Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

O Mañanceiro.

11/02/2007 GMT 2

Fotos da Guerra Incivil

sarampelo @ 17:52

 

Vídeo de fotos da Guerra Incivil polos máis famosos fotógrafos daquela contenda provocada polo sáprata Franco

É un vídeo feito así daquela maneira,non son un profesional nin sequera un simple afeccionado, o importante para min é o significado do tema. Soamente ollar a foto do bombardeo dun hospital polas ordas franquistas, danos a entender quen son os que aínda hoxe claman por ese réxime de horror e de intolerancia.

Dáme moito noxo escoitar estes días a un delegado do concello de Madrid dicir que Franco quedouse curto, que tiña que eliminar fisicamente a tódolos roxos que quedaron.

--------------------------------------------

Robert Capa

(Andrei Friedmann; Budapest, 1913-Thai Binh, Vietnam, 1954) Fotógrafo e corresponsal de guerra húngaro. Exiliado de Hungría en 1931 pola súa relación con grupos de tendencia esquerdista, estudou xornalismo en Alemania e traballou para a axencia Dephot.

En 1936, xunto coa súa compañeira Gerda Taro, inventou a figura de Robert Capa, fascinante xornalista estadounidense, e baixo este pseudónimo presentou a primeira exposición dos seus traballos, que alcanzaron prezos exorbitantes. Aínda que a ficción non tardou en ser descuberta, decidiu conservar ese nome.

O prestixio internacional chegoulle sobre todo a partir das súas reportaxes sobre a guerra civil española e sobre a Segunda Guerra Mundial para a revista Life, ao captar co seu cámara episodios bélicos como os bombardeos xaponeses sobre Chinesa, as campañas do norte de África e o desembarco de Normandía.

En 1947, con Henri Cartier-Bresson, Rodger, Vandiver, e David (Chim) Seymour, fundou Magnum Photos, a primeira axencia cooperativa de fotógrafos independentes. Un ano despois desprazouse a Oriente Medio para fotografar os combates en Palestina.

Trala creación de Magnum dedicouse a ensinar a fotógrafos máis novos, ata que en 1954 decidiu cubrir a guerra de Indochina, que loitaba por independizarse de Francia. Este mesmo ano morreu esnaquizado pola explosión dunha mina que pisou inadvertidamente.

Gerda Taro

 

Gerda Taro ou Gerta Pohorylle (Stuttgart, Alemania, 1 de agosto de 1910 - Madrid, España, 26 de xullo de 1937) foi unha fotógrafa e compañeira de Robert Capa, que morreu nun accidente durante a Guerra Civil Española.

Gerda Taro chamábase en realidade Gerta Pohorylle, e era filla de xudeus polacos. Malia as súas orixes burguesas, desde moi nova entrou a formar parte de movementos socialistas e obreiros. Por iso coa chegada dos nazis ao poder, e tras sufrir unha detención, decidiu fuxir cunha amiga a París.

En París coñeceu por casualidade a Andre Friedman, un xudeu húngaro que intentaba gañarse a vida como fotógrafo. Gerda e Andre fixéronse noivos, e Andre ensinoulle a Gerda os seus coñecementos de fotografía.

Como non lles ían ben as cousas, e non recibían traballo, ocorréuselles unha curiosa idea. Inventarían un personaxe chamado Robert Capa, que supostamente era un reputado fotógrafo chegado de Estados Unidos para traballar en Europa. Como é tan famoso, vende as súas fotos a través dos seus representantes: Friedman e Pohorylle, ao triplo do prezo que un fotógrafo francés. Este truco funciona perfectamente e ao pouco tempo reciben cheas de encargos e por fin gañan diñeiro.

En 1936 dá comezo a Guerra Civil Española, que marcaría decisivamente a ambos. Trasládanse a España para cubrir o conflito. Foron testemuñas de diferentes episodios da guerra, e realizaban reportaxes que logo eran publicados en revistas como "Regards" ou "Vu".

Ao principio a márca "Capa" era utilizada indistintamente por ambos. Logo produciuse certo distanciamento entre eles e Andre Friedman quedouse co nome de "Robert Capa".

Do traballo de Gerda en solitario a súa reportaxe máis importante foi o da primeira fase da batalla de Brunete. Gerda foi testemuña do triunfo republicano nesta primeira fase da batalla. Esta reportaxe foi publicado en "Regards" o 22 de xullo de 1937 e deu a Gerda un gran prestixio.

Con todo pouco despois as tropas franquistas iniciarían un feroz contraataque, e Gerda decidiu volver á fronte de batalla en Brunete. Alí Gerda foi testemuña dos salvaxes bombardeos da aviación do bando nacional, e realizou moitas fotografías, poñendo en risco a súa vida. Naquel inferno morreron miles de republicanos e finalizou en derrota.

Gerda Taro perdeu a vida nun absurdo accidente volvendo da fronte de batalla. Gerda subiuse no estribo do coche do Xeneral Walter (membro das Brigadas Internacionais). Nun momento dado, uns avións inimigos voando a baixa altura fixeron que rendese o pánico no convoi, e un tanque republicano golpeou sen querer a Gerda Taro, esmagando o seu corpo.

Gerda malferida, foi trasladada urxentemente ao Hospital O Goloso do Escorial, onde morreu poucas horas despois, o 26 de xullo de 1937. Tiña só 27 anos. O seu corpo foi trasladado a París, onde recibiu todos os honores como unha heroína republicana. 

 

Comentarios

Comentarios(11) »

  1. BRAVO! Muy bueno el montaje! Y excelente selección tanto de fotos como de canciones... ¿Qué tendrán estas canciones que aún nos encienden? ¿Tan poco hemos cambiado?

    Gustavo | 12-02-2007 - 12:36:44 GMT 2 #

  2. Gracias Gustavo, pero como lo digo en el Post, no es un trabajo muy bueno, pero lo interesante es el significado. Lo que más me gusta es la canción de Victor Jara "La yerba de los caminos" es impresionante.

    Teo | 12-02-2007 - 15:09:19 GMT 2 #

  3. o traballo de capa é impresionante, a min conmóveme, en efecto...

    moucho_branco | 12-02-2007 - 17:23:52 GMT 2 #

  4. Boas tardes Teo. É impresionante... sei que non é nada orixinal que che diga isto, pero non teño outra verba

    nieve | 12-02-2007 - 20:50:33 GMT 2 #

  5. concordo cos compañeiros ... impresionante é a palabra.

    a+randeeira | 13-02-2007 - 19:38:42 GMT 2 #

  6. Hola Teo, gracias polo teu comentario. A música e unha parte moi importante da miña vida e tamén do meu fogar, pode decirse que a vida xira en torno a música.. isto quizáis sexa un tanto esaxerado. Na miña casa o que se encende, cando chegas, é a música e escollese segundo o momento do día ou da noite, así como a actividade que se estea a facer e tamen según quen chegue primeiro a casa. Sin embargo hei de recoñecer que faltame sensibilidade para apreciar o Rap, mmm, non logro encontrarlle o puntiño que dicen que ten.

    nieve | 13-02-2007 - 22:23:47 GMT 2 #

  7. exelente trabajo , enhorabuena
    http://www.oktomanota.com/

    pisos+en+badalona | 14-02-2007 - 13:56:30 GMT 2 #

  8. Graciñas a todos, coido que non é para tanto,o máis interesante é que sexa o máis didáctico posible para que estas xeneracións lembren e asimilen todo o que se pasou e non volva a repetirse "Nunca Máis"

    sarampelo | 14-02-2007 - 16:22:27 GMT 2 #

  9. manipulades todo hijos de satan!!!mirade a verdad en www.generalisimofranco.com
    xo decia a biblia !!satan cambiara as mentes e confundiran todo creendo q esa foi
    a verdad!!¿tamen jesucristo foi un angel negro depravados?seguro k pensades k si
    os k non teñen ni puta idea pa satan elle facil cambiar a mente coma vos
    SEGUN VOS !!!!VIVA A LIBERTAD SATANICA!!!! SODES UNS ISLAMISTAS
    ARRIBA FRANCO
    VIVA ESPAÑA

    franco | 11-05-2007 - 09:24:12 GMT 2 #

  10. A covardía máis grande é cando se insulta desde o anonimato como ti o fas con ese nome tan nefasto para este país como é o de "franco".Os personaxes do teu pensamento (xa xurásico), cando non tendes argumentos recurrides sempre ao insulto e a agresión tanto verbal como física, non vos da máis a mente, sodes de piñón fixo e cando vos falla a cuña dese piñón sempre vos esnaquizades. É unha mágoa que nos tempos de hoxe teñamos aínda que aturar persoas como ti.
    Non mereces ni un segundo máis na contestación, hoxe paseime e quizais cometin un erro, pero me colleches un pouco de festa e deume por ironizar e vacilar ata escarallarme de rir.

    sarampelo | 11-05-2007 - 17:40:45 GMT 2 #

  11. A LIBERTADE E NOSA, PARA OS NOSOS FILLOS, E LOITAREMOS PARA QUE O DIA DE MÁÑA NON TEÑAN
    QUE LOITAR COMA NOS. FASCISTAS ESTA VEZ NO NOS COLLEREDES DESARMADOS COMO NOUTRA OCASION
    NESTA VEZ ACABAREMOLA GUERRA QUE PERDERON NOSOS ABOS. PERO DESDE LOGO NON COAS ARMAS SI
    NON COAS URNAS.

    LEO | 29-05-2007 - 17:18:50 GMT 2 #

Deixar un Comentario


<a href> <em> <blockquote> <strong> <cite> <code> <ul> <li> <dl> <dt> <dd>