O Mañanceiro.

 Comando Cultural Os Rabiscos

 

Artigo do curmán do Fervello

 

Iravedra, Alí Babá e as cousas do querer. 

 

Onte, día 25 de xuño do Primeiro Ano Triunfal de Núñez Feijoo, publicaba o xornal “El País” na súa edición de Galicia, unha completa e sabrosa información sobre o que veñen cobrando algunhas persoas que forman parte do Consello da Radio Televisión Galega. Resulta que entre 2004 e 2008 repartiron-se “cerca de 5’6 millones de euros por la asistencia a actos” do tipo de “exposiciones, pregones, partidos de fútbol, banquetes y algún funeral”. 

Que leva a palma, o santo, a seña e a carteira chea é o membro do Partido Popular, camarada José Luís Iravedra, que pasou a cobro do erario público 199 dietas “e ingresó 553.020 euros”, que non lles está nada mal.Pensen, se queren, que “el sueldo fijo de los miembros es de 2.700 euros al mes, más los 250 euros que se llevan por cada consejo al que asisten (al menos dos al mes) y los 150 que les corresponden por cada acto social en el que están presentes”.

 

Teño que facer constar en acta que as dúas persoas designadas polo BNG compotaron-se como cabe agardar de xentes honradas e sensatas, ou sexa, que non cobraron esos 150 euros ou cobraron unha vez esa dieta en todos eses anos. A política española, e a galega, leva camiño de se converter en algo así como unha banda de atracadores armados dispostos a levantar todo tipo de caixas de caudais públicos.

 

Que un político designado por un partido político poida realizar tamañas fazañas, ten a súa orixe na permisividade das normas que rexen hoxe a actividade política, normas elaboradas por eles mesmos, sen axuda externa, cociñando eles mesmos o marmitako.

 

Que a estas alturas os responsabeis políticos declaren que este tipo de actuacións son legais, porque a lei os ampara, desvela ben as claras o punto de corrupción no que estamos, a impasibilidade moral e ética coa que se governa, a catadura de sinvergonzas que pasean polos salóns. Poderá ser legal. Sí, Poderá axustar-se á lei. Sí.Pero non é presentable. Non é ético.

 

Non quero meter-me onde non me chaman, pero como falamos de cartos públicos e de persoas designadas polos partidos políticos sí creo que teño o dereito a dicer que son uns ladróns amparados pola lei; que esta clase de políticos non só van camiño de facer-se ricos sobre a base dos impostos que apaña Facenda das nosas nóminas, senón que, ademáis, gozan da impunidade propia que caracteriza aos delincuentes de gama alta.

 

Se fora, que non son, un mozo do metal de Vigo en folga, e bato contra esta noticia, cecáis pensaría en adoitar posturas algo máis duras contra os políticos e non só contra a raposa patronal viguesa.Non quero dar ideas, nen que me apliquen a Lei Antiterrorista, ou sexa, que mellor calo, que anda o meu curmán tirando-me da manga para que non escreba máis. Pasado mañá ou dentro duns meses, virán outravolta os nosos políticos a pedir o voto.

 

Comigo que non conten. De votar, prefiro votar por auténticos corruptos, ladróns e sinvergonzas tipo Berlusconi, un machiño, ese sí que é un machiño. 

O curmán do Fervello.