Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Grave acusación a Aznar de Juan José Millás

sarampelo — 09-05-2009 GTM 1 @ 20:34

 

"Grave acusación a Aznar horas antes da presentación do último libro "España puede salir de la crisis"

"Millás: Aznar non escribiu ningún libro nunca aznar.bmp

"Horas antes de que o ex presidente do Goberno, José María Aznar, presente a súa nova obra, "España pode saír da crise", o escritor e xornalista Juan José Millás acusoulle de non escribir "ningún libro" na súa vida." Ler máis.....

 

 

-------------------------------------------

 

O Millás cando fala algo sabe. ¿A quen lle pode estrañar isto?. Quizais aos nacidos de bo berce. Pois a súa capacidade intelectual xa a demostrou ao longo da súa andaina, non sí. Nembargante, coido que co seu intelecto pode chegar a ser un García Márquez, ou quizais un novo Cervantes. Pode ser que Millás esté trabucado e todos nós tamén. Darvos conta que foi o home que apoiou a salvación de Irak con tropas pacifistas. Quixo emular ao gran pintor Velázquez, pintando as costas de Galicia con pintura negra, nesta faceta pódese dicir que case o consigue, faltoulle unha brocha máis para rematar, pero colleu dabondo "prestixio".

O home quixo, ou case o logra, de pechar toda a costa de España con ladrillo e cemento, para tratar de que non chegara o sida cos caiuqueros, desta maneira xa non usaríamos condón e aforraríamos unha chea de diñeiro. Algunhas obras aínda quedaron feitas, pódese dicir que son moi fermosas, que mágoa que non seguira.

Non lin o libro que presentou estes días: "España puede salir de la crisis", e non podo facer unha opinión, aínda que algo teño lido pola Internet.

Seica que o primeiro que fai e buscar un culpable, e fala de Zapatero. Si señor, ten moita razón, este foi o que puxo a andar as hipotecas basura e levounas polo mundo adiante como un tolo, xa llo viña avisando Bush desta anomalía neoliberal salvaxe. Fala tamén de flexibilizar a xubilación, ou sexa que a pensión do xubilado vai ser pagada cada un seguindo no traballo. Nesto temos que dicir que vai por bo camiño xa que desta maneira podemos traballar ata os oitenta ou ata morrer, xa que a preocupación do Sr. Aznar é de que manteñamos  a nosa fortaleza de "macho íberico" e a dignificación do traballo como ser humano, un completo home.

Nembargante, O Sr. pacifista Aznar tiña que facer unha salvedade: os que chegan a padecer alzheimer aos 80 ou 90 anos non pode estar ao cargo de pilotar un 747 de rutas longas. Un ciruxano que padezca parkinson non poida exercer a esa idade.  Un camioneiro de 80 anos con dioptrías de cus de botella non poida levar un trailer.  Poida que o Sr Aznar colla nota destas anomalías, quizais non pensara nesto. Home, son casos aillados, pero ten que telos en conta.

Eu desde esta sinxela tribuna tamén lle podo dar ideas  para superar a crise como: botar ao fondo 30 "prestixes" nas costas, e chamar aos parados para brigadas plaieras. Outra idea sería que todos aqueles compañeiros que tivo cando estaba na Moncloa, que devolvan a España toda a pasta que chulearon en billetes de 500 euros, xa que ao pobre de Aznar o enganaron miserablemente, incluido o seu xenro Agag. Como vedes foi un grande home e pasará á historia como escritor, poeta, pacifista  pintor e dignificador do traballo de anciáns. Coido que pode arranxar a crise deste país. Tiñamos que deixalo e confiar nel. Non si.

 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

 

 

Comando Cultural Os Rabiscos- La Penúltima Batalla-Rogelio Díz

sarampelo — 04-05-2009 GTM 1 @ 21:55

                                         

 

Comando Cultural Os Rabiscos

roxelio_diz10.jpgArtigo de Rogelio Díz desde México

 

 

 

 

LA  PENULTIMA  BATALLA           

          Me da tristeza ver y escuchar a muchos  jóvenes alabando el franquismo e insultando todo aquel que piensa de una forma diferente, lanzando consignas de muerte a dirigentes del gobierno en sus manifestaciones, exhibiendo banderas pre-constitucionales, swásticas, y todo el reflejo de los que coartaron las libertades en España y en el mundo.  1968-manifestacion.jpg               

          Al mismo tiempo, los herederos juveniles del régimen, vestidos con pantalón Levi`s, camisa burberry, y un jersey de cashmir colgado al cuello y muy pijas ellas, con modelitos a la ultima para demostrar que no todos somos iguales, saben perfectamente que los primeros son la carne de cañón para poder ver algún día el resurgimiento de ese sistema donde ellos se puedan diferenciar de esa chusma a la que tanto desprecian.  errazkiniglesiafranco3.JPG              

            La misma tristeza que me producen los grupos antifascistas o antisistema que utilizan los mismos métodos que los primeros solamente cambiando los colores y símbolos que la mayoría ni siquiera saben lo que significan.               

           Cambian la acción por lo que debería ser la razón, encuentran más interesante seguir al grupo repitiendo sus consignas que preguntarse el ¿Cómo o el porque? de las mismas, olvidando lo que paso hace tan solo setenta años donde mediante un golpe de Estado se implanto un régimen autoritario, represivo y sanguinario.  Donde durante cuarenta años, se encarcelaba, se torturaba y se fusilaba a todo aquel que ante la más mínima sospecha o delación, se consideraba enemigo del régimen. No existía libertad de expresión, la censura ocupaba una parte primordial del gobierno y las fuerzas del orden. Tampoco había libertad de reunión y cuando más de tres personas se reunían en la calle, estos eran rápidamente diseminados por la policía al grito de ¡circulando por favor!                    

       errazkiniglesiafranco6.JPG   

En bares, cafeterías y centros de reunión no se podía hablar abiertamente de política, ante la desconfianza y el miedo de que hubiese entre los parroquianos algún policía que al levantar la solapa descubriera que pertenecía a la brigada político social, a la cual se le tenia verdadero terror pues se sabia que tenían manga ancha y máximos poderes para detenerte solamente porque a él le diese la gana. No existía el derecho de huelga y menos el de manifestación. La mendicidad y  la homosexualidad estaba proscrita con cárcel gracias a la ley de vagos y maleantes, y la palabra de un proclive al régimen valía cien veces más que la de cualquier ciudadano sin importar la razón, gracias a eso la explotación en bastas zonas de España prodigaron grandes fortunas para una minoría y la miseria y el hambre en la mayoría que solamente veían en la emigración la solución para encontrar una vida mejor.   0000006966.jpg          

            Para las mujeres que miran con buenos ojos esa placidez del régimen contada seguramente por familiares, quiero decirles que la mujer en ese entonces perdió todo el terreno ganado durante la Republica, que todas, incluso las hijas del régimen no tenían ningún derecho fuera del que les dieran sus padres o esposos. No podían arrendar, ni tener una cuenta bancaria que no fuera con el beneplácito de su conyugue, si esta trabajaba, el padre o el marido podían cobrar su sueldo, y si el marido les era infiel tenían que soportar con resignación su cruz, más, si fueraella la infiel, el marido tenía la potestad que mediante denuncia la esposa acabara en la cárcel.   0000007165.jpg                 

            Los malos tratos a hijos o esposas estaban considerados en el ámbito privados de cada familia y la educación basada en el concepto del Nacional-catolicismo que las letras con sangre entran, dando pabilo a que curas y monjas camparan a sus anchas dando vía libre a sus instintos sádicos de golpes y un variado conjunto de castigos cada uno más doloroso.                  estudiantes_franquismo_0.jpg

         Por supuesto el aborto era ilegal, lo mismo que él divorcio, y las reuniones y saraos de más de veinte personas necesitaban el permiso de la policía con el lugar, motivo y hora de terminación y en caso de no terminarla a la hora concertada, habría una sustanciosa multa, que de no acatarla podrían acabar los organizadores en la cárcel, ya quisiera yo en aquellos placidos tiempos que la juventud organizara botellones tan de moda en estas épocas.                   

             Los sindicatos verticales, que así fueron llamados, englobaban tanto a empresarios como a trabajadores y eran tutelados por el partido único la Falanje, tomando en cuenta que la mayoría de los empresarios pertenecían o de alguna manera estaban involucrados con la Falanje y que los obreros estaban imposibilitados de protestar o formar parte en alguna decisión en la empresa donde trabajaban, supondrán fácilmente quienes serian los mayor beneficiados por esta situación.  0042770_jpg_800x600.jpg                 

             La historia de España solo estaba escrita por los vencedores y su adoctrinamiento se reflejaba en la asignatura obligatoria (y no intentaras ser objetor, ¡¡la que te caería encima!!) Formación del Espíritu Nacional, comúnmente llamada “FEN” y que estaba en todos los cursos del bachillerato, lógicamente de loa absoluta al régimen y que el comunismo y la masonería eran las dos bestias negras y malignas a las que había que exterminar. Sin embargo en esa materia mucho había de frases rimbombantes y expresiones floridas a los valores impuestos y muy poco contenido, realmente la historia contemporánea de 1931 al 78 fue ocultada y nada investigada donde solamente resaltaban algunos eventos importantes que interesaran al régimen y que al día de hoy inclusive muchos investigadores tienen serios obstáculos para realizar su trabajo.                     

               Porque, si no lo sabían, esa era la España de Franco. Un régimen que sometía a base de terror a sus ciudadanos, y que era, al igual que él Clero y la Monarquía la mas grande equidistancia de la democracia, es por eso, que cada vez que algún miembro de la Conferencia Episcopal o algún personaje de la casa real hablan de democracia, seria para morirse de risa sino fuera realmente dramático que mucha gente de hoy piense que si existe esa conformación político-religiosa.    franco-palio.jpg            

          Con todo esto aunado a la decepción causada para muchos, de los llamados partidos de izquierda incluyendo principalmente al partido  gobernante. Donde la historia contemporánea se conoce mejor fuera de sus fronteras que dentro. Donde la Ley de la Memoria Histórica es realmente una Ley de punto final. Donde la derecha supo y sabe diferenciar a las victimas de un lado y otro, a pesar de quienes gobiernan en la actualidad. Donde la derecha logro que el gobierno se solidarice y reconozca a las victimas de ETA, algo menos a las victimas del 11 M y nada a las victimas de la Guerra Civil y a las victimas de la dictadura.                     

                Aun así la última batalla esta por decidirse y esta será cuando realmente tengamos un gobierno en verdad laico y en verdad democrático, donde nadie pueda estar por encima de las instituciones y que la historia sea contada sin velos ni tapujos. 

 Rogelio Diz-Analista político

 rdiz51@yahoo.com.mx   

 

Premio a Alvaro Uribe Vélez-Premio a la Libertad

sarampelo — 26-04-2009 GTM 1 @ 23:49

 Premio a Alvaro Uribe Vélez

 Na Casa de América o 29 de abril ás 11 horas, lle será entregado persoalmente ao "narcotraficante e paramilitar" (non o digo eu o dice a prestixiosa revista norteamericana "Newsweek") Alvaro Uribe Vélez. Premio "Cortes de Cádiz : a la Libertad"

insur_uribe_borbon.jpg

 

A hipocresía chega a un punto de non retorno. Qué amistades temos, somos a reostia en verso. Qué ironía, para máis carallo "A La Libertad".

"Dios los da y ellos todos se juntan"

O mundo cada vez máis axiña comeza a xirar ao revés.

Comando Cultural Os Rabiscos-Cumpleaños de la OTAN-Carlos Taibo

sarampelo — 21-04-2009 GTM 1 @ 12:04

Comando Cultural Os Rabiscos 

Artigo de Carlos Taibo para o Mañanceiro  

Cumpleaños de la OTAN  

 

 

 carlos-taibo7.jpg

 

 

 

Carlos Taibo               

        Que la OTAN precise celebrar a bombo y platillo el sexagésimo aniversario de su fundación parece, por sí solo, señal de mala salud. Y eso que, y al menos entre nosotros, las disputas que antaño provocó la Alianza Atlántica han bajado, injustificadamente, muchos enteros. Así lo testimonia, sin ir más lejos, la apreciación que hizo suya, semanas atrás, una de las tertulianas de turno, firmemente convencida de que la presencia de militares españoles en Afganistán quedaba suficientemente fundamentada por el paraguas que ofrecía la OTAN, una instancia al parecer impoluta y de siempre entregada al respeto de la legalidad internacional y de los derechos humanos...              otan.jpg                 

        Es urgente, sin embargo, reabrir la discusión sobre lo que hoy significa la Alianza Atlántica. Lo primero que conviene recordar al respecto es que la OTAN configura la principal de las avanzadas militares perfilada por los países ricos. Como tal, y si así se quiere, constituye el brazo armado de un proceso nada edificante, la globalización capitalista, y contribuye poderosamente a asentar en el Norte opulento una genuina y orgullosa fortaleza. Por su singularidad guerrera --carece de  competidores--, la Alianza tiene tanto peso como el que corresponde en conjunto al Fondo Monetario, el Banco Mundial y la Organización Mundial del Comercio. Por cierto que si todas estas instancias han escapado llamativamente al control de la ONU, obligado parece subrayar que la OTAN ha desempeñado papeles decisivos a la hora de desacreditar, también, a la máxima organización planetaria: en 1999, al cumplir medio siglo, la Alianza dejó claro que en adelante sus acciones no tendrían por qué depender de una resolución específica del Consejo de Seguridad, en lo que se antojaba un torpedo en la línea de flotación de un Derecho Internacional laboriosamente gestado durante decenios.                           dafa.jpg 

      En un sentido próximo, la OTAN es una organización claramente supeditada al dictado que impone la Casa Blanca. Aun siendo cierto que algunos miembros de la Alianza han contestado en momentos precisos unas u otras políticas norteamericanas --así lo hicieron, por ejemplo, Francia y Alemania con ocasión de la agresión que EE.UU. preparaba en Iraq en 2003--, la OTAN como tal a duras penas ha servido de cauce para la expresión de tales disensiones. Antes bien, la Alianza ha refrendado puntillosamente todos los criterios defendidos por Estados Unidos, lo cual no ha sido óbice para que éste se sirviese de ella a capricho según las circunstancias. Washington rehuyó la colaboración de la OTAN en el mentado Iraq, pero bien que la recabó, en cambio, en Afganistán. Es evidente, de cualquier modo, y en paralelo, que la Alianza ha sido un elemento decisivo a la hora de cancelar cualquier proyecto de independencia del lado de la Unión Europea.                           El

         El derrotero reciente de la OTAN se ha visto marcado, en otro terreno, por tres procesos de interés. El primero es una generosa expansión del área de sus acciones militares, no sometida hoy a restricción alguna, y ello por mucho que pueda apreciarse una concentración de intereses en una región, el Oriente Próximo, geoestratégica y geoeconómicamente vital. El segundo lo aporta una activa presión sobre Rusia, encaminada a obstaculizar el renacimiento, en el oriente europeo, de un gigante contestatario; en este sentido, y de nuevo, ningún dato permite afirmar que la Alianza Atlántica ha servido de freno a una creciente agresividad norteamericana plasmada, por ejemplo, en escudos antimisiles y bases militares que apuntalan un proyecto orientado a disputarle a Moscú una atávica zona de influencia.

          Agreguemos, en suma, que las presiones de la OTAN mucho tienen que ver con el crecimiento del gasto militar en todo el planeta; quienes, hace tres lustros, se atrevían a sugerir que la Alianza era un venturoso estímulo para las conversaciones de control de armamentos han tenido que plegar velas.             nato.jpg              No puede faltar en nuestras consideraciones, en fin, el recordatorio de que, rematada la 'guerra fría' y necesitada la OTAN de nuevas fuentes de legitimación, al cabo encontró la mayor de éstas en el intervencionismo autodenominado humanitario.

    No hay que ser muy sagaz para concluir que este último responde las más de las veces a la defensa de los intereses de siempre, realizada ahora, bien es cierto, de la mano de procedimientos aparentemente más benignos y notablemente más eficaces.

          Quien piense, de cualquier modo, que la OTAN siente alguna preocupación por los derechos humanos en algún lugar del planeta haría bien en preguntarse por qué sus soldados no se han desplegado en Gaza y Cisjordania, para exigir la retirada del ejército israelí, en el Kurdistán, para reclamar de los militares turcos el respeto de las normas más elementales, o en el Sahara occidental, para hacer otro tanto con las fuerzas armadas marroquíes. El intervencionismo humanitario ha servido para ocultar, por añadidura, lo que ocurría en la trastienda en la forma de un doble y delicado proceso: mientras la OTAN se ha lanzado con denuedo a la identificación --en su caso a la creación-- de nuevas amenazas como las que supondrían el terrorismo internacional o las migraciones, por el otro --ya lo señalamos antes-- bien que ha procurado, incansable, reflotar algunas de las viejas, y en singular la que acarrearía el gigante ruso.                          

         Chesterton, el escritor inglés, tuvo a bien señalar que el matrimonio es una institución ideal para resolver un sinfín de problemas que no existirían de no existir el propio matrimonio. Si sobran las razones para endosarle a la Alianza Atlántica la frase chestertoniana --tradúzcala el lector--, también sobran para desear que el de estos días sea el último aniversario que la OTAN celebre.   

 

Probas da vinculación de elementos policiais con grupos neonazis

sarampelo — 18-04-2009 GTM 1 @ 14:21

 

 

Novas probas da vinculación de elementos policiais con grupos neonazis. Ler máis...   
 

 O vídeo que aparece embaixo desta liñas recolle o momento en que pasa a policía, trátase do 27 de agosto e o 11 de setembro de 2008   

En concreto o xoves 21 de agosto pola noite, cara ás 23:00h pasaron por diante do CSO A Traba dúas motos "scooter" con catro persoas de estética neonazi gritando "¡guarros!". O insulto "guarros" é típico de círculos ultraderechistas para referirse aos movementos sociais anticapitalistas, sexan da tendencia ideolóxica que sexan.

Este feito non tería maior transcendencia se non fose porque 6 horas despois, ás 5:00h da madrugada, unha patrulla da Policía Nacional paseouse lentamente diante do centro social e a través da megafonía do coche un axente gritou, así mesmo, "¡guarros!".




Os feitos repetíronse o mércores 27 de agosto ás 3:00h da madrugada, cando outra patrulla da Policía Nacional pasou diante do CSO A Traba pretendendo espertar aos activistas do centro social gritando pola megafonía do coche "¡guarros, arriba!".

De novo, o sábado 6 de setembro de madrugada ás 2:30h volveron pasar ao berro de ¡guarros, guarros!. E poucos días despois, o xoves 11 de setembro ás 4:30h da madrugada pasaron por última vez ao berro de ¡boas noites, guarros!.


Información de La República.es 

------------------------------------------------------

Como vemos, 4 veces en menos dun mes estivo pasando unha patrulla da Policía Nacional, non sempre o mesmo coche, por diante do CSO A Traba con berros e insultos, xusto nun contexto no que grupos nazis realizaran ataques violentos contra o centro social.




Se isto é desta maneira, apaga e ímonos. É como ir ao cortello e matalas todas.¿ A quen meten na policía?. Si se comproba a veracidade polo fiscal que lle corresponda ou mandos policiais ( o dubido moito que metan mano),  isto ten que depurarse e a puta rúa cos responsables e non andar con panos quentes. Eu como milleiros de cidadáns que pagamos IRPF, non estamos dispostos a manter cun soldo a neonazis, ¡ foder ! era o que me faltaba nesta vida, despois de burro apaleado. Ollar o de Inglaterra cando o cumio do G20, de inmediato depurouse aos responsables. Se non se fai desta maneira, este país a leva clara. Así nos vai.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior


O presidente do Banco de España di que non hai marxe para máis gasto

sarampelo — 16-04-2009 GTM 1 @ 15:16

Ordóñez di que no hai marxe para máis gasto

 “El gobernador del Banco de España, Miguel Ángel Fernández Ordóñez, dijo ayer en el Congreso que el sistema de pensiones requiere de unas finanzas públicas saneadas. A modo de aviso al Gobierno ante la tentación de nuevas medidas de impulso fiscal, el gobernador advirtió de que el margen del gasto público "se ha acabado". "El recorrido al alza del déficit público no puede ser ilimitado, para evitar un fuerte aumento de la deuda pública”“. 4.jpg

Durante su comparecencia en la Comisión parlamentaria que analiza el futuro del sistema de pensiones, el gobernador del Banco de España defendió la necesidad de abordar "sin tardanza" la reforma de la Seguridad Social. "Unas reformas moderadas y adoptadas con tiempo suficiente ayudarán a resolver los problemas a largo plazo y a tranquilizar y reducir incertidumbres", dijo.Sin decantarse abiertamente por ninguna medida, el gobernador se mostró partidario sobre todo de las que tengan que ver con la edad de jubilación (como elevar la edad legal del retiro o endurecer la jubilación anticipada) y con la llamada contributividad, esto es, la relación entre cotización y prestación.”

Comentario de Cayo Lara de IU

---------------------------------- 

Este tío está de” coña”. Milleiros de millóns (billóns) para reflotar a desfeita do capitalismo salvaxe, para axudar aos culpables da crise ( ninguén está na cadea e purgándoas dos responsables financeiros que nos levaron a esta situación), bancos, especuladores, e, agora ponse en dúbida as pensións. Cando se lles axuda con tanto diñeiro a estes bandidos financeiros e a banca, este suxeto non dixo ren de ren, o tio "cabronazo "só métese cos máis débiles. A pan e auga tiña que estar o tempo de 5 anos.

Non haberá diñeiro para pensións, iso di  este Sr. que debe vivir de “puta madre”. Ou sexa, co diñeiro público sanéase aos bandidos especuladores, e este Sr. ten a cara dura de dicir que non haberá diñeiro para as xubilacións. Seguro que alguén que pense coma el dirá que todo o que escribo é pura demagoxia. Non sei si os parados, tanto os que cobran o mínimo como os que nin teñen prestacións lle poden chamar demagoxia.  ¡ Xa está ben carallo de tanto xogar co persoal ¡. ¿Quen puxo a este Sr. nese posto, os banqueiros e especuladores ou o PSOE ?.

O que quere este elemento será que,  cando estás no cadaleito aos oitenta anos cobres a pensión. Isto é tan cabréante que asemella a un retroceso ás épocas medievais. ¡ Refundar o capitalismo salvaxe!. Anda que se fodan, que vaian a refundar os seus xenitais que falla lles fai.

Rematando: Que despidan a este Sr. co dereito a vivir dous anos co diñeiro do paro e que se sente no “Banco”, pero no banco de calquera Alameda ou do Retiro de Madrid.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

14 de abril día da República

sarampelo — 14-04-2009 GTM 1 @ 12:03
bandera_republica.jpg

 14 de abril, tal día como hoxe de fai 78 anos proclamabase en España a Segunda República, o periodo democrático da nosa historia máis esplendorosa.

CONSTITUCIÓN REPUBLICANA DE 9 DE DECEMBRO DE 1931 (PDF)

HIMNO DA REPÚBLICA bola2.jpg

POLITONO DO HIMNO

A LAS BARRICADAS

 A Constitución da Segunda República supuxo un avance notable no recoñecemento e defensa dos dereitos humanos polo ordenamento xurídico español e na organización democrática do Estado: dedicou case un terzo do seu articulado a recoller e protexer os dereitos e liberdades individuais e sociais, ampliou o dereito de sufraxio activo e pasivo aos cidadáns de ambos sexos maiores de 23 anos e o poder de facer as leis no mesmo pobo, que o exercía a través dun órgano unicameral que recibiu a denominación de Cortes ou Congreso dos Deputados e, sobre todo, estableceu que o Xefe do Estado sería en diante elixido por un colexio composto por Deputados e compromisarios, os que á súa vez eran nomeados en eleccións xerais.


Todos eles son distintivos da preocupación republicana pola soberanía popular e a democracia efectiva, polo que é posible enunciar unha serie de principios que a Constitución incorporou ou reafirmou como elementos esenciais do ordenamento xurídico español:

- O principio de igualdade dos españois ante a Lei, ao proclamar a España como "unha república de traballadores de toda clase".
- O principio de laicidade, polo que se ía máis aló da mera separación entre a Igrexa e o Estado para penetrarse nun ámbito de total eliminación da relixión da vida política.
- O principio de elección e a movibilidade de todos os cargos públicos, incluído o Xefe do Estado.
- O principio monocameral, máis acorde á democracia, que supoñía a eliminación dunha segunda Cámara aristocrática ou de estamentos privilexiados e polo cal o poder lexislativo sería exercido por unha soa Cámara.
- Prevíase a posibilidade da realización dunha expropiación forzosa de calquera tipo de propiedade, a cambio dunha indemnización, para utilización social así como a posibilidade de nacionalizar os servizos públicos (Lei de reforma agraria).
- Ampla declaración de dereitos e liberdades. Concedía o voto desde os 23 anos con sufraxio universal tamén feminino.
- Separación da Igrexa e o Estado, ademais do recoñecemento do matrimonio civil e o divorcio. A República foi a primeira que tivo a unha muller Ministra como Federica Montseny, libertaria da CNT. 

Xoan de Cagalloso e Soutomaior 

Un centenar de vilagarcians rinden un sentido homenaxe á Segunda República 78 años después
O acto albergou discursos, poemas, ofrenda floral y cánticos dos presentes. Estiveron presentes entro outros concelleiros de PSOE, EU, a alcaldesa Dolores García

O Poeta Victor Castro recitou un poema con o título "Reconciliación".

>VIDEO

¡ HAI CARMELA !

Comando Cultural Os Rabiscos-Sobre el término decrecimiento y sus usos-Carlos Taibo

sarampelo — 13-04-2009 GTM 1 @ 21:53

 

 

 

 

Comando Cultural Os Rabiscos

 Artigo para o Mañanceiro de Carlos Taibo

 

         Sobre el término decrecimiento y sus usos 

 

 

carlos-taibo7.jpg

Carlos Taibo      

          No es propósito de estas líneas explicar lo que en los últimos tiempos se entiende por decrecimiento. Me limitaré a señalar que somos muchos los que pensamos que, habida cuenta de la magnitud de las agresiones que el capitalismo imperante ha asestado contra la naturaleza, y al menos en el Norte opulento, se impone reducir los niveles de producción y de consumo de muchos bienes, y ello de resultas de al menos tres circunstancias: vivimos por encima de nuestras posibilidades, es urgente cortar emisiones que dañan peligrosamente el medio y, en fin, empiezan a faltar materias primas vitales, en lo que se antoja un regalo envenenado para las generaciones venideras. Por emplear las palabras de Beppo Grillo, "el único programa que necesitamos se resume en una palabra: menos. Menos trabajo, menos energía, menos materias primas".                       

          Lo que quiero discutir, antes bien, es si el término decrecimiento es el adecuado para describir esa propuesta o, por el contrario, y como señalan voces muy respetables, arrastra problemas severos. Dejaré claro desde el principio cuál es mi percepción al respecto: aunque no deseo ignorar que ese vocablo plantea, sí, sus problemas y no es en modo alguno perfecto, al cabo sugeriré que, pese a ello, tiene virtudes que lo hacen preferible a otros --la verdad es que no sobran los posibles sustitutos-- que se sugieren como alternativos.                         

               Empezaré por señalar que, hablando en propiedad, ninguno de los conceptos que utilizamos para describir iniciativas complejas deja de suscitar polémicas. Valga un ejemplo para ilustrarlo: aunque la mayoría de los improbables lectores de este texto se confesarán anticapitalistas, parece evidente que no todos los discursos que se reclaman de esa etiqueta son suscribibles. Determinadas modulaciones del rigorismo islamista, sin ir más lejos, contestan agriamente el capitalismo sin que --parece-- sus cimientos conceptuales y su propuesta final sean, claro, los nuestros.                         

              A duras penas, y en semejantes condiciones, podría uno pretender que el término decrecimiento está libre de carencias y pecados. Hay quien señalará, así, que en realidad en el planeta contemporáneo se ha abierto camino en los últimos meses un activo proceso de decrecimiento que es resultado de eso que ha dado en llamarse crisis financiera; salta a la vista que ese proceso nada tiene que ver, sin embargo, con lo que proponemos, y ello por mucho que, a la hora de describirlo, resista el empleo --bien es verdad, eso sí, que más bien raro-- del mismo término. En paralelo, tampoco faltará quien aduzca que la palabra crecimiento en su sentido más cotidiano tiene entre nosotros un cariz positivo --el que se revela cuando hablamos, por ejemplo, de crecimiento personal--, de tal suerte que no parecería razonable atribuir una condición saludable, también, a su antítesis. En un sentido más profundo, lo suyo es reconocer que lo del decrecimiento acarrea un riesgo nada despreciable: si declaramos rechazar el concepto de crecimiento porque entendemos que incorpora una aberrante inclinación en provecho de lo estrictamente cuantitativo y en detrimento de la consideración de variables sociales y medioambientales fundamentales, corremos el riesgo de que, al contraponer el vocablo decrecimiento, éste se vea impregnado del cuantitativismo de su contrario, de tal suerte que se traslade la idea de que, en los hechos, lo único que demandamos es que se verifiquen reducciones en los niveles de producción y de consumo.                             

           Al respecto, y en una primera y respetable respuesta, se aducirá, entonces, que debemos poner el acento, no en la demanda de esas reducciones, sino en la condición del proyecto alternativo --primacía de la lógica social frente al consumo y la propiedad, reparto del trabajo, ocio creativo, reducción del tamaño de muchas infraestructuras, preponderancia de lo local sobre lo global, sobriedad y simplicidad voluntarias-- que defendemos, o, lo que es casi lo mismo, que debemos tirar por la borda el término decrecimiento. Sospecho que, de operar de esa manera, lo que ganaremos por un lado lo perderemos por el otro. No se trata, claro, de esquivar la mención, siempre necesaria, de los rasgos del proyecto alternativo. Lo que se trata es de preguntarse si la mera enunciación de éste, mil veces realizada desde la trinchera del ecologismo radical, es suficiente, en clave de comunicación pública, para desvelar un problema tan hondo como el que hoy tenemos entre manos y para despertar muchas conciencias aletargadas. Y ello por no hablar de lo que por momentos parece evidente: algunas de las manifestaciones del proyecto ecosocialista de siempre no acaban de dar el paso definitivo en el sentido de cuestionar directamente las presuntas virtudes del crecimiento económico tal y como éste se despliega en nuestras sociedades. En ese sentido, el término decrecimiento, pese a su carencias, tiene la virtud de poner delante de nuestros ojos determinadas exigencias que en otras circunstancias quedarían un tanto mortecinas. Dicho sea de paso, no parece que sea distinto lo que corresponde afirmar del vocablo acrecimiento, que más bien parece invocar la conveniencia de dejar, sin más, las cosas como están.                               

               Es verdad, sí, que la discusión que nos atrae tiene perfiles distintos si utilizamos los indicadores económicos del sistema o si empleamos otros de carácter alternativo. En el primer caso no hay manera de esquivar una conclusión: nuestra demanda de acabar con la actividad --o al menos de reducir ésta sensiblemente-- de sectores como el de la industria militar, el automovilístico, el de la aviación, el de la construcción o el de la publicidad se traduciría inevitablemente en una reducción del producto interior bruto (PIB), sin que sea sencillo entender qué es lo que de malo aprecian en ello quienes recelan del término decrecimiento. Parece como si reclamar medidas que deben rebajar los niveles del PIB fuera, en sí misma, una actividad pecaminosa. Harina de otro costal es, claro, lo que sucedería si utilizásemos indicadores alternativos que valoren en su justo punto las actividades --enunciemos su condición de manera muy general-- de cariz social y medioambiental. No hay ningún motivo para rechazar que, entonces, el retroceso de los sectores económicos cuya actividad queremos que se reduzca se vería compensado por el impulso que recibirían esos menesteres sociales y medioambientales, con lo que, en el cómputo final, la economía en conjunto podría, con arreglo a esos indicadores, no decrecer                             

               Pero no debemos olvidar que, por muy lógica que sea esta última consideración, y no sin paradoja, lo cierto es que el común de las gentes razona en términos de los indicadores convencionales, de tal suerte que parece preferible poner delante de los ojos de la ciudadanía lo que aquéllos, pese a su impresentabilidad general, revelan bien a las claras: el peso ingente de actividades económicas extremadamente dañinas para el medio natural y la necesidad consiguiente de ponerles freno. Ya sé que hay quien aducirá que asumir como propio, aun a regañadientes, ese terreno de juego es una opción delicada, o al menos lo es si uno demanda, en época de elecciones, el cierre de un sinfín de complejos fabriles y el reparto del trabajo (tal vez esto explica, siquiera sólo sea de modo parcial, por qué el ámbito en el que las propuestas de decrecimiento germinan con mayor rapidez es el que proporciona el mundo libertario, por definición ajeno a las consultas electorales).                                  

                 La réplica en este caso es sencilla: lo que en ningún caso debemos hacer es trampear con cuestiones tan delicadas como éstas, toda vez que podríamos deslizarnos por un camino mil veces recorrido, como es el de rebajar nuestras propuestas para que la ciudadanía no vea en ellas lo que a muchos nos gustaría, muy al contrario, que viese con claridad. En este orden de cosas, el término decrecimiento tiene la virtud del aldabonazo que coloca delante de nuestros ojos un problema fundamental tras obligarnos a formular preguntas muy delicadas sobre la sinrazón que rodea al crecimiento que nos venden por todas partes. Creo firmemente, por lo demás, que eso es lo que aprecian en él la mayoría de los interpelados, como me atrevo a adelantar que en realidad la posición de algunos de sus detractores nace, no de una disputa nominalista menor y comprensible, sino, antes bien, de una discrepancia con respecto al fondo de la cuestión, una discrepancia que oculta en su caso la huella de un discurso productivista que se resiste a tomar nota de lo que ocurre hoy en el planeta.                                   

                  Esa capacidad de despertar conciencias no la tiene, por lo demás, ninguno de los respetables vocablos alternativos que se manejan. Ello no es óbice, naturalmente, para que quienes nos reclamamos del decrecimiento pongamos todo nuestro empeño en subrayar que el proyecto correspondiente no implica en modo alguno, antes al contrario, una general infelicidad. Trabajaremos menos y, muchos, ganaremos también menos dinero, pero disfrutaremos de más tiempo para otros menesteres y demostraremos fehacientemente que es posible vivir, más felices, consumiendo mucho menos y asumiendo, claro, un ambicioso proyecto de redistribución de la riqueza.

------------------------------------------------------------------------------------




 


 

Comando cultural Os Rabiscos-G20, a gran mentira do século XXI-Teo Cardalda F.

sarampelo — 10-04-2009 GTM 1 @ 20:21

 

 

Comando Cultural Os Rabiscos

 

 

 

 

 

Comentario de Teo Cardalda F.

G20, a gran mentira do século XXI 

 

É tempo de facer un pequeno análise da xuntanza dos líderes mundiais para esa tan cacarexada “refundición do capitalismo”. Nese mesmo día as rúas de Londres estaban cheas de manifestantes co balance dun morto pola policía (ver vídeo). Había catro manifestacións que representaban aos catro xinetes do Apocalipses deste século: a do cambio climático, a dos delitos financeiros, o paro e a fame e a sen razón das guerras. Desde o meu punto de vista faltaba outro xinete que ven dominando desde fai un tempo ata agora como é a falla de valores, alicerce que sustenta todo o demais.untitled14.bmp 

Desde fai  máis de dúas décadas, cando subiron ao poder Margaret Thatcher en Gran Bretaña e Ronald Reegan en USA, estes foron os que impulsaron ata tódalas consecuencias a teoría de Milton Friedman, teoría que está fracasando estrepitosamente: máis fame no mundo e máis concentración de capital en poucas mans, e isto que está acontecendo agora é a herdanza que nos deixou estas dúas boas pezas, o Vaqueiro e a Dama de Ferro. 

fotocumbre-interior.jpg

Ao pasar os anos acontecía unhas loitas e manifestacións alí onde ían as cumes do G8 e berraban cunha consigna onde aseguraban que “outro mundo é posible”, alertaban da desfeita a nivel mundial deses “cinco” xinetes do Apocalipses. Os medios xa estaban coas tendencias e consignas dese gran capital salvaxe acusando a estes de antisistema, violentos, anarquistas, comunistas, e algúns medios máis afíns ao salvaxismo financeiro os acusaban ata de terroristas. A todo este movemento antisistema, o sentido común e o tempo lles está dando a razón. 

Agora chegou a desfeita e queren “refundir o capitalismo”. ¿Quén cre aínda no sistema?. Soamente os poucos que se benefician del e provocaron este caos económico, financeiro e de valores. Ante esta visión e panorama do que está acontecendo, eu desde esta sinxela tribuna súmome e apoio a estes movementos, aínda que eses xornalistas “mandilóns”ao servizo deses  intereses bastardos acúsenme de anarquista, violento ou antisistema. Cousa que non son nin anarquista nin violento, soamente estou contra este sistema de pes de barro doente de cancro que queren curar con aspirinas.  

20090329elpepieco_2.jpg

Este líderes en catro horas tomaron uns medidas que ven sendo máis do mesmo, pero unha das medidas que me deu máis noxo foi darlle recursos dun billón de dólares ao FMI, un moribundo que queren facer revivir, cando foi o causante que fundiu o mundo impoñendo a súa política económica (política USA) en recortes de gastos sociais, privatización das empresas públicas, receitas que hoxe están moi cuestionadas. En fin, un “chiringuito” capitalista para xestionar as supostas axudas (negocios) dos países imperialistas que manexan os destinos globais. O principal é manter ese moribundo do FMI.  É como  meter o raposo no galiñeiro para seguir ás andadas. Estes organismos moribundos do F.M.I. e o Banco Mundial son os vampiros que conduciron á miseria aos países do terceiro mundo, deixándoos secos das súas materias primas e agora intentan facer máis do mesmo inclusive co primeiro mundo. De aniquilar estes dous vampiros, os do G20 non queren nin oír nin falar.  

int455288be_1.jpg

A medida que máis me fixo rir, foi a de un compromiso “radical e firme” contra eses “paraísos fiscais”. Estes están de coña mariñeira e seguen insultando á intelixencia do persoal, cando Gran Bretaña que pertence á CEE coa súa propia moeda  “administra” algúns Paraísos Fiscais de : Bahamas, Bermudas, Gibraltar, Isla de Man, Islas Caimán, Jamaica, Jersey e Islas Seychelles, e podemos seguir enumerando  outros “paraísos”  como os que administra USA e outros. nato-300x300.jpg

Coido, e non é surrealismo,  que estamos sendo testemuñas neste final de década do século XXI ante un golpe de estado mundial encuberto, cun brazo armado como é a OTAN. Oxalá o meu maxín atópese trabucado. Estes “líderes”políticos que nos toca vivir son aprendices do Diaño. Mala chispa os coma, e nós a seguirlle votando. 

      

 

Comando cultural Os Rabiscos-Marcelino y Josefina, por Xesús R. Abuín

sarampelo — 09-04-2009 GTM 1 @ 20:45

Comando Cultural Os Rabiscos  

redondo-abuin.BMP

Artigo de Xesús Redondo Abuín  

MARCELINO Y JOSEFINA 

 A este hombre y a esta mujer los ataron duro. De pies y manos. Pero no les ataron el alma. No pudieron atársela. El alma no fueron ni serán capaces de atársela jamás. Jamás de los jamases. Sus almas son y han sido de vuelos siderales. No hay ni hubo carcelero capaz de echarle la aldaba a sus sueños de tan altos. Josefina y Marcelino son la dignidad de clase matrimoniada. Digo de clase y acaso lo de clase sobrase. A esta mujer y a este hombre nadie podrá afearles jamás nada de índole mundano. 35528.jpg

Nada de nada. Ellos no le deben al mundo ni el zumo de zanahorias de cada mañana.  El mundo, sin embargo, les debe a ellos hasta el aire que respira. No por su coherencia unívoca. No. Por su civismo. La coherencia no es un valor en sí misma. Las hay horribles. Tampoco por los logros obtenidos en el terreno de los principios. Son mínimos. Y aún así están en vilo. Lo mucho que el mundo les debe a ellos es que pudiendo irse al nunca más con las alforjas macizas, se van a ir con lo comido por lo servido: 1.500 euros de pensión entre los dos y un pisito de 60 metros cuadrados en una cuarta planta, sin siquiera ascensor que les evite el tener que ver las estrellas cada vez que tienen que bajar del pisito a la calle o subir de la calle al pisito.  Se van a ir con lo puesto. Sí. Pero con la cabeza muy alta. Que fue el objetivo estratégico número uno de toda su vida.

Era lo que Marcelino les soltaba a sus carceleros en sus propias narices cada vez que ellos se lo ponían a tiro: yo saldré de aquí por la puerta grande y con la cabeza muy alta, les decía, y los que la tengan de ustedes, tendrán que agacharla y seguir entrando y saliendo por la de servicio. Más de una vez lo oí yo decírselo. Qué sabrán lo que es eso los que sólo buscan salvarse ellos así se joda todo maría santísima. Qué sabrán lo que es eso los que lo expulsaron de tan mala manera de su propio templo, policía en ristre. 2895008078_277995998f.jpg

Con Marcelino topé por primera vez en el penal de Soria en 1968. Era puro invierno, frío, duro, como son en Soria los inviernos: el viento del Moncayo nos congelaba hasta el aliento, ni el Duero, con ser el Duero, lograba favorecernos. Cuando llegamos allí los de la causa 68/68 debatían todos los presos en asamblea ir o no ir a la huelga de hambre para obligar al Régimen a reconocer nuestra condición de presos políticos y para aportar nuestro grano de arena a la lucha por la amnistía. Y salió sí. Sin un solo no ni una sola abstención. La división de opiniones surgió en cuanto a la duración: unos defendían que diez días, otros que doce. Marcelino fue de los del doce. No era él de los de un paso atrás ni para coger impulso. Ni es. Pero en su fuero interno prevalecía y prevalece el alma de fresador que lleva dentro. Es propenso a apretar las tuercas. Lo era y lo es. Como debe ser. 

Josefina y Marcelino: aquí un amigo de por vida.