O Mañanceiro.

Janis Joplin en Woodstock 

Sarampelo: Quero lembrar a unha cantante que naqueles anos 60 era un gran “fan”, tanto dela como de Joan Baez. Dúas interpretes que actuaron naquel gran festival de Woodstock, Festival que ata o día de hoxe non se acadou imitar e superar.Daquela época que vivin de xovenciño eran outros códigos, outras visións, un mundo onde todavía as ideas tiñan un importante lugar no imaxinario colectivo. Que gañas me quedou de non poder haber estado naquel gran festival, os problemas en España eran de outra índole, tanto económicos como políticos e de unha maioría de pobreza. 

---------------------------------------------------------  

Janis Joplin naceu en 1943 en Port Arthur, Texas, onde realizou os seus primeiros estudos. Comezou carreira na Universidade de Texas, onde colaboraba cunha banda chamada 'Waller Creek Boys', na que se mesturaba o blues co rock. Por aquel entón xa era preocupante a súa adicción ao alcol.

RosadoMar

Nova escultura para un peirao novo do Porto de Vilagarcía

Obra diseñada polo pintor - escultor Xaquín Chaves López.

Vídeo

Comando Cultural Os Rabiscos  

Artigo do Curmán do Fervello 

A Consellería de Cultura, Cuba e máis nós. 

 Como xa saben, a nosa cultura foi este ano de Deus a invitada á Feira do Libro da Habana. Por esta razón desembarcaron alí varias decenas de cargos políticos da Xunta e outras tantas de intelectuais e xentes da cultura galega nas súas máis variadas acepcións: do libro, do cine, do teatro, do contacontos, da danza, da música, da banda deseñada… Imos quedar moito ben, seguro. Incluso lles vai toda a plantilla da Real Filharmonía de Galicia, que son moitos e tocan que te cagas de ben.  Como ven sendo habitual non podían faltar dous primeiros espadas do País, ou sexa,Ramón Villares e Víctor Freixanes, que semella viñeron ao mundo para estar casepernamentemente masticando canapés e dando-lle á palleta en saraos e reunións. E se alguén agardaba que Neira Vilas non estivese alí, pois vai dado, porque estaba co neno labrego ao lombo xa que Balbino é case tan vello coma o seu creador, e xa está divorciado e ten netos, o que é a vida, colegas. 

Tamén andan por alí con camisolas floreadas e bermudas que deixan as horribles canillas ao aire varias profesoras depiladas e varios profesores sen vergonza allea das universidades galegas, pero sobre todo da Universidade de Santiago de Compostela co seu Vicerreitor Elías Torres en plan de comisario político, non vaian desmadrar-se-nos Aurora Marco e Margarita Ledo Andión. Tocados con “Panamás” e vasete de Matusalén na man percorren as rúas da Habana Vella un grupo de poetas galegos en franca camaradería e gastos pagos: Xosé María Álvarez Cáccamo, Helena Villar Janeiro, Cesáreo Sánchez Iglesias, Xabier Rodríguez Baixeras, Chus Pato e Miguel Anxo Fernán Vello. Un ronsel de boa xente, preocupada polo País –sobre todo pola economía-, aberta, sincera e bilíngüe. Ja, pensaban, cecáis, que Manolo Rivas, Suso de Toro e Ignacio Ramonet non estaban. Van aviados. Están alí, faltaría máis, coordinando algo e falando de calquer cousa, do mundo diplomático, do grupo PRISA-NOSTRA, e así.

Hoxe toca ocupar-se máis polo miudo do primeiro escritor sen esquecer a Ramonet, un especialista en anti-globalización que, cando veu dar unha charla a Galiza, solicitou, por esta orde, pasaxe en avión en primeira, hospedaxe nun hotel de cinco estrelas e case medio millón de pelas por impartir doctrina; naturalmente, a institución contratante aceptou todas as súas demandas e aquí paz, despois gloria e moito dar-lle ao pico sobre a globalización co peto cheo. 

O noso Manolo, estarán enterados, foi premio de Amnistía Internacional polo seu libro “O lápis do carpinteiro”, galardón merecido, sen dúbida, e participou no libro colectivo titulado “Berra liberdade (Escritores galegos por Amnistía Internacional)”. Ou sexa, o Rivas é un comprometido militante da seción española de AI (antes tamén era de Greenpeace, agora non lles sei) e sempre que pode presta o seu rostro para as campañas que desenvolve esa organización, mais estou temendo que todos os folgos, toda a súa verba e toda a súa escrita a prol da liberdade de expresión van, digamos, a enmudecer na Habana, ao mellor non, pero iso será no Hotel Habana Libre, con tremendo hall repleto de mozas habaneras exercendo a prostitución fidelista. Vin-nas eu, eh colegas, vin-nas eu, e no Habana Libre non está permitida a entrada de cubanos e cubanas, no seu próprio país, no seu próprio hotel, este Fidel é a hostia. Pois ven, estou seguro que Manolo Rivas non levará embaixo do brazo que lle queda libre un exemplar do Informe de AI de 2007 que, entre outras perlas cultivadas, adica unhas páxinas de nada á situación das liberdades en Cuba.

Como de seguro que vosteden non coñecen o informe de marras direi-lles que hai 69 presos de conciencia, que 12 cumpren condena fóra do talego e que hai numerosas persoas recluídas sen cargos e sen xuizo. Hai poetas, escritores, xornalistas, cineastas, editores…, en fin, xentes relacionadas co mundo da cultura e, ai Deus, nen Manolo Rivas nen o resto dos nosos intelectuais orgánico-galegos van mover o cu da cadeira do Habana Libre para entregar unha escrita solicitando algo a prol desa xente. Seguro. Xogamos algo?. E moito menos cabe agardar que nunha palestra pública estes os nosos progres subvencionados e intermitentemente colonizados teñan o atrevemento de alzar a voz para denunciar a situación pola que pasan algúns presos de conciencia ou ler un poema dun poeta preso ou que viva á forza no exilio. Xogamo-nos algo?.  

Bon, tampouco hai que ser así, radicalote, con esta xente nen andar a sacar-lles as cores. Tampouco. Porque sempre queda a oportunidade de que a Conselleira Bugallo e máis Luis Bará (que pertence á UPG) xestionen con Gallego Fernández a liberación de dous ou tres presos que sobran no sistema penitenciario cubano, seguindo fielmente a política desenvolvida por Manolo Fraga nas súas viaxes a Cuba: o ex-misnistro de Franco solía carretar de volta a casa algún preso que lle encasquetaba Fidel, como se aquello fóra una procesión de Semana Santa sevillana, xa saben, na que liberan a un ou dous ou tres, non lembro o número exacto. 

O que sí parece que se pode dicer é que quedarían en mal lugar se tiveran que se enfrontar con eses estudantes universitarios cubanos que puxeron dos nervos a un alto cargo cubano hai uns días. Algunha pregunta tería difícil resposta, creo, sobre todo se tivera que respostala Ignacio Ramonet, xornalista e vividor que ten nas librarías unha apoloxía de Fidel Castro. Non, os estudantes habaneros non terán esa oportunidade. Talvez se cobrara máis…   

O Curmán do Fervello, enviado especial de O Mañanceiro na Habana.

Comando Cultural Os Rabiscos.    

Teo Cardalda F.  

Os “ilustrados” das T.V. 

Artigo en Galicia Dixital  e Diario de Arousa

Vaiche boa a cousa, mala chispa os coma. Non sei se vos dades conta que dun tempo acó, non se pode ollar a Televisión sen alporizarnos. Algúns “parroquianos” os ves pola rúa con cara de beatos e as uñas de gato.   

Dáme que pensar  que as productoras para que estéamos “cabreados” día si e outro tamén, acometeron unha estratexia onde non hai un só programa que non remate a ouvear, berrar e ornear, inclusive xa comezan os programas berrando como lobos, logo no intermedio do programa ven a publicidade cun son infernal que rematas cunha subida de adrenalina e cun “cabreo” épico que che dan gañas de coller un mazo de ferreiro e escachar o aparato da TV. Estas productoras están a sementar sen semente, para que os oíntes e televidentes rematemos segando sen fouciño. 

Intentas desconectar os miolos  un anaco e pos calquera programa de corazón (subcultura) dos que temos agora. Pero moi lonxe da túa intención, o teu “cabreo” vai a máis cando aparece alguén que coñeceu a non sei quen; que saíu con non sei cantos; que estivo na cama con tal persoa; que si a vaca da miña veciña da mellor leite  que a miña; tal é a nai como a filla; uns en boa cama e outros en mala. Neste programa de lixo xuntouse a fame coas gañas de comer.   

Falan gritando como nas lonxas do peixe (con moito respeto polas peixeiras). Qué máis quixeran algunhas “señoritas” que saen neses brodios de TV cunha cultura máis semellante a pés de bancos, chegarlle á altura dos tacóns as nosas peixeiras galegas. 

 A subida de “cabreo” ten lugar cando o presentador berra máis que os “personaxes” invitados e pasas a converterte nun cabalo furioso  e rematas ouveando todo descomposto: ¡ Vaia anaco de cabróns…....!. 

A túa dona mira para ti e pregunta se estás doente, que tes unha cara descomposta e sáenche os ollos e os dentes para fora. Para non armala  colle-lo coche e vas dar unha carreiriña, sintoniza-la  radio e escoitas máis berros, esta vez a Jiménez los Santos que ladra e fai posible aquel refrán galego: “na terra dos lobos hai que ouvear coma todos”.   Apagas a radio, saes do coche e vas dar unha volta; tes a negra sorte de atopar a uns coñecidos que comezan a berrar polo ruín dun presentador nun faladoiro de fútbol na TV, enchen o ar de blasfemias dirixidas a estes comentaristas, comezo a fuxir dese ar tan contaminado de “cabreados”, voto a andar é “pírome” axiña para non rematar tolo.  

Ao pouco tempo os “chips” da miña “cacholiña” lémbranme o libro de cabeceira que estou lendo ("Vivir para contarla", de García Márquez), e sinto unha tranquilidade, un acougo que o corpo comeza a relaxarse ao momento, métome na cama comezo a ler, estou ata preto das tres da mañá saboreando o  intelixente tema de Gabo; foi como un sedante e durmín como un bendito.  

¿Como é posible que estes responsables das TV, guionistas “ilustrados”, productores e toda esa  tropa poidan insultar á intelixencia dos “parroquianos” con tanta impunidade?. De ruín madeira, nunca deu boa astela.

Á única maneira de facerlles a “puñeta”: apáguemo-lo televisor nas horas de máis audiencia e collámo-los libros e os discos, é a mellor terapia contra os principios da tolemia.  

Agora que acaban de aparecer os índices de lectura neste país e, por fin Galicia, imos en cabeza en algo: lemos pouco.  Non lle deamos pé a estes comediantes e farsantes das TV a seguir sendo os primeiros no negativo. Libro pechado non fai letrado.

Graciñas Gustavo por darme a idea.  

Comando Cultural Os Rabiscos, Artigo do Curmán do Fervello

¿Cultura para qué? 

Acaban de aparecer os dados sobre os índices de lectura neste país sen Estatuto de Nazón e, por fin, imos en cabeza en algo: lemos pouco.  

Xa sei. Agora toca meter-se coa televisión, cos maquinetos dos nenos, coa Play Station e trebellos así para explicar por qué raio aquí non se abre un libro. Pola contra en Galiza non paramos de editar libros e, como cogumelos, aparecen carimbos editoriais en cada comarca practicamente cada semana, o que indicaría que os índices de lectura deberían seren máis elevados, e, diso, nada, monada.  

Qué razóns hai entón?. Pois miren, resulta que ser editor en Galiza é participar nun mercado cautivo polas axudas e subvencións oficiais, nomeadamente da Xunta de Galicia; se a vostede lle entra un repente ou apretón e quere pasar aos anais da historia como editor galego de século XXI, que saiba que menos perder cartos pode pasar de todo; para que un poida sacar peito e decir aos colegas que é editor, bastaría con se dar de alta no rexistro correspondente, editar un libro e saber que o goberno galego, tanto se é de Progreso coma de Regreso, único ou bi, comprará tal número de exemplares que será imposible que perda cartos, e se non es un manta algún cartiño sacarás para pagar uns vasos na taberna aos parroquianos que, admirados, contemplaran-che como se mesmo foras un marciano. 

Está claro, digo eu, que a vida hai que vivila e mellor neste val de pesadelos ca na outra vida futura e sen subvención. A maiores, se es un editor dócil e publicas moito sobre temas dos que gosten os gobernantes, poderás optar a unha pasaxe para acudir á Feira do Libro da Habana, un mercado aberto e sen censuras estruturado de tal xeito que é imposible asinar nengún tipo de contrato porque Fidel non recoñece a Convención de Berna. Ou sexa, que, vale, está ben iso de ir a Cuba a ver parentes lonxanos, beber ron e trasnoitar, pero a facer negocios, pois pouco. Ah, sempre se pode visitar a un poeta entalegado e recomendar.lle prudencia até que a palme Fidelito. 

E se es un editor que tira libros de texto, entón, chico, entón es o amo. Pensen e, sobre todo pensao ti, Fervello, que se cada ano a Real Academia Galega introduce algunha modificación idiomática por miuda que pareza, alá van tomar por saco os libros do ano anterior xunto cos dicionarios e a carraxe dos cativos, que non saben por onde andan e preguntan se agora se dí Retor ou Reitor, gracias ou grazas, e así. 

Ao empresario do mundo do libro, ese editor subvencionado e con chalete en Portosin ou en Praia América, tanto lle ten que se diga grazas ou obrigado, o caso é agardar esperanzado que un académido da Real galega, conetado e ben con grupos editoriais do país, vexa imprescindible que haxa que escreber "imprescindíbel" e non imprescindible. Non, non agarden a que concorden dunha vez e para sempre a ortografía, qué va, o negocio está aí. Naturalmente o de menos é que se lea en Galiza. Ese non é o tema. O ideal é que exista un mercado cautivo dominado polos políticos e certo número de mariachis e intelectuais.

Vaiamos ao segundo: supoño que todos e todas saben que o Presidente Touriño fala un idioma que, sorte que temos, agora podemos entender gracias ao Dicionario Galego-Touriño, Touriño-Galego, texto en edición dixital que non recebe subvención e que poden consultar na Rede, máis exactamente na "Touripedia".  Pois ben, este o noso Presidente de Progreso, camarada Touriño, non aquela dúas verbas nen con chuleta pero, sí, está arrodeado de asesores culturais que cobran unha burrada e algún procede da Editoral Galaxia, nomeadamente o camarada Villalaín, un salario perfectamente prescindible/prescindíbel. Acaso ese chico e outros asesores máis abriron últimamente un libro e llo recomendaron a Touriño?. Pois vai ser que non. 

Outros dos nosos intelectuais tampouco abriron un texto desde hai tempo, especialmente libros de xestión cultural ou contabilidade non creativa; estou a citar á recua de listos e listas que acudiron á chamada da Conselleira de Cultura, Ánxela Bugallo (pobre, Paco Rodríguez tenna enfilada, vai durar menos ca unha subvención á porta do Concello de Vilagarcía) para "repensar" o proxecto da Cidade da Cultura, iso sí, cobrando: se esta xente, incluida a nosa Bugallo, tiveran lido algún libro nos últimos meses pois saberían que o mellor e máis sensato era botar o candado, parar a obra e montar neses terreos un grande Casino conectado con Lavacolla e, optativamente, un enorme prostíbulo con luces e fervenzas quentes, tipo Caldas. Pero, nada, fiámolo todo á sabiduría de Antón Reixa, Antón Dobao (vaia petartada a súa última peli), Suso de Toro, Marilar non-sei-qué, Os Tonechos e Carla Bruni, e seguimos sen abrir un libro nen sequer de cociña. 

Carecemos en Galiza dunha rede de bibliotecas públicas que mereza ese nome e son inexistentes as bibliotecas escolares. Así queremos fomentar o hábito de lectura?De qué imos, colegas?.  Asistimos á construción de grandes edificios que toman nome de Auditorio, tipo o de Pontevedra, que sae por un riñón tan só a calefación, para mantelos infrautilizados máis da metade do ano. De verdade alguén con boa vontade pensa que Vilagarcía merece unha biblioteca como a que ten, biblioteca que hai anos expandíu as súas instalacións á sala de teatro gracias á ocurrencia de aquel fenómeno alcumado "Sacauntos"?

Con ese tipo de infraestructuras de verdade, en serio, imos fomentar o hábito lector entre as crianzas? Saben acaso que Santiago de Compostela carece a día de hoxe dunha biblioteca pública e que se está a rematar por fin o edifio que vai albergala?. Pola contra, Compostela foi hai algúns anos "Cidade Europea da Cultura", un mamoneo máis para que o alcalde e varios jetas da oposición lisquen a Bruxelas uns días a comprar panetones e bombóns.Non, con cultura de espectáculo non se fomenta o hábito lector. Con cultura de espectáculo engrosamos os petos de varios autotitulados artistas multimedias e multicaras.  

Non, pagando becarios que cobran menos ca un mileurista non se monta unha biblioteca nen se atende un servizo público. Con libros vellos, anticuados, con instalacións de alpendre, con edificios vellos e con persoal mal pagado non imos pola camiño doado. E, mentres, estes os nosos intelectuais vendendo as súas bibliotecas por millonadas para a Cidade da Cultura ou revalorizando as súas pinacotecas particulares facendo loubanzas da pintura de tal ou cal pintor desde as páxinas de “El País”.  

Ah, esa é outra historia. Que contento está Luis Álvarez Pousa e o director da Televisión Galega, Suso Iglesias, mirando cómo se revalorizan as merdas que compraron, caras, hai uns anos.Pero esa é outra historia. 

O Curmán do Fervello. 

Unha gran "sopa de plástico" que flota no océano Pacífico cun tamaño dúas veces o territorio de Estados Unidos  Ler máis ....insurgente

Segundo os científicos, o maior vertedoiro do mundo. A mancha cobre preto de 500 millas da costa de California, rodea Hawai e esténdese ata case Xapón, segundo publica The Independent e Los Angeles Times.

Charles Moore, o oceanógrafo norteamericano que descubriu a "gran mancha de lixo" e creador da Fundación de Investigación Mariña Algalita cre que contén unhas cen millóns de toneladas de desperdicios. Atópase nunha zona que navegar por un vórtice que os mariños xeralmente evitan porque hai pouco vento e moita presión.

Sarampelo: É o que faltaba, entre que os Polos se derriten, as guerras que provoca o Imperio do Tío Sam con armas de plutonio, a contaminación do CO2 e máis merda-lixo que aínda non sabemos, coido que imos ao desastre e os gobernos de occidente o único que lles importa é engordar aínda máis a eses tiburóns insaciables das grandes corporacións. Un dos exemplos destes "predadores humanos" o temos agora na política, un tal Pizarro. Oxalá rematen todos comendo plástico. Aínda que tamén nós, si, os que vivimos nestes países da opulencia, os que somos paisaniños tamén temos o noso grado de culpa o de non procurar e evitar de encher o mar de lixo-plástico. Coido que a cousa non é de coña. Os nosos netos o teñen ben "fodido".

__________________

Artigo de: *Juan Gelman en Rebelión

*Premio Cervantes 2007 .