacordos entre os partidos que argallaron o Goberno “Bi”.

 Sospeito que, tanto BNG como PSG-PSOE, están convencidos de que non pisan moqueta en varios anos, ¿8, 12, 16?, e que a situación aconsella alugar unha toupeira con calefación central, ou sexa, seguir unha liña política estratéxica que consista en situarse o máis a caron do lume e rezar para que o PP meta a pata mentres un novo Mangouras manexa o timón. 

O curmán do Fervello.

Comments

A VIÑETA DE :

Comments

Que vergoña de país, os "falsimedia" están a facer enquisas sobre quen gañou ante o caso Aminatu Haidar. Si Marrocos ou España. Pero o máis triste de todo isto é que algúns xornalistas "mandilóns" e mercenarios da pluma que andan con "contrabando de palabras", lle fan o xogo ao donos neoliberais "neocon" deses xornais que feden a podre.

Fan enquisas como se fora o fútbol, o Real Madrid e o CF Barcelona e comentan que,  seis de cada dez españois consideran que Mohamed VI “ha conseguido imponer sus intereses".

Malditos sexan estes "mandilóns". Aquí, señores da canallesca?. O único quen gañou foi a dignidade, os valores éticos e morais, os dereitos humanos e a persistencia encarnada en Aminatu Haidar. Qué nos serviu de exemplo de dignidad ante a sociedade española.

¡ Mandilóns !. Sodes uns mangantes do carallo.

Xoan de Cagalloso e Soutomaior 

Comments

Sahara Occidental , Comeza o debate

Neste post hai dos videos antágonicos coa mestura do cinismo. O continente (o que fala) é o mesmo pero o contido é hipocritamente distinto.

Estámos a falar sempre da responsabilidade  e venda traidora do Sahara a Marrocos polas forzas franquistas e na súa continuidade do Rei. Que a tiveron, e moita.

Pero o cinismo e a cara dura deste home (Felipe González) non ten paragón na historia. Vexan os videos. Dame arcadas e case me fai vomitar. O tío ao final de dar ese mitín no Sahara, di unhas palabras moi ao estilo cínico ao que nos tiña acostumados: "... hasta la victoria final...". ¡ Hai que foderse co elemento !.

O primeiro video foi en 1976 nos campamentos dos Saharauis.

O segundo video fo hai dous meses, onde xa no fala da "victoria final", só fala das multinacionais e da súa victoria final. Xamais na miña vida atopei a un tío que mentira máis que falaba.

Fervello

Comments

Asalto ao ceo

O Curmán do Fervello

   Os animais salvaxes, cando andan esfameados polo monte, teñen comportamentos algo máis educados ca os destes dous señores a respecto da memoria do grande rianxeiro Daniel Rodríguez Castelao. Bon, memoria, memoria, non é precisamente a palabra que mellor define o “botín “ que buscan apañar, tamén pola cara, da persoa que actualmente é dona dos documentos, dos dereitos de propiedade intelectual e dunha casa en Rianxo vencellada moi colateralmente a Castelao. Estou a me referir ao avogado Javier Baltar.
      Adornen o proceso con “galeguidade”, “servizo ao País”, e demáis palabrería política, sen esquecer que, en virtude da nova lei da Caixas, os nosos partidos políticos terán unha representación do 20% na comandancia da entidade bancaria que resulte do proceso.                         

    Case nada, colegas, un 20% pola cara.              

     Eu tiña entendido que o mellor para todos, sobre todo para os impositores, era colocar ao frente de entidades bancarias a persoas que saben algo do tema, e tanto tería se fora un porto, ou un barco, ou unha carpintería, durmiríamos máis seguros e, estou case convencido, funcionaría mellor.Non sei se outras comunidades autónomas van ou non polo mesmo camiño, pero, en calquer caso, o que acontece en Galicia demostra ata qué ponto desexan penetrar os partidos políticos na sociedade civil para obter un mellor resultado cara os seus intereses sen converterse en responsabeis do que poida pasar.Vexamos por que: como é ben sabido, os partidos políticos galegos e españois (e cataláns, bascos, murcianos, andaluces...) viven dos orzamentos públicos e non das cuotas dos seus militantes, viven dunha sopa nada boba, e gastan uns cartos que non teñen e que solicitan en préstamo á banca.                    

         Cada certo tempo, brinca un escándalo contable, unha comisión mal cobrada, un sobreprezo, un tipo con bigote, un Pablo Crespo.                    

        Tamén cada certo tempo, o Tribunal de Contas advirte aos responsabeis de finanzas dos partidos políticos que así non poden continuar, que as contas teñen que ser máis claras, que “artificios contables” os memos posibéis.Serán estes señores dos partidos políticos, que non son quen de limpar as súas propias casas, os que van dirixir en parte o destino da futura Caixa de Aforros Galega sen poñer un peso, sen arriscar unha mica, sen estar sometidos á mesma lei que rixe para todo quisque?             

        Pois semella que sí, queridas e queridos, semella que sí e ademáis pola cara.  Menos mal que non teño os meus aforros de xubilado en nengunha das caixas furadas do Norte e Sul de Galicia. E vostedes...?          

        Outro asalto aos ceos é o protagonizado pola que chamaremos “Banda dos Dous”, a saber, por Avelino Pousa Antelo, Presidente da Fundación Castelao, e por Pedro Piñeiro, alcalde sociata de Rianxo.                      

       Hai en Galicia un medio de comunicación impreso chamado “Xornal de Galicia”, (sí, ese no que Anxo Quintana tiña depositadas tantas esperanzas), que, amaís de praticar o famoso “bilingüismo armónico” de Manolo Fraga, hai un ano máis ou menos lanzou unha campaña de desprestixio contra o devandito avogado (e por elevación contra toda a familia Baltar) que estos días volveu reaxir, talvez porque venden poucos exemplares e a súa presenza é maís ben cativa.               

        Non sei se saben que a familia Baltar, durante os anos da dictadura do Xeneral Francisco Franco, foi quen sostivo en todos os sentidos ás dúas irmás do político rianxeiro, e que adoitar esa postura de apoio e de conservación da memorira dun político nacionalista galego e republicano significaba oporse ao réximen franquista, con todo o que iso podía provocar.              

       Abonda cun exemplo: foi o pai de Javier Baltar quen adquiríu en subasta a casa que hoxe quere apañar a “Banda dos Dous”, enfrontándose a falanxistas e demáis bicherío, coa intención de devolverlla a Josefina e Teresa, as irnás entón vivas de Castelao, como así fixo: comprou a casa e regaloulla.               

        Por esta razón, e por moitas outras que non caben nas páxinas virtuais deste blog, que non paga un peso polas colaboracións, non resulta sorprendente que Javier Baltar fora declarado polas irmáns Castelao, Teresa e Josefina, herdeiro universal das poucas cousas que teñen relación co seu irmán.            

     Se, a maiores, resulta que Javier Baltar houbo de defender ás irmás Castelao non xulgados para lograr que a benemérita Editorial Galaxia pagara as cantidades derivadas da explotación comercial da obra intelectual de Daniel Rodríguez Castelao, xa que os xestores de Galaxia non soltaban un chavo ¡ás irmás de Castelao! dos dereitos de autor que producían, comprenderán que unha frase famosa, un pouco modificada, cobra plena vixencia: “O galego é un lobo para o home”.            

       Hai que ser retorcido, ter un alma de reptil, desagradecido e cruel para comportarse así con aquelas dúas mulleres. Pois iso fixeron, os comandantes da Editorial Galaxia, un episodio nada edificante dos nosos sobranceiros de Nazón.A “Banda dos Dous” debeu asistir á mesma escola onde aprenderon os da Editorial Galaxia, porque agora veñen coa cantinela de “expropiar” a Javier Baltar e quedarse eles coa casa de Rianxo e os dereitos de autor da obra de Castelao. Para lograr o seu obxectivo, contaron durante o anterior Goberno “Bi” co apoio incondicional da anterior Conselleira de Cultura, camarada Ánxela Bugallo, que hoxe vive en Madrid disfrutando das amplas e luminosas avenidas metropolitanas, outro día falaremos de Ánxela, quen filtraba a “Xornal de Galicia” os pasos que ían dar co obxectivo de doblegar, mediante unha campaña de prensa miserable, a vontade de Javier Baltar e frustrar os seus proxectos.              

       Pode ser que lembren o nerviosismo que invadía á chavalada cando repartíanse cromos á porta da escola, aquilo era moito. Hoxe xa non hai quen distribúa cromos de balde, hoxe todo é Play, a Nintendo, o Wifii, pero hai quen pretende facer unha coleción de estampiñas sen ser o dono do álbum, e este sería o caso de tres persoas moi respetabeis, listas coma allos, espabilados en grao sumo, que lle presentaron ao alcalde de Rianxo, camarada Pedro Piñeiro, un proxecto do que non se sabe ren e que consistía en montar en Rianxo unha “Academia Literaria” repartida en tres imobles: a casa do poeta Manuel Antonio, a casa do escritor Rafael Dieste e a casa de Castelao.                

        Estos “académicos” son Xesús Alonso Montero, Isaac Díaz Pardo e Xosé Luís Axeitos, persoas distinguidas que podían ter a amabilidade de apresentar a famosa “Academia” en sociedade, con estatutos, actas de legalización e fondos monetarios, para así saber se estamos frente a un soño, un pesadelo ou unha ocorrencia de pésimo gosto. Fica tranquilo, caro letor, non farán tal.        

       En resumo: unha sociedade de carácter privado, a Fundación Castelao, quere facer algo con algo que non lle pertence; o propietario dese algo, que ten outros planos, dilles que nasti de plasti; o goberno de turno, que era bipartito, actúa de cara unha expropiación, e un xornal comeza unha campaña de desprestixio do propietario sobre a base das informacións que lle van subministrando tanto a Conselleira de Cultura como o Alcalde de Rianxo. Singular xeito de proceder. Anden con ollo.