Aqueles anos 60 da música de rock O Mañanceiro.

Os festivais españois daquela época eran case copias do de San Remo e foron moi difundidos gracias á recen estreada T.V. E.. Tiñan moito que ver con aqueles famosos programas de radio en directo dos anos 40 e 50.

En España floreceron cantantes en solitario á imaxe de Elvis Presley e de Johnny Hallyday como: Chico Valento, Mike Ríos (Miguel Ríos), Kurt Savoy, Baby Ontiveros e Rocky Khan.O Dúo Dinámico foi bautizado así por un locutor de radio que negouse a presentalos como The Dinamic Bois, estes non eran rockeros duros, inspirábanse en Paúl Anka, os Cinco Latinos, os Everly Brothers etc.. Crearon éxitos memorables que naquel tempo sacudiron as adolescentes españolas, foron os primeiros en contar con clubs de fans, que a veces protagonizaban enfrontamentos coas seguidoras de José Guardiola, unha figura da vella garda de cantantes melódicos.Os festivais da canción, como os de Benidorm e Barcelona (Festival del Mediterráneo), iniciaron unha época especial que durou ata 1968. Debutaron alí decenas de artistas coa esperanza de igualar a Connie Francis ou Mina. Estamos a falar de Lita Torelló, Gelu, Karina, Luisita Tenor ou Rosalía, estas foron as máis populares, pero tamén editaron discos exóticos figuras como Kenia, Kinita, Yalina ou Yoli.Pero son outro tipo de festivais, os do Price, en Madrid, nas súas dúas edicións de 1962 e 1963, os que proporcionaron de forma efectiva o primeiro empuxo, aínda que haberá que agardar ata 1964 coa chegada de Los Brincos, Mustang, Sirex e outros.

Esta primeira etapa do Rock non só deu intérpretes que con maior ou menor fortuna están aínda hoxe na brecha como Miguel Ríos, Juan Pardo etc..Tamén daquela participaron persoas que hoxe son directivos de casas discográficas, responsables de estudios de gravación, productores.En definitiva, os pioneiros foron francotiradores ilusionados en un ambiente raquítico cheo de vontades pero parco en posibilidades.

Eles sentaron as bases para que posteriores xeracións puideran expresar a súa forma de vida a través daquela música ruidosa.Lembro aquela manifestación de xóvenes en Bilbao de 14 a 18 anos; que gritaban polas rúas: “queremos baile”.

Os anos sesenta de século pasado proporciona neste país a toda unha xeración( a que non vivimos a Guerra Civil) a lembranza duns felices e axitados intres que nos transformaron moi radical as condicións de vida. Para min foron uns anos de ebulición xuvenil que contaxiou ao resto da sociedade.Os tempos estaban trocando, e tamén a música pop: os guateques, festivais, programas de radio e televisión, discos, todo isto transmitiron estes trocos.Vou falar polo que me toca, xa que eu son desa época, que só en catro anos ou cinco, de 1964 ata 1969, é cando se produce os principais acontecementos que dan a siñas de identidade a todo esta década dos 60.

Unha pequena historia do Rock en España dos anos 60-70-80

Parte Segunda

Non faltaban grupos e conxuntos xuvenís nos barrios das grandes cidades, que foron os amos dos clubs e salas de baile das casas rexionais (nacionalidades).

(Los Pekenikes)

Nembargantes faltaba algo, unha figura ou grupo un éxito para abrir o camiño definitivo. Así foi como xa os veteranos Pekenikes tocoulles a honra de comezar en 1964, con aquela canción de “los cuatro muleros”. Por primeira vez unha canción chegaba aos postos de honor de listas. Pero os Brincos, impactaron co seu lanzamento, acadaron que este proceso musical se acelerara a unha marcha impresionante, nun país que estaba

(Los Sonor amenizando unha festa)

recortado de liberdades e con un réxime dictatorial, lembramos aquelas cancións deses anos como foron: “Flamenco, Baila la Pulga, Borracho, Tú me Dijiste Adiós, Mejor e Un Sorbito de Champan”. Estas cancións foron os eslavóns dunha cadea de éxitos que non tiña volta atrás. Logo chegaron as comparacións, polémicas e intentos de copias, pero o método xa estaba inventado; cancións propias, cantadas en español por xóvenes dun aspecto saudable e con ritmos que conectaban co que se estaba a facer neses intres en tódalas grandes cidades da música; detrás estaba o fenómeno dos Beatles e o beat de Inglaterra como mentor e modelo.

(Los Mustang)

Os protagonistas españois non apareceron de repente; moitos deles eran pioneiros en estas lides musicais, con moita experiencia ás súas costas. Os grupos mandaban, aínda que figuras como Raphael, Miguel Ríos, Karina, Gelu, Rosalía e outros solistas compartiron o triunfo. A censura franquista estaba sempre ao acecho e non faltaba certas declaracións como por exemplo aquela de: Pepe Palau, locutor de radio que lles votou unha reprimenda a tódolos xóvenes que estaban presenciando un festival de grupos no Pazo de Deportes de Madrid en 1966: “Ahora, cuando vengan los Brincos, os pido que no os mováis de vuestros sitios. Pensad que si armais mucho alboroto no trendéis más festivales y, cuando termine todo, os vais tranquilamente a vuestras casas”. Era o paternalismo da dictadura.

(Karina)

Lle fixeran unha pregunta a Raphael nos xornais: ¿Que pensaba sobre o das melenas? .....”me parecen un medio muy práctico de ahorrar dinero. Prefiero no opinar, vaya, que no me gustan”. Eran caralladas oportunistas de Raphael, pero el chegou a levar o pelo longo ao estilo beat.

(los Relámpagos)

Terceira Parte

Unha pequena historia da música do rock dos anos 60-70-80

Esta explosión xuvenil ía acompañada por un nacionalismo musical. Non só compoñian cancións propias en castelán, senón que cantábase en galego, Los Tamara; catalán J. Manuel Serrat pero con censura. Nembargantes tamén se adoptaron os tópicos andaluces para titular a súas creacións. Títulos como Los Brincos, con Lola, Pareces Gitana; Los Roberts, con Ave María e Lola; Gatos Negros, con María Lola; Micky y los Tonys, con Zorongo Gitano; Pekenikes, con El Vito y la Gitana; Cheyenes, con Válgame la Macarena, e Los Relámpagos, con Dos Cruces e Macarena, estes quizais foron os ejemplos máis significativosPor estas datas Mike Ríos trocou ese nome polo de Miguel Ríos e ao mesmo tempo deu paso a cancións compostas para él, como Tema para Rocío e Serenata bajo el sol.

Os acontecementos ían rápido, a unha velocidade impresionante e o principal era subir o máis asiña posible ao tren do moderno, o xuvenil o ye-ye.

Foi a radio, nembargantes, a que apostou máis forte, con programas de música lixeira e para xóvenes. Os locutores pioneiros foron: Raúl Matas, Soler Serrano, Ángel Álvarez, Enrique Ginés, Alfonso Eduardo. Arribas Castro, J. María Mantilla e moitos máis, necesitábase programas que arrastraran a milleiros de xóvenes oíntes que se identificaran non só coa música, senón con outros modos de vida que incitaran ao consumo, para que funcionara todo ese complexo sistema artístico-comercial. Cousa que hoxe é impresionante a cantidade de consumismo, xamais daquela pensariamos que chegara a estes extremos tan cobizosos e alarmantes.

A Cadena SER o entendeu así e encargou a Tomás Martín Blanco a creación dun programa de cobertura nacional que xuntara todos estes engadidos trebellos chamados hoxe marketing.Este programa chamouse “El Gran Musical” e 1965 era a data e lugar para a súa difusión,xuntanza e presentación de novos artístas que quixeran triunfar en toda España, recuperando aquel fenómeno das “fans”, que esquecérase desde os tempos do Dúo Dinámico, José Guardiola e Marisol. O centro das novas loitas xuvenís era Los Brincos, Bravos, Raphael, Serrat, Sirex e Mustang.

Chúzao |

del.icio.us

O Mañanceiro.

Quen Son

Categorías

Tags

Sindicar

Procurar

Aqueles anos 60 da música de rock

Non hai Comentarios »

Deixar un Comentario