As catro frontes da morte en Irak
O que non di a prensa do sistema
As catro "frontes da morte": ¿Quen é a verdadeira vítima da masacre en Irak?
IAR Noticias / Por Manuel Freytas
“ Hay incontables informes y denuncias de la ONU, organizaciones internacionales y de derechos humanos, así como de organizaciones religiosas, que prueban que desde el ministerio de Interior iraquí (controlado por el gobierno d
e mayoría chií) salen los temibles escuadrones de la muerte que secuestran, torturan y ejecutan a ciudadanos sunies en el marco de un exterminio programado para producir una 
guerra civil.
No obstante esta cantidad de documentación probatoria de la participación de milicias chiíes oficialistas en las masacres diarias, el gobierno títere de Irak, Washington y la prensa internacional caracterizan a la carnicería diaria de Irak como "guerra sectaria" o "atentados de grupos terroristas".
En términos de la realidad, en Irak se mata en cuatro frentes simultáneos: “
Ler a nova é moi interesante.........
Falar non ten portelos: Xamais tan poucos fixeron tanto mal a moitos. Como ollades é unha frase trocada ao revés de Winston Churchill. Isto vai polos medios de comunicación de hoxendía controlados por grandes corporacións ao servicio de intereses “bastardos”.
Chúzao
del.icio.us
Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
---------------------------
A liberdade de prensa sempre sobrevivirá grazas a internet porque non son quen de contralar este medio ... de momento.
a randeeira | 20-01-2007 - 13:56:14 GMT 2 #
Boas noites Teo. Non podo estar máis dacordo co que dís.
En canto o teu comentario no meu blog, graciñas a ti, polas tuas visitas e as tuas palabras. Entondote moi ben cando te alporizas pq a min ocurreme o mesmo, os pijos de hoxe en día... non me gustan, tampouco os de tempos pasados. Pra falar hay que facelo con propiedade e iso dao a experiencia. Sin ter vivido, de que falas?... En fin, hoxe non teño a noite moi clara. Ah, outra cosa, non coido que sexa cuestión de idade, senon de "ser".
nieve | 20-01-2007 - 22:35:31 GMT 2 #
Boas noites de novo Teo. Cando surxen conversas como as relativas a emigración, nun primer momento teño toda a intención de non alporizarme e de quedarme calada algunhas veces, esas veces nas que sabes moi ben que da igual o que digas o que poidas argumentar pq non valerá pra nada só pra que sigan pensando que és un bicho raro. Esos son os pensamentos dun primer momento. Ao minuto, xa non podo seguir os meus propios consellos, sería como ir contra natura, e non podo estar calada a pesar de que sei que seguiran pensando que teño ideas raras e extrañas, claro que, vaia problema, jajajajajajajaja. Coñezo os anos dos que falas, os anos da fame, do medo, das despedidas nos portos, dos ata logos que se convertiron en adeuses permanentes e tantas outras cousas. Pase-ei por eles durante moitas conversas co meu abó Manuel, frente a cociña de ferro. Pasado o tempo, comprobei o que é ter que deixar o mundo que coñeces e marchar en busca do que pensas será un vida mellor e o que pode causar esa marcha, sobre todo si tes familia e marchas ti só. Os caralláns de hoxe en dia, como ben dis, atoparon todo feito e non son capaces de darse conta da enorme sorte que tiveron de sexa asi. Do que non estoy tan segura é de que si viran todo o acontecido e o pasaran, mudarían... ben pensando, é probable que si, pero faime dudar o feito de que xa son incapaces de
ver o que ocurre na actualidade. É como si fosemos incapaces de aprender da historia do noso pasado. Todavía recordo cando falar galego era de "paletos" de xente da aldea, e se reían e, fun testigo nunha viaxe a madrid de como moitos e moitas non querían dicir que eran galegos por vergoña... esos mismos mindundis que hoxe en día levanno por bandeira cando non fai tantos anos se avergoñaban, os desertores do angazo que dicía e segue a decir meu pai. No ano 2000, por motivos de traballo, viaxei a miudo a Lanzarote. Non era tan masiva a chegada de xente como hoxe en día, pero si que chegaban. Non facía falta falar nunha língua determinada, só con que te "molestaras" en mirar ós ollos desas persoas, sabías todo polo que habían pasado, como se sentían e eras moi consciente da enorme suerte que tiñas por haber nacido noutro tempo nesta parte do mundo, e tamén invadiate unha vergoña enorme por pertencer o xénero humano cando eras testigo de moitos desprezos que se lles facían, motios proferidos por esos pijos de moito carallo, como dis ti, que afogan nun vaso de auga si descobren no espello unha pequena enrruga, por poñer un exemplo. En fin, non te quero aburrir. Sigo pensando que unha conversa contigo sería enormemente interesante e instructiva
nieve | 21-01-2007 - 02:17:57 GMT 2 #