O Mañanceiro.

Opinión 

O Curmán do Fervello- Santiago de Compostela, 23-03-2007

Ai, se te me quixeras o mesmo ca tí...

Avisamos hai algunhas quincenas que o desembarco do Grupo PRISA-Nostra

traería consecuencias insospeitadas para a cidadanía máis consciente e

dinámica do País, acostumada até antonte aos doces abaneos da prensa

de sempre, pero de aquí, colega.

Antón Losada tivo-a clara case desde xa, e por fin soltou por esa

biqueira que "El País" era un xornal "español", cecáis esquecendo que

a Cadena Ser, na que colabora algunhas fins de semana, paga de

espléndido o discurso de quen ten ben gañada a fama de "polémico

tertuliano" no programa televisivo de María Teresa Campos de Calcuta.

O caso é que desde a aparición da edición Galicia de "El País" hai un

certo movemento, leve, entre os nosos que levan carimbo de tal. Xabier

Alcalá ten botado varios xuramentos por ter-se comprometido case

maritalmente con "La Coz de Galicia" e agora non pillar en

PRISA-Nostra, agora, cando tanto precisaba do aquel que lle puxera as

portas da Real Academia Galega, siquer de porteiro, ou de

correspondente de "Faro de Vigo" en Ferrolterra, un impaís.

Hai quen recén entrado no cuadra de PRISA-Nostra arrepía por se ten

espido en público como escritor galego en ¡español! en troques de

promocións e entradas nos libros de texto de aquí e, sobre todo, do

mercado emerxente de Sudamérica.

Outros traballan a raía con teimudez e aplomo, que unha Euro-Rexión

non cae todos os días tan perto... e que pouco temos explotada a

xogada supra-arraiana, agás Kiko Cadaval que xa ten botadas nasas para

a seca.

Mais está demostrado que hai que xogar con visión, e recoñece-se

nacionalmente que os que de entre nós acertaron son os e as que

apostaron con temeridade por se converter en altofalantes dos

interéses económicos de PRISA-Nostra na nosa nazón sen estatuto.

E, pregunto-me, a qué veu ista mudanza, cecáis aparente, cecáis

mudanza reconvertible ou, como din en Ares, rebatible?.

Vale que está ben mudar e vale con que os tempos son chegados.

Admitido.

Pero de ser colonia a ser auto-colonia dista un treito nada estreito.

E  digo isto porque discrepo de Antón Reixa e do seu artigo sobre a

TVG, publicado en "El País. Edición Galicia" do martes 13 de febreiro

do ano en curso. Se a normalización lingüística de Galiza pasaba, pasa

e pasará pola TVG, porén sexa só en parte, temos unha desgracia

enrriba de agarra-te e non esbares, e se a razón última de ser é esa,

que canden xa a TVG e a Dirección Xeral de Política Lingüística e

manden a galeras no barco da memoria a todos os directores xerais da

cousa, porque foi muito gasto de Deus para tan escachada e magra

colleita de falantes... ¿Podemos dicer "falantas"?.

Non seremos excesivamente miopes, nen acusaremos falla de sinceridade,

como aconsellaba o noso Reixa na Encíclica aos Corintios que traemos a

colación, se aconsellamos ir a modo na pretensión de "poner en marcha

un segundo canal" na TVG. Así, a pelo. Sen anestesia, escribía o noso

Reixa.

Claro, aquí estamos a falar de enormes inversións de cartos públicos,

saqueados por imperativo legal polo Estado entre os de embaixo, que se

poden desviar cara satisfacer necesidades máis urxentes ou non. Entre

as que entran no capítulo de non, está unha segunda canle da TVG.

Seguro.

Razóns?. Sentido común, porén pareza "arcaico y demagógico": se non

somos nen tres millóns de habitantes na Galiza, e hai que restar da

cifra 700.000 que son pensionistas, e a rapacería que estuda, e as

persoas que teñen a desgracia de non dispor de traballo, digan-me, se

estamos en condicións de disfutar do capricho dunha segunda canle da

TVG, que, calculamos, instalara-se nos estudos na Cidade da Cultura,

outro sacacartos bendecido polo governo de Progreso. E de paso,

seguimos mantendo tres universidades, tres aereoportos (catro con

Porto), tres ex-Presidentes da Xunta, Las Tres Mellizas e o Trío

Lalalá. Inacabable.

Estamos nunha tesitura. E podemos sair en estampida se non andamos

espabilados. Meditemos: o atrapamos nós ou atrapan os outros.

Paso de definir outros.

É unha aposta arriscada na que cada quen voga ao seu xeito e cré

albiscar unha fervenza dourada máis alá, como Manoel Antonio, o que

reiría hoxe o colega.

Galiza non se ten caracterizada por ser unha sociedade moderna, e hai

fenómenos actuais que non se teñen contado antes nas nosas tabernas

nen nas míticas cociñas con vella incluída das que ten dada boa conta

a nosa literatura e as outras tamén. Refiro-me á figura do

"intelectual de esquerdas orgánico e de Réximen", tomando a segunda

canle da TVG. Nen a noite dos mortos vivintes provoca tanto terror.

Mais o certo é que, tamén televisibamente falando, hai modelos que

interiorizar, caso de Mercedes Milá: se a progre ésa dixo un día que

también era "progresista" ver "Gran Hermano", entón, a ver, porqué

Antón Reixa non pode lanzar a idea de que nós paguemos unha segunda

canle da TVG coa seguranza, ai miña nai, de que "alrededor del 80% de

los nuevos programas fracasan", con ou sen estatuto de Nazón,

faltou-lle por aclarar ao noso irmán.

Non sei, pero pra min que isto non ten amaño. 16 meses, 16, e tan

magro desencanto non se veu. Estarán facendo reformas estruturais, que

sí, estruturais, e no 2013, cando rematen co AVE, a Cidade da Cultura,

o saneamento das rías, os lumes, o urbanismo salvaxe e a concentración

agraria, esto será,disculpen, vai en castelán, esto será Jauja e os

inteletuais orgánicos de Réximen acabarán por ter a razón

O Curmán do Fervello.