O Mañanceiro.

Comando Cultural "Os Rabiscos" 

 

 

 

 

Sacar a pasear a língua. 

 

 

 

 

 

 

O Curmán do fervello

 

 

 

 

 

En tempos de elecións, e antes, o normal é que os políticos en exercicio falen e prometan a caneiro cheo sen lles importar moito se estamos en tempo de bonanza ou de crisis, que non lles é o mesmo.

O bo que teñen as campañas, a máis de que algúns facturan un mundo, está en que os candidatos andan escopetados, saltando-se todos os sinais e todos os límites de velocidade para prometer algunhas cousas que, por absurdas, vou pasar sequer de citar.

  

Cada xornada de campaña é outro dislate máis no millo, un puro delirio.

Por aí anda Pedro Arias, ex-membro do PCG, ex-compañeiro de viaxe do PSOE de Sir Paco Vázquez, ex-coirista en Baroña e retrasado becario da escola económica que acaba de se ir polo retrete, a escola “neocon”, liberal de Esperanzita.

  

Hai que ver o mal que envellece a xente e o mal que levan estar afetados da próstata; eu, polo contra, que tiven problemas en esa parte, estou cada día máis rufo e con todas as neuronas engraxadas.

O caso é que Pedro Arias é candidato a parlamentar galego nas listas de 009 sen sacar a pirola nen para mexar ao quente, e ten un discurso que lle vai provocar máis dun disgusto.

  

Anda a propor que se fagan reconversións en varias empresas públicas galegas sobre a base dunha dieta de adelgazamento inspirada no método que usaron con Bush fillo para afastalo da botella.

  

E iso está ben, hai que mandar para casa a varias ducias de mangantes instalados na Radio e Televisión Galegas, mais o que agora me pregunto, e tamén se pregunta a miña próstata, é: e por qué non fai este tipo unha reconversión na Universidade de Santiago de Compostela? Pois porque él vai para a pura rúa de imediato.

  

Vaia, empezei con Pedro Arias pero eu quería falar-lles dos candidatos puros e duros.

    

De Kim, que ten un video que é unha horterada que desprezan até os nenos de teta e unha música de campaña cuxo autor é Antón Reixa, clín-clón.

De Touriño, que fixo unhas declaracións lambendo “salva sea la parte” da chica esa de “Galicia Bi”, nas que amosaba certa comprensión cara as persoas que cren que en Galiza temos imersión lingüistica á catalá e corean unha consigna que, non por ridiculista, deixa de ter o seu aquel:

“Niño en Galescola, Niño con pistola”.

  

De 009, de quen poderíamos dicer-vostedes e máis eu-varias cousas, pero case todas entraían de pleno no Código Penal, e non paga a pena, total para o que abonan neste blog…

Mais se xuntamos a todos, e con eles as súas propostas, poderiamos abrir unha parte da Cidade da Cultura para expor unha coleción de disparates tal que engadiría sabor plenamente galego ao futuro negociete do Xacobeo 2010.

  

Entre chiringuitos administrativos-figura acuñada polo Conselleiro nacionalista de Medio Rural en épocas, ai, de Fraga-que saen coma setas nas consellerías nacionalistas, según denuncia todo o sindicalismo galego; entre amaños financieros como a Autovía do Salnés e a compra de vontades e almas entre a emigración sudamericana, onde o PSOE abríu non unha, senón dúas embaixadas, para mellor repartir os cartos alén tan necesarios; entre a lexión de asesores contratados polos dous partidos, desprezando a carreira administrativa e aos funcionarios máis preparados e competentes, que non ten outra razón de ser que pagar favores prestados en salones proibidos; entre a discrecionalidade coa que se ten manifestada a Administración galega “Bi” en numerosos ámbitos, desde o cultural ou o que atingue a ordenación do territorio, o patrimonio histórico, o medio ambente ou o industrial/eólico (a ver, porqué raio a patronal galega “Rede Galega de Empresas”, inspirada pola UPG, apañou un trozo pequecho do concurso eólico que repartía un colega de grupo, Fernando Blanco?); e, finalmente, entre o desastre da Sanidade Pública, a inexistencia de transporte público, o deterioro do ensino público, o emporcamento continuado de rías e ríos sen que se logre frear este disparate, a fervenza de cartos públicos que manteñen, coma os do PP, unha ríada de grupos afíns e, a menudo, tamén ruíns..., eu creo que ben encheriamos dúas ou tres tremendas salas da Cidade da Cultura, 50 millóns de euros ao ano en salários e mantemento.

  

O Presidente, desde a farola, pide maís forza.

O Vice, desde o cartaz, que lle demos máis.

009 pide a Rosa Díez que non lle quite moitos votos.

E, vostede, qué pide?