O Mañanceiro.

Opinión 

Comando Cultural "Os Rabiscos" O Curmán do Fervello.

---------------------

 Algo cheira a podre por aquí.

 Estamos que nos saímos, colegis. Despois de ano e medio de governo de

Progreso, Galiza entrou definitivamente no escenario internacional

ou polo menos toma importancia nas reunións de presidentes autonómicos

de ¡España!, mentres embaixo declinamos o verbo Ter en futuro: teremos

hospitais de primeiriña, teremos un bo cacho de costa alicatado desde

as rochas até os penedos, teremos unha Cidade da Cultura que sairá en

todas as revistas de arquitetura.

Esa é outra. A Cidade da Cultura. E a TVG. E as declaracións de

Francisco Rodríguez a "El País", vaia tela. E a Comisión Xestora da

plataforma Nunca Máis.

Vaiamos por partes. De entre os misterios dolorosos nacionais, a

Comisión Xestora de Nunca Máis leva a palma por razóns todas derivadas

de cómo actúa; facía tempo, desde que remataron as reunións da

xerontocracia soviética concretamente, que non se vía un organismo

político actuando con tamaño oscurantismo, sen lle dar contas a

ninguén, sen mamonear siquer un pouco coas bases convocando unha

xuntanza de coletivos, xa saben, para ver-nos os caretos e chupar uns

combinados.

Ao mellor están mosqueados coa basca e pensan que son unha entidade

autónoma e emancipada do público e nós uns

impostores que queren sacar-lle a cadeira a Rafa

Villar. Debe ser algo  así. Porén para impostura

damos clases a todo o planeta coas voltas

e  revirivoltas da Cidade da Cultura, arte e

talento para tirar os cartos  escasos.

Admitido que Manolo Fraga e o Xefe Rexional do Movemento, camarada

Pérez Varela, deixaron un agasallo envelenado que durará varios

governos de Progreso. Pero tamén é certo que foron os nosos

progresistas de Progreso os que tomaron a decisión de continuar co

disparate, e non vale dicer que antes os listillos de agora estaban

calados baixo o peso da subvención porque hoxe continúan atrapando

cartos e seminarios. Touriño e os seus mariachis, enchidos de santo

ardor patriótico, botaron-se cara diante como se o tema fora de

verbena e pareceron non aquelar na xusta medida o chollo, porque o

máis sensato, e o máis difícil tamén, era parar as obras, pagar o que

fixera falla e convocar un concurso de ideas entre os contraparentes.

Fagamos os sumandos que o governo de Progreso non fixo. O edificio,

con mobles da Estrada e todo, calcula-se hoxe que custará finalmente

381 ou por aí millóns de euros, pero cada ano, até que abra, hai que

botar-lle por riba un 2% ou así de inflación. Canto máis se retrase a

obra,  máis caro e máis roña.

Despois de colocar cadeiras, mesas e andeis, hai que meter libros e

revistas. De ónde saen?. Misterio glorioso para algúns que debería

sair á luz aplicando tan só os últimos desexos de Torito sobre a

transparencia administrativa. Cántos dos nosos bos e xenerosos

intelectuáis venderon a bo prezo (iso honra-lles) libros e cartas para

a futura Cidade da Cultura?. Cecáis unha listaxe en condicións e as

declaracións da renta abertas en canal, ben peneiradas todas, daban

para unhas risas melódicas. Que conste que para a

Cidade da Cultura tamén adquiriron, co

beneplácito de  sendas comisións de compras

nomeadas ao efecto, un arpón escandinavo  ou

islandés para dar matarile ás baleas, un

montonazo de fotografías  de procesión relixiosas

de cando Franco, pezas procedentes

de  excavacións arqueolóxicas, números soltos de

moitísmas revistas e  agardemos que as

enciclopedias teñan todos os tomos, por Deus.

Deberiamos saber cánto se leva gastado da partida orzamentaria para

compra de libros e revistas e quén foi o agraciado poseedor del boleto

premiado. Por transparencia, Torito. Por transparencia.

Mentres nos ocupamos destas micas, haberá que adosar-lle sen demora un

discurso humanitario ao complexo do monte Gaiás. Propoño que o

borrador o faga Xurxo Souto, qué ben arrouta e qué ben fala na radio

nosa. Logo, que o repasen os asesores do Presidente e do

Vice-Presidente, varios salarios con vocación de seren mellor

empregados.

Mentres continúan as obras, podemos pasar o tempo facendo cálculos do

que vai custar o disparate cando, por fin, abran todas as portas como

antes as murallas, e o povo galego asista en respetuosa romaría á

tremenda inaguración, canapés e sicalipse asegurados. Hai dous

informes serios circulando pola rede e calquer pode mortificar-se

tirando dados ou pode agardar a que o Alcalde Bugallo teña a ben

informar á cidadanía dos resultados da "súa" comisión de expertos, a

ver se sabemos en qué hostia viva tira Bugallo os cartos públicos. A

estimación máis optimista é de que "só" se gastarán entre 35 e 40

millóns de euros anuáis no que chamaremos "Mero Mamoneo", ou sexa:

1. Salarios traballadoras e traballadores do complexo.

2. Calefa, rego, luz...

3. Exército de seguratas que haberá que ter a

puro ovo, que será o xermolo do  futuro Exército

Nacional, porque hai muito que apatrullar alí arriba.

4. Limpeza, que vai sair por un pastón indostánico.

5. Vários.

Sexamos práticos e optemos pola cifra vulgar de 38 millóns de euros.

Cada ano. En dez anos, a Administración galega terá desembolsada tanta

pasta no concepto "Mero Mamoneo" como pasta pagou en levantar o

complexo mesmo. Aberrante. Compraría un piso con esa carga?. Alugaría

un apartamento acaso?. Disparatado.

Pois nesas estamos porque o governo de Progreso é así. Fraga comezou o

dislate e éstes van-no rematar a base de ben.

E cómo?.

Nun mundo en transformación como é este, hai que comportar-se como se

tiveras Estatuto de Nazón e pasear negocios ful entre as aves rapaces

e bancarias do País, a ver se che veñen comer nan man. Iso foi o que

lles dixo Torito ás forzas vivas e coleantes do País: "pasen e collan

cachos do complexo, pero, por favor, axuden-me a pagar os gastos". Dito

e feito. O irmáns da banca galega van botar-se ao lombo o pesado

madeiro nacional e comprarán barato, barato, a inversión pública,

benditas almas intrépidas e temerarias. Por se o

espetáculo carecera de ambente,  resulta,

vostedes tamén o viron, que o Presidente Torito

desembarcou  en Madrid e alí vendeu completamente

á baixa o que quedaba de Cidade  da Cultura nese

intre e non máis. Debería dar-lle vergoña da

brava  facer-nos pasar ás galegas e galegos por

ese trance inecesario de  contemplar, como unha

vez máis, Madrid vai-se coa materia prima

do  País para sacar-lle zume na meseta. Grandioso.

Pra min que a Cidade da Cultura provocará unha

crise de governo progresista entre os membros e

membras do Consello da Xunta porque a situación

non pose senón empeorar, pero empeorar de

verdade. Hai que decilo claro: Galiza non pode

soportar complexos faraónicos nen de tipo

cultural nen de nengún outro tipo porque somos

pouca xente (non chegamos a tres millóns de almas

en pena) e temos 700.000 pensionistas de ambos

xéneros (cifra en aumento) sen esquecer que agora

mesmo xa mantemos carísimas infraestruturas de

calquer clase que están infra-mega-utilizadas

(Museos, Casas de Cultura, Auditorios con

patos...), tres aereoportos unidos por

autoestrada e tres universidades con mogollón de

catedráticos de terceira preferente pero que cobran como se foran Noam

Chomsky.

Hai peto que aguante o tirón?.

O curmán do Fervello.               Santiago, 07-03-2007