O Mañanceiro.

 Opinión 

O Curmán do Fervello- Santiago de Compostela, 23-03-2007

Ai, se te me quixeras o mesmo ca tí...

Avisamos hai algunhas quincenas que o desembarco do Grupo PRISA-Nostra

traería consecuencias insospeitadas para a cidadanía máis consciente e

dinámica do País, acostumada até antonte aos doces abaneos da prensa

de sempre, pero de aquí, colega.

Antón Losada tivo-a clara case desde xa, e por fin soltou por esa

biqueira que "El País" era un xornal "español", cecáis esquecendo que

a Cadena Ser, na que colabora algunhas fins de semana, paga de

espléndido o discurso de quen ten ben gañada a fama de "polémico

tertuliano" no programa televisivo de María Teresa Campos de Calcuta.

O caso é que desde a aparición da edición Galicia de "El País" hai un

certo movemento, leve, entre os nosos que levan carimbo de tal. Xabier

Alcalá ten botado varios xuramentos por ter-se comprometido case

maritalmente con "La Coz de Galicia" e agora non pillar en

PRISA-Nostra, agora, cando tanto precisaba do aquel que lle puxera as

portas da Real Academia Galega, siquer de porteiro, ou de

correspondente de "Faro de Vigo" en Ferrolterra, un impaís.

Hai quen recén entrado no cuadra de PRISA-Nostra arrepía por se ten

espido en público como escritor galego en ¡español! en troques de

promocións e entradas nos libros de texto de aquí e, sobre todo, do

mercado emerxente de Sudamérica.

Outros traballan a raía con teimudez e aplomo, que unha Euro-Rexión

non cae todos os días tan perto... e que pouco temos explotada a

xogada supra-arraiana, agás Kiko Cadaval que xa ten botadas nasas para

a seca.

Mais está demostrado que hai que xogar con visión, e recoñece-se

nacionalmente que os que de entre nós acertaron son os e as que

apostaron con temeridade por se converter en altofalantes dos

interéses económicos de PRISA-Nostra na nosa nazón sen estatuto.

E, pregunto-me, a qué veu ista mudanza, cecáis aparente, cecáis

mudanza reconvertible ou, como din en Ares, rebatible?.

Vale que está ben mudar e vale con que os tempos son chegados.

Admitido.

Pero de ser colonia a ser auto-colonia dista un treito nada estreito.

E  digo isto porque discrepo de Antón Reixa e do seu artigo sobre a

TVG, publicado en "El País. Edición Galicia" do martes 13 de febreiro

do ano en curso. Se a normalización lingüística de Galiza pasaba, pasa

e pasará pola TVG, porén sexa só en parte, temos unha desgracia

enrriba de agarra-te e non esbares, e se a razón última de ser é esa,

que canden xa a TVG e a Dirección Xeral de Política Lingüística e

manden a galeras no barco da memoria a todos os directores xerais da

cousa, porque foi muito gasto de Deus para tan escachada e magra

colleita de falantes... ¿Podemos dicer "falantas"?.

Non seremos excesivamente miopes, nen acusaremos falla de sinceridade,

como aconsellaba o noso Reixa na Encíclica aos Corintios que traemos a

colación, se aconsellamos ir a modo na pretensión de "poner en marcha

un segundo canal" na TVG. Así, a pelo. Sen anestesia, escribía o noso

Reixa.

Claro, aquí estamos a falar de enormes inversións de cartos públicos,

saqueados por imperativo legal polo Estado entre os de embaixo, que se

poden desviar cara satisfacer necesidades máis urxentes ou non. Entre

as que entran no capítulo de non, está unha segunda canle da TVG.

Seguro.

Razóns?. Sentido común, porén pareza "arcaico y demagógico": se non

somos nen tres millóns de habitantes na Galiza, e hai que restar da

cifra 700.000 que son pensionistas, e a rapacería que estuda, e as

persoas que teñen a desgracia de non dispor de traballo, digan-me, se

estamos en condicións de disfutar do capricho dunha segunda canle da

TVG, que, calculamos, instalara-se nos estudos na Cidade da Cultura,

outro sacacartos bendecido polo governo de Progreso. E de paso,

seguimos mantendo tres universidades, tres aereoportos (catro con

Porto), tres ex-Presidentes da Xunta, Las Tres Mellizas e o Trío

Lalalá. Inacabable.

Estamos nunha tesitura. E podemos sair en estampida se non andamos

espabilados. Meditemos: o atrapamos nós ou atrapan os outros.

Paso de definir outros.

É unha aposta arriscada na que cada quen voga ao seu xeito e cré

albiscar unha fervenza dourada máis alá, como Manoel Antonio, o que

reiría hoxe o colega.

Galiza non se ten caracterizada por ser unha sociedade moderna, e hai

fenómenos actuais que non se teñen contado antes nas nosas tabernas

nen nas míticas cociñas con vella incluída das que ten dada boa conta

a nosa literatura e as outras tamén. Refiro-me á figura do

"intelectual de esquerdas orgánico e de Réximen", tomando a segunda

canle da TVG. Nen a noite dos mortos vivintes provoca tanto terror.

Mais o certo é que, tamén televisibamente falando, hai modelos que

interiorizar, caso de Mercedes Milá: se a progre ésa dixo un día que

también era "progresista" ver "Gran Hermano", entón, a ver, porqué

Antón Reixa non pode lanzar a idea de que nós paguemos unha segunda

canle da TVG coa seguranza, ai miña nai, de que "alrededor del 80% de

los nuevos programas fracasan", con ou sen estatuto de Nazón,

faltou-lle por aclarar ao noso irmán.

Non sei, pero pra min que isto non ten amaño. 16 meses, 16, e tan

magro desencanto non se veu. Estarán facendo reformas estruturais, que

sí, estruturais, e no 2013, cando rematen co AVE, a Cidade da Cultura,

o saneamento das rías, os lumes, o urbanismo salvaxe e a concentración

agraria, esto será,disculpen, vai en castelán, esto será Jauja e os

inteletuais orgánicos de Réximen acabarán por ter a razón

O Curmán do Fervello.

Comando Cultural "Os Rabiscos"

Un País, un medio.

O Curmán do Fervello

Últimas novas publicadas na prensa avanzan un

panorama próximo á catástrofe para esta nosa

Galiza, periférica nai na procura de Estatuto de

Nazón do que gozan sítios así como Murcia, ceos

de plásticos entoldando tomates mentres acó

nadamos nun “mar de ondulante verdura”, segundo a Cantora do Sar.

Estaba visto que non abondaba con ter un complexo

de inferioridade, ser Nazón sen Estatuto e

maquillar-se levemente con Auto-Odio. Aquí, e

polo que me contan alí tamén, se non realiza-ches

unha instalación en calquera auditorio público

pintas menos que Pichote e non che comes un rosco

de Santa Minia nen tampouco na lista de agrada da

futura Cidade da Cultura, clamoroso parto de

progreso realizado a médias entre a Bugalla e o

Conselleiro de Economía, xa me entenden.

O que realmente peta a día de hoxe e continuará

petando durante esta legislatura sen Estatuto, é

ser transversal. Ou estar transversalizado en

clave de País e ao aveiro dunha subvención, ou

duas, que hai dous sócios no governo. A

transversalidade é difícil de definir e desde que

palmou Ramón Piñeiro non temos pensadores de

altura que reumien decorosamente o noso Ser

estatutário. 

A transversalidade, dicia, debe ser

a capacidade de extender-se atravesado dun lado a

outro, “del uno al otro confín”. Xosé Manuel

Beiras, “El Niño de los Peines”, ten falado do

tema pero non lle entenderon as camadas populares

e transversalizou de máis e Antón Losada

meteu-lle un tirito, xa me entenden outravolta.

Tampouco quero dicer, así, de súpeto, que sexamos

de goma ou elásticos de todo. Non. Trata-se de

que me acompañen na meditación sobre a

perpendicularidade, sobre aquelo que se

transversaliza. Un exemplo. Desde que Torito e

Quim saíron collidos case da man pola porta do

Hostal dos Reis Católicos, un día de sol que te

cagabas, e consumaron diante da flor e nata

galegas, inciciou-se a etapa da

Transversalización Nacional Galega. Aquello foi

memorábel. Non cabia no Obradoiro un protocargo

político máis. Non cabia unha mica máis de

optimismo e identidade, de satisfación contida,

de auto-estima, de todo. Algúns asistentes

irradiaban tanto ou máis ca o astro Sol e varias

invitadas levaban na cabeza un chapeau que nen as

pijas inglesas se atreverian con él na carreira

de cabalos famosa que fan en Inglaterra. Á que

vai Fernando savater, un dos primeiros

transversalizados (da Anarquía ao Foro de Érmua)

á forza porque él queria ser, realmente, un Metro-Sexual de Caserío.

Retomemos o tema. Hai alguen entre os bos e

xenerosos máis transversal que Antón Losada?. De

onde ven Losada?. De que planeta?. Non provén do

belén sociata, tampouco acariñou a ubra

nacionalista, non saíu do comunismo carrillista e

os xubilados da extrema esquerda nunca escoltaron

ren sobre o persoaxe. Quén é, pois, Antón

Losada?. Pois haberá que agardar ao retorno de Lobatón.

Porén, se falamos en sério, na Galiza somos

trasversais en ascenso pero de xeito apoucado, un

pouco encollidos, achantadamente, achicaditos,

sen sermos quen de exprimer todas as

potencialidades do soporte e a circunstáncia.

Vale. Non é o mesmo unha persoa transversal con

uso horúrio mediterráneo ou con Estatuto de Nazón

que un de nós. Iso está claro. Pero se somos a

reóstia viva en construción naval sen barcos, se

temos tanto leite que até sacamos ao mercado

leite negro, se facemos os mellores filmes de

animación infantil, se gañamos a todas as

autonomias en número de clústers comarcalizados,

en ritos celtas e en ofertas de ralas, a ver,

porqué non temos un programa na TVG no que o

protagonista principal sexa un polígrafo prateado?.

Non sei. As veces non me aclaro. Se queremos

subir audiéncia, necesitamos un polígrafo con

técnico titulado e facer pasar a uns cantos pola

peneira. Que non contaria Mariano Rajuá?. Qué

calaria Marianito?. Seguro que non largaba sobre

as timbas nas que participaba no Carabela de

Pontevedra e anos despois no Casino de Santiago.

Non, non contaria tal porque Franco tiña

prohibido o xogo e Mariano iba xa entón para

pureta. Contaria acaso como lle zurraba o Fiscal

Xeral do Estado actual, Cándido (mira que ser

Fiscal Xeral e chamar-se Candidito…), cando ambos

calzaban botas Gorila e se vestian en Clarita?. E

Cuiña, Pepe Cuiña, que contaría sobre todo?. Pepe

Conetas mereceria un programa especial encamado

co polígrafo, él, que un día declarou que estaba

xenéticamente preparado para ocupar a presidéncia

da Xunta de Galicia e mira en que acabou o colega, moendo sapos en

Lalín.

E Xosé Luis Barreiro, que seria de Barreiro, o

Felón, atrapado, ben atrapado polo polígrafo?.

Bah, ese ten-no fácil, minte como un cosaco e

despois se confesa co Reverendo Padre Cacheda na

catedral e aquí paz e despois prevaricacións.

E temos unha lista extensa, poboada, de

candidatos e candidatas ao polígrafo: a mesa

camilla de Ramón Piñeiro, o gato de Carlos

Casares Mouriño (paz estea), Pepe o do Pastor,

Ivonne Reyes, o poni de Alfredo Conde e Mar, o

sucesor de El-Rei das Tartas de Mondoñedo, Froilán I de Lugo…

Se foramos de verdade un País, teríamos un

polígrafo traballando arreo e un AVE de ida e

volta. Pero como non saímos do Social-Leirismo,

así nos loce o pelo. E a culpa é nosa e non de FENOSA.

O Curmán do Fervello. Santiago, 05-02-2007

O grupo PRISA e Nós.

Por: O Curmán do Fervello

Como saben, desde hai meses, o grupo PRISA NOSTRA

pon na rúa unha edición galega do xornal El País,

o que significa unha aposta empresarial nun

mercado da información cada vez máis cautivo ao

tempo que máis e máis emocionante, como cando don

Santiago Rey Fernández Latorre se prodiga unha


 

auto-homenaxe nas páxinas de La Voz de Galicia,

como se o resto dos humanos foramos un cruce de parvo e lela.

O grupo madrileño PRISA Nostra desembarco nunha

Galiza e trouxo con él toda a experiencia

amoreada durante anos e anos de proximidade ao

poder de modo que o equipo diretivo do ente

prisístico ven mallar sobre o castigado corpo

desta nacionalidade histórica con vocación de

Nazón ao tempo que reparte consignas mediáticas a

unha clase política sempre en posición de firmes

e caninamente disposta a receber magnolias a

cambio de bonitas subvencións e páxinas de publicidade institucional.

Calculo que terán observado un dos alicerces

sobre os que pivota a política informativa do

grupo PRISA NOSTRA na Galiza: o manexo de

dosieres, especialmente o tráfico de dosieres que

atinguen á política municipal, con excepcións,

claro é, amosando un regosto mafioso que divertía

moito ao difunto Antonio Asensio, pope do grupo

que edita Interviú, e ao máis vivaracho director de El Mundo, Pedro J.

Ramírez.

Cando un mafioso decide instalar-se nun lugar e

cando o mafioso é editor de prensa, o primeiro

que busca é desfacer-se dos contrarios para obter

un nicho de mercado que permita chupar de todo e

en réximen de exclusiva. Naturalmente, o resto de

mafiosos pequenos ou de mafiosos de Nazón

poñen-se dos nervios e con razón porque calquer

novo competidor implica unha merma á hora do

reparto da tarta inacabable que supón o erario

público. O mafioso, como é espabilado e ven

aprendido, acostuma a oferecer algo en troques da

disponibilidade dos cartos públicos e no caso que

nos ocupa, pois qué vai ser, o apoio

incondicional ao presidente Torito e ao PSOE para

que gañen as vindieras elecións autoanémicas e

non dependan tanto do BNG. Así que preparen-se

para un chorreo de gabanzas á política

desenvolvida polo PSOE e a unha fervenza

desencorada de subvencións diretas, indiretas e

circunstanciais para a prensa escrita,

salpimentadas con propaganda institucional e

patrocinio de congresos no Pazo de Mariñán.

Pero a maiores da que se non ven enrriba, supoño

que se terán decatado do papel que están a xogar

saliantables inteletuais da cousa galega, ou

sexa, os nosos, na estrategia

político-informativo-gasteril do grupo PRISA

NOSTRA na ex Nosa Terra. E dirán vostedes, e quén

son os nosos?. Pois, queridas e queridos, os

nosos son aquelas e aqueles intermitentemente

colonizados que foron captados hai anos polos

tentáculos prisistas nas súas variadas versións,

a saber: Alfaguara, colorín dominical, Canal Pus,

CNN Pus, Fundación X, congreso da hostia,

conferencia a tanto alzada, etc. Son, claro,

persoas que fan País (pronuncien como si tiveran

un canapé na boca), de carimbado prestixio,

indubitable trayectoria, empapados de santa

choiva galeguista, de esquerdas e con traxe de

pana no armario, vai sen segundas o do armario.

Son, xa o saben, Suso de Toro, a chica esa Yáñez

que quería ser madama na Internet e agora escribe

mal en papel, os Tonechos (Antón Bahamonde e

Antón Reixa), Manuel Rivas e Rosiña Aneiros, que,

pobre, cada día se parece máis a Rosa Regás,

outro fenómeno paranormal afincado na meseta.

E non, ningún sae con ese chico alemán que chaman

Alzheimer porén pareza que se tragaron sen roer

ben certas declaracións deste século. E non, non

se me confundan, son os nosos, son de aquí, son

do noso produto interior bruto. E sí, existe unha

relación diretamente proporcional entre o medre

dos ingresos suculentos que proporciona PRISA

NOSTRA e os ataques cada vez máis agudos de anesia histórica e vital.

Hai que ver a cantidade de mudanzas que caben

nunha comunidade autónoma con vocación de destino

no universal. Por se estiveramos distraidos,

fagamos un reconfortante ejercicio para recuperar

memoria e neuronas. Hai uns anos estaba claro que

en “Galiza só en galego”. Vale. E que sería

procesado polo delicto de deserción todo aquel

que mamoneara en dúas linguas, a saber, unha, a

nosa, a lingua das volvoretas, e outra, a allea,

a das vulgares e indocumentadas mariposas coloniais.

Pois ben, do dito, ren de ren.

Hoxe, grazas ao grupo PRISA NOSTRA (por certo,

Jesús Polanco está palmando. “Se ruega una

oración por su alma”) podemos fardar de ter

coleguillas na prensa que lle pegan ás dúas

linguas na edición Galiza de El País, en galego

os venres e o martes en castelán, como hoxe fai o

bo e xeneroso Antón Reixa falando do estatuto, ou

como Suso de Toro, que solta un coñazo en galego

para brincar á coluniña en castelán calquer outro

día, castelán de doma e castración, non se me perdan na toxeira.

Que conste que era sabido o duro que é “Facer

País” (pronuncien como si sorberan un sorbete de

papaia). Que llo digan a Manolo Fraga, que

soltaba cartos para os congresos de escritores

galegos tras entrevistar-se con Suso. Que llo

digan a Antón Reixa, que está facendo un cursiño

acelerado de comisionista do Clúster Galego do

Audiovisual e outro por correspondencia, pero en

portugués, sobre “Cómo colocar no Gaiás un

tinglado potente e que non se enteren no meu

povo”. Que llo digan a Rosiña Aneiros, que ten

cara de encargada de algo na biblioteca da Cidade da Cultura.

Cantaba a colega de Boimorto, en castelán: “Y ya

no importa nada…”. E tanto. Qué razón tiña.

Nunca agradecerei abondo a Deus o Noso Señor que

me dera vida e saúde para ver este espetáculo que

pensei desaparecera co teatro de Manolita Chen e a democracia.

Obrigado, Deus.

O Curmán do Fervello  Santiago de Compostela, 19-01-2007

Chúzao | del.icio.us