Comando Cultural “Os Rabiscos”

Opinión do Curmán do Fervello

Intelectuais estatutarios e Reais Académicos.

Estamos que nos saímos. Galiza despega,voa e aterra, as veces de fociños, amosando máis alá da Nosa Terra toda a forza interior que antes, co PP, estaba durmida, apalancada, como se vivira aplastada baixo a bota de don Manuel.

Eis, antigas institucións otrora durmintes son hoxe máquinas funcionando a todo meter, por exemplo, a Real Academia Galega, revitalizada coa entrada de punteiros escritores, poetas e demáis,nomeadamente Méndez Ferrín e Xesús Alonso Montero, dous reises do naipe, un de copas (non lles digo quén) e outro de ouros (a descubrir).Como bos monarcas comarcalizados, cada un ten o seu couto e reina absolutamente, que é como deben reinar os reis, mais perigos albiscaban-se cando alguén tivo o idea sobervia de axuntar no mesmo foro dúas figuras cun ego tan desenvolvido que no caberían ambos ao mesmo tempo na praza de María Pita, unha patriota galega á altura de Ana de Arcade.

E, claro, todo o que tende a ser, é.O conto é que coa decisión de adicar o Día das Letras Galegas a María Mariño bateron o Rei de Copas e o Rei de Ouros, intermitentemente arrebatados, ollos fóra das cuncas, mans en alto, berros de taberna, xestos desprezativos, mentres numerios e supernumerarios da Real Academia Galega non sabía ben se asistían a unha ópera bufa, interpretada por dous republicanos, ou aquelo formaba parte dunha pactada forma de ser intelectual.

O público asistente, dito sexa de paso, non perdía apostilla, algúns tiñan as mans en carne viva de tanto frotar e frotar, mentres os máis sensatos tomaron a porta e foron botar un grolo ao Salto do Can, se é que segue aberta a taberna porque, se está candada, crean-me, foron a outra para apagar a pena, penita, pena.

Porqué rifaron o Rei de Copas e o Rei de Ouros?. O Rei de Copas defendía que María Mariño era real, quero dicer, que ela escribiu o que algúns malintencionados, mal encarados e mal todo, negaban a maior amoreando os méritos no Poeta do Caurel, sen que nengún teña visitado o arquivo do poeta que fica en Compostela para facer averiguacións científicas.

Pola contra, o Rei de Ouros negaba tal, negaba todo, negaba até a mesma existencia do universo mundo porque, aseguraba, que o Poeta do Caurel estaba, digamos, tras toda a produción poética de María Mariño, recriada nas altas terras de Lugo sen perder de todo o algazo poético.

Nesas estaban, debatendo entre irmáns, os deuses coroados do Olimpo galego cando a cousa pasou a maiores, ao típico “e ti máis”, e “ti non tes puta idea”, que fixo brincar na cadeira a máis dun e dunha que ledamente estaba nos brazos de Morfeo, outro patriota; a continuación, o presidente da Real Academia Galega, un home con moito púlpito e acostumado a escoitar cousas máis graves cando confesaba beatas e vellas chochas, terciou como só saben facelo os xesuitas e asimilados pregando aos monarcas que baixaran o ton e que se pediran disculpas, que non custa nada, que todo ten amaño, que somos galegos e patatín-patatán.

O Rei de Copas, o mellor tradutor de Johnnie Walker ao galego, sempre deferente, dixo que sí, que pedía disculpas (son de balde, total qué máis da) pero, ai, o Rei de Ouros dixo que él non daba nada (todo o contrario, él apaña), que o dito, dito está, pero que como é un galego de Nazón aceitaba as indicacións do Presidente e retiraba toda a verborrea... se o Rei de Copas pedía non sei cántos perdóns por varias falcatruadas que lle tiña feito desde que os restos de Castelao chegaron a Galiza (non se perdan o video da movida en YuTube, ou como se chame o invento).

Total, nen paz, nen gloria, nen acougo, nen irmandade.O presidente tiraba-se da sotana, os deuses menores, sobrecollidos, agardaban en calquer momento a entrada de Zeus en plan frase de Fraga, “Que pasen los antidisturbios”, e a taberna O Salto do Can, ou a que fora, a reventar de deudos, familiares e becarios de Nazón.

Esta é unha das avantaxes da Autonomía, que enteras-te de todo, bon, de todo o que eles queren. Porque o que non se ten dito por incorreto é que tras a liorta e a rifa entre os Méndez e Alonso hai outros intereses. Cómo por exemplo?, preguntarán vostedes, que xa están en plan cotilla; pois como por exemplo os intereses económicos vencellados a editoriais determinadas. Non sei se prestaron atención, pero iso de que os inteletuais galegos con subvención teñan preparados sesudos estudos sobre a cousa cando teñen menos dun ano para preparar o traballo, a min cheira-me mal.

Non será que desde moito antes de que a Real Academia Galega decida o nome da persoa que vai receber a homenaxe nacional e popular do Día das Letras Galegas, algúns académicos teñen-no decidido, saben de qué vai o conto e van co ídem a unha editorial concreta, uns a unha e outros a outra, entendan-me?.

Non será que tras o rifi-rafe entre o Rei de Copas e o Rei de Ouros hai algo diso, tendo en conta que o Rei de Ouros este ano non pilla ou trinca?.Porqué, oh deuses celtas e celtíberos, o Cortello da Cultura Galega non beca a un familiar para investigar de vagariño as relacións entre académicos e académicas coas editoriais galegas subvencionadas?.

Continuen agardando. Sentados.

O Curmán do Fervello                 Santiago, 15-05-2007