O Mañanceiro.

Comando Cultural “Os Rabiscos”, artigo de Xesús Redondo Abuín 

CONTO INXÉNUO PARA UN NENO CALQUERA

 Xesús Redondo Abuín 

Había un poeta caucasiano tan alto e tan ancho el que, nunha ocasión, uns nenos ó velo pola calle tan inconmensurable e tan xigante lle dixeron: -¿Oia señor, pode alcanzarnos un gorrión?, e el que era o poeta da revolución lles contestou: -¿E non preferides unha aguia? Deixounos atónitos a todos coa lanzada verbal cravada no medio e medio da súa maldade insolente e preguntándose quén podía ser aquel ser tan colosal e tan mestre canteiro da palabra ben feita. 

A lanzada verbal que el lles cravou adrede onde máis lles doeu armou tal alboroto no horto dos seus pensamentos que non daban pé con bola a saber ben quén podía ser aquel fenómeno da natureza que lles perpetrou tan cortante e punzante coitelada de lume no medio e medio da súa insolente fachenda. Non se explicaban quén podía ser aquel ser de verbo tan contundente e de dimensións tan completas. 

Era Maiakóvskaia, era Vladímir Vladimirovich Maiakóvskaia. Non podía ser outro. E a resposta tampouco podía ser máis afiada e demoledora: tivo o efecto dunha bomba pedagóxica na súa insolente sorna.  Non buscaba el outra cousa: buscaba alancear con férreo ardor o núcleo duro da súa insolente mofa. E logrouno. Fulminounos redondo.

O globo da petulancia infantil estalou coma unha pompa de xabón a forza de verbo apoteótico. Esa e só esa debera ser a carga de todas as bombas: de verbo enxoito e sonoro, non doutra cousa ¡Á merda cos megatóns!  El non quería camorra. El só buscaba lidar ó Manolete o Islero aquel e saír indemne. Sen que lle ocurrise o que lle ocorreu a Manolete aquela tarde nefasta para a festa. E saíu a ombros. Gañoulles e gañounos non de farol, senón executando lance a lance impecablemente. Non era el dado ó adorno polo adorno. Aquela lanzada de lume pedagóxico tan propio de Maiakóvskaia nin os arredou nin os rebotou: aproximounos e aproximouse, fixéronse amigos da alma  el e eles a partir un piñón. 

As barreiras da idade non foron óbice. El mesmo era un neno ós seus 37 anos de pura roca. Todo el era un dolmen. Tamén o eran os seus versos. Os seus versos eran a plenitude total e completa. Coma a súa cabeza. Coma o seu tronco. Coma as súas descomunais extremidades de elocuente linguaxe xestual. Os seus brazos postos en aspa eran dúas extensións interminables que abarcaban o mundo parte a parte. Aquel portento de palabra álxida falaba e xesticulaba como escribía, e escribía e xesticulaba igual que esculpía e pintaba Picasso, seu e noso camarada: Picasso meteu a trazos maxistrais todo o crespón e toda a cera do mundo nun só cadro e Maiakóvskaia nun só poema fixo igual, “O Guernika” púxolle ó mundo un nó de punta na garganta e “A nube con pantalóns” deixou pasmada á propia lúa 24 anos antes de que Yuri Gagarin a abraiase coa súa espectacular cotenada de clase nos propios morros do Pentágono. Maiakóvskaia e Picasso foron os dous luceiros da alba proletaria no firmamento do arte e Yuri Gagarin foi a pica proletaria posta no universo camarada ¡Puxo ó mundo nun ai este trío de ases! Maiakóvskaia vestía aquel día a súa camisa marela preferida e parecía talmente unha impresionante montaña do seu Cáucaso natal. E invocou a aguia, claro, non ía invocar o corvo coa mala sombra que os corvos gastan.

Cómo ía invocar o corvo se ademais vira pouco antes a un neno clamar ó ceo diante dunha igrexa por algo que levarse á boca e veu o corvo párroco e escorrentouno a clamar por algo que levarse á boca a outra parte ¡Bos son os corvos para compartir nada! Coidado cos corvos. Moito coidado con eles. Téñenlle unha vela posta ó ceo e outra ó inferno á vez. Retratounos realmente ben Lutero: “se hai inferno, Roma está construída enriba del”. Así mesmo dixo Lutero. E era do gremio. Se o coñecería ben por dentro. Cómo será o gremio ese por dentro que cando os ventos non sopraron na súa buguina: converteron a parroquia en caixa de recruta e alistamento. E convén dicir o pecado e tamén o  pecadento: Segura Sáez, Isidro Gomá, Vidal i Barraquer e Pla y Daniel foron o alto mando daquela turbulenta Igrexa que chamou á insurrección e bendiciu os canóns da rebelión. O alto mando agora é Rouco Varela, Martínez Camino, Antonio Cañizares e García-Gasco. Ollo con eles. Moito ollo con eles. 

 Non están a servir e amar a deus sobre todas as cousas, senón a defender con unllas e dentes os seus privilexios, cando os moi cucos entoan a salmodia “salvar a familia” en Colón, no único que pensan realmente é en aferrarse a gloria na que se topan. Ben saben eles que non hai outra. O raro é que os rapaces non asubíen nada máis velos. O gran Maiakóvskaia invocou a aguia e non o corvo por algo: non o invocou porque simboliza a sotana, e el defendía vehementemente o territorio laico fóra da Igrexa, de toda Igrexa, da Copta tamén. “Para o pouco que un vive, non vai axeonllarse ante catro mequetrefes” sería despedirse ó Voltaire, e a el as que verdadeiramente lle ían eran as despedidas ó Lenin, por iso optou por facelo coa verdade de pé de banco esta: -

Cando todos nós sexamos esterco, que o seremos con certeza, o mundo seguirá xirando sen botarnos de menos.  Cada poro dos seus corpos foi unha cheminea. Todos o entenderon. O coloso aquel falaba e xesticulaba coma un libro aberto. Cando dixo ¡ata logo! e se foi: todos quixeron ser el.