Torres De Oeste-Catoira
Torres De Oeste-Catoira
Os estudos arqueolóxicos realizados permiten afirmar que as orixes desta fortaleza remóntanse, polo menos, á época castrexa, aínda que hai vestixios na zona que testemuñan unha ocupación moito anterior. Da súa época como castro, século II a I a.C., atopáronse restos de cerámica e de armas de bronce. Coa romanización, no século I d.C., o asentamento se converteu nun importante porto comercial ao servizo de Roma segundo as referencias de Pomponio Mela e os materiais recollidos nas escavacións.
Pero non foi ata o inicio da Idade Media cando este enclave converteuse nunha das fortalezas máis importantes de Galicia. A principios do século IX, Alfonso III, Ou Magno, iniciou a construción da Basílica Compostelán e a reconstrución do Castellum Honesti romano na desembocadura do río Ulla. Así, o antigo asentamento iniciou a súa lenda na defensa, fronte a normandos e sarracenos, da cidade do apóstolo. As dúas torres que aínda mantéñense parcialmente en pé preto da beira e o crismón da vitoria, atopado entre as ruínas, pertencen a esta época. Durante os séculos IX e X, a fortaleza fixo fronte a varias incursións de piratas normandos. No século XI, Alfonso V reconstruíu a fortaleza e colocou como alcaide do mesmo ao cabaleiro Xelmirio, pai do que será o primeiro arcebispo de Santiago.
Entre os anos 1102 e 1122, o arcebispo Xelmirez volveu reforzar as defensas a tempo de repeler un novo ataque sarraceno. Este importante personaxe na nosa historia foi o creador da primeira escuadra de guerra española que loito contra os piratas. A comezos do século XIII, a monarquía cedeu a fortaleza á Mitra Compostelán e os bispos Cresconio e Diego Peláez seguiron mantendo os seus defensas como enclave principal na defensa da cidade compostelán. A partir do século XV e sobre todo co reinado dos Reis Católicos o enclave perdeu o seu valor estratéxico e deu comezo a súa decadencia.






Chúzao
del.icio.us
Non hai Comentarios »
Deixar un Comentario