O Mañanceiro.

 

(Ilustración recollida de Insurgente)

Fervello: Xa está ben de tocarnos as "pelotas" aos que menos temos e iso soamente non acontece en EEUU senón que tamén pasa neste país das "marabillas".

Temos unha crise galopante e cada vez imos a máis e o único que se lle ocurre a este goberno e embrollarse co xefe da oposición con cousas que non teñen pes nin cabeza, soamente é para intusiasmar ao persoal de que están con enfrentamentos, onde practicamente con respecto á crise tanto un partido cómo o outro dan as mesmos remedios: máis leberalismo salvaxe e apoio económico aos bancos. Intentan curar esta crise con aspirina, cando temos un cangro con metástase. As forzas represoras xa están quentando para dar leña (xa están dando)  a todo aquel que se mova pedindo xustiza e traballo.  Logo comezaremos co rol dos grandes medios Radio, Televisión e medios escritos como un novo exército represivo do sistema,  isto si que vai ser glorioso, pan e circo.

Saben positivamente que temos que voltar ás nacionalizacións da banca (ou crear unha banca pùblica), a enerxía e sectores extratéxicos da economía para tratar de facer un control da salvaxe privatización que está corroendo  un mundo que podería ser sostible e rematando cos valores do ser humano ata límites insospeitados. Os cabróns  socialdemócratas o saben moi ben,  pero non teñen ovos para facelo xa que están metidos ata as mesmas entrañas con ese gran capital salvaxe. Todo o demais son "coñas mariñeiras". Non fai falla ser un grande economista con palabras "extrógenas" "picos de ouro" e aduladores de Milton Friedman (teoría  deste economista que fracasou) para darse conta a onde imos con esta teoría do mercado. Imos a tomar por saco.

Comando Cultural Os Rabiscos 

 Teo Cardalda F.     

Quintín Cabrera o Cantor do Compromiso

        Pouco ou case ren saíu a nova neses “falsimedia” do politicamente correcto do pasamento dun grande cantautor cómo foi Quintín Cabrera, seguro que foi moito máis importante a bosta e podredume que ese día vomitou ás TV. cos seus programas lixo.                         

Algún que outro xornal o comentou de pasada e correndo. Neste país do que estamos a xogar á “democracia” tes que ser pesebrista e adorar ao deus de quenda, senón non tes cabida. Cómo dicía sempre a miña avoa, xamais o esquezo, “mala centella os coma”.             

Calou o cantor. Foise o cantautor, xa non escoitaremos a súa voz en persoa. En Uruguai en España choran os sorrisos e murcháronse as flores.

Quintín Cabrera, artista  dos pes á cabeza. Artista dos que xamais se renderon, sempre co seu compromiso social  ante esta realidade actual de valores tirados polo chan nun mundo de bafuallada cobizosa e retrincada. Quintín un profesional íntegro que sempre desde aquel día de 1967 que participou no Festival da canción protesta en Cuba mantivo firme esa posición nas trincheiras heroicas, no que hoxe lle chaman o “politicamente incorrecto”.                      

O coñecín persoalmente en Vilagarcía de Arousa nunha actuación e tiven a sorte de charlar con el durante esa noite e no día seguinte, a impresión que me deu foi impactante, respiraba humanidade por tódolos seus poros, era un grande entre os grandes, falamos do humano e máis do divino, as horas que tiven con el parecéronme minutos xa que nese anaco de tempo aprendín a valorar moito máis o que significa a amizade.                      

En Galicia sempre lembramos aos grandes e íntegros como “Bos e Xenerosos” e Quintín está e estará  entre eles. Ata sempre compañeiro, que a terra che sexa leve.

Dolorosa Crónica de Urxencia por Carlos Tena

 Este é un anaco da canción: 

“Yo vengo de un país que ya no existe” 

“Por eso caducó mi pasaporte.
Tengo tantos países para no tener nada
por ir dándome sin pensar en fronteras:
a nadie le importa en las aduanas
que llene de cielos mis bolsillos,
de mares y lunas mi guitarra.”  

Video 

O ex presidente Felipe González di que non hai  

alternativa ao capitalismo e arremete contra  

Hugo Chávez.    

O ex presidente do goberno Felipe González asegurou que o capitalismo está en crise "pero non existe unha alternativa, porque esas formas de caudillismo do século XIX con mangueiras de petróleo na man non son alternativas", aínda que asegurou o amigo do millonario Carlos Slim e ex deputado do PSOE, que a diferenza entre a crise actual e a do ano 29 radica na rápida reacción dos políticos agora en comparación coa anterior. Todo isto díxoo González ante mil empresarios e políticos andaluces, onde expuxo ademais a necesidade de que o Estado de diñeiro aos bancos, defendeu o papel dos empresarios, a enerxía nuclear, en fin... . Non se facilitou o que cobrou este señor pola conferencia. Ler Máis...... ---

-------------------------------------------------- 

O Sr. X di que temos que darlle diñeiro aos que provocaron a crise. Este home porque non se deixa estar na súa casiña coa nova fémina e non tolee, xa que toleu no seu día cando comezou a privatizar ata o ar, cousa que seguiu despois o outro tolo das armas de destrucción masiva.Non me estraña ren que este home defenda a aquel corrupto e masacrador de estudantes o da Intenacional Socialista, ex presidente de Venezuela Carlos Andrés Pérez e a o seu amigo millonario venezolano Cisneros. No mitín da campaña galega en Vilagarcía de Arousa comeulle o coco ao persoal dicindo : “ A los bancos tenemos que meterlos en cintura”. Que contradicción a deste homiño. Pode ser que entendéramos mal e dixera : “A los currantes tenemos que apretarlos”. Sempre  xogou a tres bandas . ¿Canto cobraría por esta “arenga”?. ¿ Qué lle darían os das nucleares ?.  Pablo Iglesias desde o alen debe estar moi orgulloso deste señor "socialista". 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior 

Comando Cultural Os Rabiscos 

Artigo de Carlos Taibo para o Mañanceiro   

En defensa del decrecimiento  

*Carlos Taibo           

        La visión dominante en las sociedades opulentas sugiere que el crecimiento económico es la panacea que resuelve todos los males. A su amparo --se nos dice-- la cohesión social se asienta, los servicios públicos se mantienen, y el desempleo y la desigualdad no ganan terreno. Sobran las razones para recelar, sin embargo, de todo lo anterior. El crecimiento económico no genera --o no genera necesariamente-- cohesión social, provoca agresiones medioambientales en muchos casos irreversibles, propicia el agotamiento de recursos escasos que no estarán a disposición de las generaciones venideras y, en fin, permite el triunfo de un modo de vida esclavo que invita a pensar que seremos más felices cuantas más horas trabajemos, más dinero ganemos y, sobre todo, más bienes acertemos a consumir.                 

         Frente a ello son muchas las razones para contestar el progreso, más aparente que real, que han protagonizado nuestras sociedades durante decenios. Piénsese que en EE.UU., donde la renta per cápita se ha triplicado desde el final de la segunda guerra mundial, desde 1960 se reduce, sin embargo, el porcentaje de ciudadanos que declaran sentirse satisfechos. En 2005 un 49% de los norteamericanos estimaba que la felicidad se hallaba en retroceso, frente a un 26% que consideraba lo contrario. Muchos expertos concluyen, en suma, que el incremento en la esperanza de vida al nacer registrado en los últimos decenios bien puede estar tocando a su fin en un escenario lastrado por la obesidad, el estrés, la aparición de nuevas enfermedades y la contaminación.                     

            Así las cosas, en los países ricos hay que reducir la producción y el consumo porque vivimos por encima de nuestras posibilidades, porque es urgente cortar emisiones que dañan peligrosamente el medio y porque empiezan a faltar materias primas vitales. Por detrás de esos imperativos despunta un problema central: el de los límites medioambientales y de recursos del planeta. Si es evidente que, en caso de que un individuo extraiga de su capital, y no de sus ingresos, la mayoría de los recursos que emplea, ello conducirá a la quiebra, parece sorprendente que no se emplee el mismo razonamiento a la hora de sopesar lo que las sociedades occidentales están haciendo con los recursos naturales. Para calibrar la hondura del problema, el mejor indicador es la huella ecológica, que mide la superficie del planeta, terrestre como marítima, que precisamos para mantener las actividades económicas. Si en 2004 esa huella lo era de 1,25 planetas Tierra, según muchos pronósticos alcanzará dos Tierras --si ello es imaginable-- en 2050. La huella ecológica igualó la biocapacidad del planeta en torno a 1980, y se ha triplicado entre 1960 y 2003.                        

               A buen seguro que no es suficiente, claro, con acometer reducciones en los niveles de producción y de consumo. Es preciso reorganizar nuestras sociedades sobre la base de otros valores que reclamen el triunfo de la vida social, del altruismo y de la redistribución de los recursos frente a la propiedad y al consumo ilimitado. Hay que reivindicar, en paralelo, el ocio frente al trabajo obsesivo, como hay que postular el reparto del trabajo, una vieja práctica sindical que, por desgracia, fue cayendo en el olvido. Otras exigencias ineludibles nos hablan de la necesidad de reducir las dimensiones de las infraestructuras productivas, administrativas y de transporte, y de primar lo local frente a lo global en un escenario marcado, en suma, por la sobriedad y la simplicidad voluntaria.                       

                    Hablando en plata, lo primero que las sociedades opulentas deben tomar en consideración es la conveniencia de cerrar --o al menos de reducir sensiblemente la actividad correspondiente-- muchos de los complejos fabriles hoy existentes. Estamos pensando, cómo no, en la industria militar, en la automovilística, en la de la aviación y en buena parte de la de la construcción. Los millones de trabajadores que, de resultas, perderían sus empleos deberían encontrar acomodo a través de dos grandes cauces. Si el primero lo aportaría el desarrollo ingente de actividades en los ámbitos relacionados con la satisfacción de las necesidades sociales y medioambientales, el segundo llegaría de la mano del reparto del trabajo en los sectores económicos tradicionales que sobrevivirían. Importa subrayar que en este caso la reducción de la jornada laboral bien podría llevar aparejada, por qué no, reducciones salariales, siempre y cuando éstas, claro, no lo fueran en provecho de los beneficios empresariales. Al fin y al cabo, la ganancia de nivel de vida que se derivaría de trabajar menos, y de disfrutar de mejores servicios sociales y de un entorno más limpio y menos agresivo, se sumaría a la derivada de la asunción plena de la conveniencia de consumir, también, menos, con la consiguiente reducción de necesidades en lo que a ingresos se refiere. No es preciso agregar --parece-- que las reducciones salariales que nos ocupan no afectarían, naturalmente, a quienes menos tienen.                        

               El decrecimiento no implicaría, para la mayoría de los habitantes, un deterioro de sus condiciones de vida. Antes bien, debe acarrear mejoras sustanciales como las vinculadas con la redistribución de los recursos, la creación de nuevos sectores, la preservación del medio ambiente, el bienestar de las generaciones futuras, la salud de los ciudadanos, las condiciones del trabajo asalariado o el crecimiento relacional en sociedades en las que el tiempo de trabajo se reducirá sensiblemente. Al margen de lo anterior, conviene subrayar que en el mundo rico se hacen valer elementos --así, la presencia de infraestructuras en muchos ámbitos, la satisfacción de necesidades elementales o el propio decrecimiento de la población-- que facilitarían el tránsito a una sociedad distinta. Y es que hay que partir de la certeza de que, si no decrecemos voluntaria y racionalmente, tendremos que hacerlo obligados de resultas del hundimiento, antes o después, de la sinrazón económica y social que padecemos.   

*Carlos Taibo es profesor de Ciencia Política en la Universidad Autónoma de Madrid y colaborador de Bakeaz.

Partidos lusos solicitan a comparecencia do

"yernísimo" nunha Comisión de Investigación

Agag, requerido polo Parlamento portugués polo seu

posible implicación en crébaa de BPN e en venda de

armas. Ler máis....

Fotos de "El padrino de Irak" y "El yernisimo"

 Unha voda moi rentable. 

Xa non me lembro moi ben dás palabras de Rouco. Coido que dicía algo así: ......" a familia ten que permanecer unida. Para os católicos a familia é un ben sagrado..... " Carallo, aquel casamento que fixo o Padriño de Irak, que foi ,se lembrades, unha voda de alta alcurnia. Aquilo coido que foi máis que unha voda, foi unha festa de futuros negocios ao estilo siciliano, o Padriño e os consiglieri.

Todo ou esterco bosta e corrupción que está aflorando non PP de Madrid, Valencia e Concellos afins ao PP, non me estraña que todo iso nacera na voda deste "pijo listillo" .
 

 Xoán de Cagalloso e Soutomaior  

Comando Cultural Os Rabiscos

Teo Cardalda F. 

O ouveo dos lobos sempre causa temor 

Xa temos outro mapa político nesta fermosa terra de Galicia. Volveu o PP a San Caetano, máis ben volveu por deméritos dos que estaban que por méritos dos que volven, en especial primou toda aquela bosta que fedía abondo no bipartito ocultando os logros que se acadaron nestes catro anos, neste caso non souberon vender moi ben o que fixeron, onde o PP tivo unha capacidade de fabricar con unha alta doses de demagoxia sen argumentos unha campaña navalleira.        

Nesta sociedade de líderes escuros, mediocres e grises (poucos se salvan deste cualificativo), na que a liberdade de opinión soamente a fabrican como máximo tres grupos mediáticos, onde cada un deles buscou levar a súa sardiña onde máis quente. A cousa tivo pouco marxe para pensar libremente, os miolos non asimilaron a verdadeira razón de todo isto, non lle deu tempo, o bombardeo mediático  foi dunha machucadura continua  que nos esquecemos da verdadeira razón que nos podía interesar. Aínda hoxe eu non sei cal vai ser esa política do PP cando comece a gobernar, o motivo foi que algúns políticos coa axuda destes medios afíns  case atrofian o meu disco duro de tanto esterco que votaron á rúa.         

 Por iso atérrame que os que chegaron a gañar indiscutiblemente por maioría dos votos da poboación, traten de facer e impoñer ese modelo neoliberal tan defendido polo PP e case ocultado nesta campaña por tanta bosta mediática, xa que esa é a súa ideoloxía, sabendo que esta grande crise mundial que estamos a pasar -“lo que te rondaré morena”-, foi provocada por esas políticas desde fai dúas décadas.       

Teño  temor a que pasará coas políticas enerxéticas. ¿Que acontecerá con Plan Eólico?. Seguiran con mesmo plan onde as industrias que teñen as adxudicacións fican unha parte dos beneficios que pasarían ao pobo, ou volveremos  a esa política nefasta neoliberal de adxudicacións se dar ren a cambio.               

Teño temor coa Lei de Protección do Litoral dos 500 metros do linde da costa, que vai pasar.       

Teño temor ante o que poidan facer sobre o da vivenda, cousa que a Concellería onde estivo Teresa Táboas, desde o meu punto de vista foi unha das que mellor funcionou con tódolos seus defectos. ¿Continuará esa mesma política de vivendas de protección social coa recuperación dos cascos históricos para unha boa calidade de vida?. 

Vexo moita escuridade. De tantas árbores case non me deixan ollar o monte e sinto o ouveo dos lobos que causa eses temores. Ogallá este trabucado para ben desta Galicia. 

Comando Cultural Os Rabiscos   

Artigo de O curmán do Fervello  

Retorno a casa. 

Cautivo e desarmado o Goberno de Progreso, a confederación de tribus peperas dispon-se a asaltar San Caetano. A risco de metela pata, porque non lín a prensa polo miudo e non sei cómo anda distribuído o voto, cánto medrou o voto nulo e branco e cál foi o índice de abstención, vou reflexionar en voz alta para disfrute dos lectores e lectoras deste blog non subvencionado que, a diferenza de outros, vai continuar sen cartos, agora, do PP. 

O primeiro que quero subliñar é que manter dous gobernos encantados de se coñecer facendo campañas ignorando-se mutuamente e dispostos a meter-se un coitelo polas costas ao menor descuido, non podía traer máis que o que trouxo, unha derrota das gordas. Despois está o tema do socialismo orgánico, do socialismo á colonia e do Presidente Touriño.  O PSOE vive algo máis lonxe de Babia e Touriño pode encandilar as moscas da Residencia de Monte Pío, mais carece dos rexistros necesarios para insuflar movimento a unha cidadanía máis ben pouco partidaria de movidas.  Rodeado de asesores que cobraban como se foran Brad Pitt e de ineptos analistas políticos procedentes da Universidade de Santiago de Compostela, escoitando tan só o que él quería escoitar, Touriño retorna ás bancadas da oposición cun pé posto fóra da política. Tamén, cómo non, toca analisar ao BNG. E aquí sí quero deter-me.Unha parte da alma do pobo galego é algo ruín. Disculpen, pero é o que penso.

Cando esa parte busca acubillo na política, entende que hai que ser “da terra”, que deben ser os de acó os que deben defender os seus intereses, e de acó son, en primeiro lugar, o PP e despois o BNG. O pobo galego entendeu que, postos a falar de País, o PP supera ao BNG.  

Ou sexa, que se hai nacionalismo ou algo semellante a iso en Galiza, iso está encarnado no PP. O BNG recebeu o que merecía. Un partido que se adicou a cortar cabezas entre os seus (Beiras), que marxinou a parte da súa base social, que se manifestou con numerosos tics próprios da dereita caciquil, que contratou a moreas de militantes do partido por seren iso, militantes do partido, que sementaron, regaron e cuidaron con primor os chiringuitos que denunciaron cando gobernaba Manolo Fraga, pois levou unha tunda, unha malleira que debería facer reflexionar ás cabezas pensantes do tinglado. E as cabezas pensantes do tinglado son dúas: Quintana e a UPG.Veremos se teñen o valor de dimitir. Veremos se asumen responsabilidades por crer que un país pode ser transformado desde un laboratorio ou desde a sede. Dimitirá Paco Rodríguez? E o deputado Bieito Lobeira, dimitirá ou seguirá chupando da canoa sen rañala? Estaremos atentos.O que sí teño claro é que o nacionalismo galego acaba de entrar en crise.

O nacionalismo galego, actualmente dirixido por unha banda sectaria, significa ben pouco na política galega e o seu proxecto de ser “hexemónico” é máis ben un soño, ou un pesadelo. Debe ser duro ser depositario das esencias, ser herdeiro de todos os devanceiros, de todos os deuses celtas, ser máis galego ca ninguén, e receber tremenda castaña no fociño como ésta que acaban de receber Quintana, a UPG e os seus mariachis.  Mais non todo está perdido. Como se agarda mudanza, e mudanza grande, desexo que ¡por fin! boten da TVG a Super Piñeiro, que andivo o homiño moi próximo ao BNG durante estes catro anos. Ala, á rúa, Piñeiro. 

In memoriam 

Pepe Rubianes 

       Pepe Rubianes Alegret naceu no mesmo pobo que eu nacín Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa), o 2 de setembro de 1947, o coñecín fai tempo e  cando me achegaba a Barcelona moitas veces nos víamos . Lembro a última vez que falei con el, foi por teléfono nun momento bastante crítico para a súa persoa, a miñas palabras foron de apoio e solidariedade.

       Unha grande perda. Era un anaco grande de artista. Era un exemplo na vida e na forma de vivila, sen dúbida un dos grandes cómicos galaico-cataláns que xamais esquecía a súa terra, sempre estaba a falar de Vilaxoán, tanto en público como en privado.

       Foi unha das poucas persoas que nos momentos non moi doados da democracia, chamou a cada cousa polo seu nome en especial a algúns políticos. Un dos poucos neste país que lle chamou ao pan pan e ao viño viño e sen pelos na lingua. Na súa vida persoal era un home tímido abondo e lle gustaba pasar desapercibido pero con todo crecíase no escenario ata dalo todo.

       Sempre utilizou un humor intelixente e a súa arte non estaba ao alcance de calquera, porque era único no seu traballo de interpretar, por dar vida aos nosos sorrisos, por arrincar montóns de gargalladas, por facer chorar de cando en vez nun ataque de risa. Todo era entrega, devoción na posta en escena en tremenda acción. Este país remata de perder a unha grandiosa persoa en tódolos sentidos e a un profesional como a copa dun pino.

        ¡Pepe!, os bos e xenerosos da túa terra galega, todos aqueles en xeral que comprendían as túas palabras intelixentes na rúa e no escenario sempre estivemos e estamos contigo, aínda hoxe lembro aquelas verbas tan reais como a vida mesma: “ Yo insulté a la España que mató a  García Lorca”. Palabras que suscribo e apoio, non como moitos destes políticos que presumen de “progresistas” e actuaron hipocritamente neste caso.

       Coido que Pepe debe estar no alén “descojonándose” de risa ao ver que neste país aínda agora e por moito tempo temos mentes casposas e de tan poucas luces como para non entender o que é o humor intelixente e as verdades cantadas na cara a aqueles que se senten ofendidos duns feitos execrables.

         Botarémosche de menos, vaste sendo un grande, de seguro que non era a túa intención, pero deixas un oco imposible de encher, fuches irrepetible.

       Agora vouche falar de ti a ti. ¡ Isto non se fai Pepe!. Nin se che ocorra repetir esta función, que de todas as que fixeches é a única que non ten ningunha gracia, pero ningunha gracia Pepe. Dígoche que sempre identifiqueime coas túas ideas de librepensador e  valores éticos e morais dos que faltan nesta sociedade actual para desgracia deste país. Como di o noso himno galego Os Pinos: “......máis sóo os iñorantes e féridos e duros, imbéciles e escuros non nos entenden, non.......” E seguiran moito tempo sen entendernos . Que mágoa Pepe.

        Moitas grazas Pepe polos grandes momentos que nos fixeches pasar, o teu humor estará sempre connosco, descansa en paz e que a terra che sexa leve.

Teo Cardalda F.

Artigo publicado en Faro de Vigo e Galicia Dixital

Videos

O Blog de Yoani Sánchez, é un niño de chamados á violencia e apoloxía do fascismo.

No blog danse cita desde a mafia de Miami ao fascismo chileno que inclusive pretenden promocionar á autora para o Príncipe de Asturias. 

Yoani Sánchez converteuse nun produto promocionado polos grandes medios e organizacións anticomunistas de todo o mundo. A famosa "bloguera" que escribe libremente na súa blog desde A Habana, relatando as súas peripecias nas que supuestamente burla á seguridade cubana, artigos condenando a suposta falta de liberdades nun país onde ela non ten ningún problema en criticar e vociferar, e contando ademais coa cobertura mediática internacional que ningún outro bloguero do mundo goza. Escritos pouco verosímiles tendo en conta que ela non ten ningunha dificultade para facer o que, segundo ela, está prohibido en Cuba.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior