O Mañanceiro.

Opinión de Roxelio Diz desde México 

CRIMINAL AGRESION A UN POETA

Unha noite antes do aniversario da República, decátome polos diarios locais en Vilagarcia de Arousa, da brutal agresión que sufriu Gonzalo Bouza Brey e a súa parella Maria Isabel Rodríguez, quen quedaron inconscientes sobre un charco do seu propio sangue mentres a policía lograba reducir ao energúmeno que nese momento continuaba pateando os seus xa inertes corpos. Ao darse conta do estado en que se atopaban ambos, coas súas caras completamente ensanguentadas, a policía chamo con urxencia a unha ambulancia que os trasladou ao Hospital do Salnés mentres o agresor foi remitido ás dependencias policiais.

Ao unirme unha gran amizade con Gonzalo, posto que nos coñecemos desde a nosa xa afastada mocidade, a miña preocupación por coñecer o estado en que se atopaba, fixo que me comunicase telefonicamente cun amigo mutuo que me puidese informar en primeira persoa que foi o que realmente sucedeu.
Teo Cardalda foi o que me puxo ao corrente dos motivos da agresión, e conforme narrábame os feitos, a miña indignación ía en aumento ao mesmo tempo que o meu cerebro non podía entender o grado de enaxenación dalgunhas persoas para chegar a ese grado de violencia.

O motivo da agresión foi ao parecer que Gonzalo e María Isabel atopábanse na cafetería California de Vilagarcia de Arousa falando sobre a Conmemoración do aniversario da República que se levaría a cabo ao día seguinte. Ao saír do lugar achegarse lle o agresor, Rafael Esperón Romay quen ao ver que María Isabel levaba unha chapa coa bandeira republicana trato de quitarlla, ela forcexou con el para tratar de evitalo e este propínolle un tremendo golpe na cara que a deixo inconsciente, Gonzalo trato de defender á súa parella pero foi abatido pola mocidade do agresor quen o someteu a golpes e cando caeu ao chan empezou a patealos na cabeza ata que chego a policía.

Quen coñeza a Gonzalo, sabe que á vez de intelectual e home de letras, poeta e escritor de gran valía e que desde a súa mocidade ata hoxe, foi un loitador incansable das causas sociais, coñecido en toda a comarca polo seu bo facer como excelente disertador e conferenciante, é tamén home pacifico e tendente á obesidade, fumador empedernido e afeccionado tamén ao viño e as bebidas espirituosas, polo tanto fácil presa de calquera covarde que se envalentona sabendo que ten todo ao seu favor.

E se non podemos entender o como algunhas persoas poden chegar a estes extremos de violencia, máis inverosímiles resúltanos o saber que o agresor logo de pasar a disposición xudicial fose ingresado na unidade de psiquiatría provincial, onde en pouco tempo, quizais antes de que Gonzalo e a súa parella salgan do hospital, quede completamente libre.

Moitos pensan que se esta politizando o caso, o caso é que a moitos cada vez que se fala da República póñenselle os pelos de punta como escarpas, e ao non ter argumentos sostibles consideran que a agresión ou as ameazas son un mellor medio que o dialogo e a palabra. Non fai falta máis que dar unha ollada a todos os foros de opinión dos diarios dixitais para darse conta, onde con innumerables pseudónimos para ocultar a súa identidade dan poucos argumentos e moitos insultos aos que pensan de forma diferente.

Eu mesmo, que teño por costume poñer a miña dirección electrónica ademais do meu nome, cada vez que escribo algo sobre a dictadura, recibo unha boa cantidade de ameazas e insultos de todos tipos, facéndome fincapé de deixar as cousas como están e non remover no pasado.
Este é o estado de crispación que algúns lles gusta, facendo uso daquela frase que canto peor, mellor. Son os que desexan que todo siga igual, os que proclaman non ao dialogo, non ao pasado e tampouco non ao futuro, a non ser que sexan eles os que dirixan ese futuro.