O Mañanceiro.

 Concerto de "Paz sin Fronteras" Cuba.

O cor branco foi o máis visto na Praza da Revolución da Habana.  O título deste post corresponde ao proxecto do cantante Juanes de 2008, que converteu  en realidade este  soño seu o pasado día 20 de setembro na Habana. Despois de ollar os vídeos deste macro concerto (un millón de persoas), quedoume na testa o estribillo da canción que cantou Juanes con Miguel Bosé : "Dame una isla en el medio del mar, y ama la libertad; dime que el viento no la hundirá y ama la libertad". Este estribillo fédeme un pouco a rancio, deume a impresión que o tanden Juanes-Bosé intentaron manipular ao persoal. Notouse por parte deste dúo que viñeron a Cuba coas ideas neoliberais pero co rostro amable. Cando remataron a canción intentaron que o público corearan o que estes dous patéticos desexaban oir. A resposta ás súas insinuacións sempre foi a mesma ¡Cuba!, Cuba, Cuba !.Señores Juanes e Bosé, aos pobos dignos e cultos non se lle pode tomar o pelo nin enganar dunha maneira farisaica falándolle de falsas liberdades. Juanes e Bosé (tanto monta monta tanto) non estaban diante dun pobo inculto, alienado, embrutecido como o de estas sociedades neoliberais nas que vivimos, de TV lixo e xornais ao servicio de bastardos, con falsedades e programas miserables que embrutecen e desmontan os valores máis importantes do ser humano.

;

;

Fixeron os dous no hotel un batifondo patético (ver vídeo), inclusive estiveron por suspender o concerto. Falaban de paz e liberdade, nada dixeron dos presos de Guantánamo. O Juanes falou dos secuestrados no seu país, pero nada falou dos escuadróns da morte do narco Uribe. Se Juanes desexa igualdade e hermandade para todos que nos explique en qué son irmans e iguales, oligarcas y obreiros.

  Tamén hai que dicir sobre as agresións verbais, críticas e ameazas contra Juanes por parte daqueles sectores da extrema dereita de Miami, moi ben pagadas polo goberno de EEUU, son da mesma raza do terrorista Posada Carriles. Ao final de todo, estes dous arganizadores nin contentaron aos de Miami nin a maioría do persoal deste planeta que estamos por un mundo mellor e máis xusto. Que lle vaian cantar os dous ao pé da Casablanca, e á casa de Uribe (sete bases USA no seu territorio) para que teñamos paz neste mundo. 

Lle preguntaron ao cantautor cubano Amaury Pérez, sobre que pensaba deses cubanos recalcitrantes e sectarios de Miami que non lles houbese gustado que se fixera o concerto, contestou cunha cun sorriso moi tranquilo: "Le gusta a mi pueblo y con eso nos vale" .Finalizou o concerto Silvio Rodríguez co Grupo Los Van Van.

Recordo neste intre dos trinta e seis anos da morte de Victor Jara (seguro que Juanes-Bosé nin se acordan nin queren acordarse), antes de asasinalo lle machacaron as mans por tocar a súa guitarra de recendos a primaveras e esperanzas.

 Lembro cando cantou na Habana un 4 de febreiro de 1972 na "Casa de las Américas" interpretou a canción, entre moitas, aquela de : "Ni Chicha ni Limoná".
Juanes-Bosé, este concerto que organizachedes digoo con toda humildade, foi "Ni Chicha ni Limoná". O máis bo e intusiasta de todo, foron o millón de cubanos cos gritos de : ¡Cuba,Cuba,Cuba !

Máis embaixo premer nos links para ollar algúns vídeos deste  concerto.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

;

;

Artigo de O curmán do Fervello  

Receitas  

Estiven de vacacións por Andalucía, antes de que o INSERSO abri-se a super-mega oferta de vacacións para a terceira e cuarta idade, mais, como teño a Tarxeta Ouro para “jubiletas” en idade de merecer, trinquei tremendo convoio en Redondela e rematei viaxe, tras transbordar en Madrid, na bela e venteira cidade de Cádiz (pronuncien “Cai”, e verán que chachi), onde fixen amizades nun “Spa” e na recoleta

Praia da Caleta, limbo para herniados e operadas da cadeira. Bon, o caso é que tantas horas de viaxe, diurno e noturno, dá pra moito ler de Diós e pra moito meditar, pra pensar e repensar toda unha vida e varias rencarnacións. Entre meditación e cabezada, podes meter-lle o dente a unha novela de Alfredo Conde en castelán, agora que o ex-Conselleiro de Cultura ten decidido abandoar a nave dos tolos do pomposo sistema literario galego e se instalar até que a morte os separe no “colonialista” sistema literario español. 

Como ben saben, ancha é Castela, e horas hai pra lle botar un ollo a toda a prensa gratuíta, comarcal, rexional, autonómica e nacional/estatal de España, para así comprobar que unha pantasma percorre a pel de ouro. E non é outra que a Procesión dos Caladiños de políticos trincadores que pillan acó, trincan acolá, coa plena seguridade de que non hai Audiencia ou Tribunal Superior de Xustiza que os poña na sombra unha tempada máis ou menos exemplarizante.

Convertido como estou en nome estampado nun censo, en número dunha cifra e en letra de norma sen rango de lei, decidín que pasaba de todo e que non ía ler ren de ren que me mantivera ancorado na actualidadee, en contato íntimo ou superficial co día a día. De modo que na Estación de Chamartín comprei un exemplar do “ABC”, e como era sábado, traía un colorín, titulado “Hoy Corazón”, que é un catálogo das distintas vísceras que os famosos poñen a clareo para que as damas da dereita sintan iso que sinten elas onde hai que sentilo.

Quixen desfacer-me do xornal mediante o expeditivo sistema de botalo pola fiestra, mais agora os convoios de RENFE son-che compatos, e non teñen ventás, un tipo de tren que non veremos en Galiza até a morte e canonización de Pepe Blanco.

 A ver se logro centrar-me e entrar definitivamente no asunto que lles quero relatar.Gracias a “Hoy Corazón” (síntoo, non podo escreber “grazas”), revista ilustrada de vísceras varias de famosos de medio pelo e mediopensionistas, tiven a sorte de me enterar que hai certa natural preocupación entre as nosas clases dirixentes pola posíbel extensión da gripe A nos salóns privados nos que as fieras buscan, cando cae o sol, un grolo despois de agotadoras sesións na Bolsa.

Subliñarei unha noticia que, penso, ten algunha relevancia para este blog, que, por certo, non paga un peso polas miñas colaboracións.A cousa é que Josemi Rodríguez Sieiro..., supoño que saberán quén é este home, porque, se non, apaga e lisca.

Por se “Ascaso e Durruti”, hai van unhas liñas sobre a súa persoa, e despois continuamos:Pese ao que digan a Wikipedia e a Frikipedia, Josemi non é natural de Vigo, senón da prosaica vila de Pontecaldelas, na que a súa familia explotaba unha sala de cine. E tiña tamén un negocio de tabacos en Vigo, co que os proxenitores de Josemi fixeron cartos para lle dar unha boa educación ao bo de Josemi: e os resultados á vista están: vai a todas as festas e botellóns da xente rica e morena todo o ano sen soltar un chavo.

Na coluna de Josemi en “Hoy Corazón”, medio no que sempre atoparán un artigo enchido de eloxios para a elegancia da antiga presentadora de TVE Leticia Ortiz, puiden ler que a senadora do Partido Popular (PP), María Jesús Sainz, que comezou a súa andaina política da man de Cacharro Pardo, paseou esa tonelada de cu que lle deu Deus O Noso Señor polo cóctel adiante que ofreceu Yuqui Núñez y Saavedra na súa casa de “Villagarcía de Arosa”, cando xa remataba o mes de Agosto.

Outro interesante dado: Yuqui ten un fillo chamado Yayay. Para que vexan.Tanto Jonatán, tanta Banesa (tamén pode ser con dous “eses”), tanto Kevín... se ao remate resulta que un pode chamar-se  “Yayay” con todas as da lei.Mais o realmente admirable da distinguida señora Yuqui Núñez y Saavedra é que non seguíu as indicacións da súa amiga da alma, Teresa Leyún de Ozores, que, avispada e lista coma un allo como todos os Leyún, ten decidido que nas festas a celebrar durante o outono na súa casa madrileña,  fica “suprimido el beso de saludo”, as apertas e os apretóns de man.

Así de radical, señoras e señores. Estas nobles, ricas e decididas familias son un valor en alza no Ministerio de Sanidade, e non digamos na Consellería do Mesmo acó en Galiza, comandada por esa señora que semella ser sobriña da monxa alférez. 

Falemos en serio. A profilaxe comeza por un mesmo e, de ser posible, xa pola mañanciña, na ducha. Despois, evitemos cartas formas de efusividade e cariño que, frente a unha pandemia falsa como esta da gripe A, resultan desmedidas e algo paletas, de xeito especial en funerais, enterros e cabosdeano: nada de bicos, nada de se dar a man na Igrexa: mellor bater cos puños, como os negrazos das pelis ianquis.

Ai, este Josemi vai para Nobel de Medicina. Se falara galego, para unha Medalla Castelao.O bon que os seus consellos están a ter eco.

Miren ao párroco da Igrexa de Santo Bartolomé, da moi noble, furada e levantada cidade de Pontevedra, quen, coa aquelada medida de retirar a auga bendita das pías, manten a raia a todas as gripes e, de paso, evita que os drogotas que deixou vivos a Sida en Pontevedra laven as chutas no líquido elemento e lle pasen calquer porquerías ás beatas.

Seguramente sen sabelo, tamén o Deán da Catedral de Jaén cumpre coas recomendacións transmitidas por Josemi Rodríguez Sieiro e, só por esa razón, o Deán é do século. Neste caso trata-se de evitar que as persoas devotas biquen e rebiquen un cristal que separa unha reliquia de non sei qué manto no que está gravado o careto do fillo de Deus. 

Así que, rínde-te, gripe A!. 

O curmán do Fervello.

;

Artigo para o Mañanceiro de Carlos Taibo

¿El final de la crisis? 

*Carlos Taibo 

           Tiene su miga determinar quiénes son los que establecen cuándo una crisis es tal y cuándo esa misma crisis ha tocado a su fin. Y tiene su miga porque las fórmulas abrazadas por estas gentes son cualquier cosa menos claras, confundidas como aparecen con intereses a menudo inconfesables. Que el capitalismo global estaba en crisis manifiesta antes de septiembre de 2007 era una evidencia para cualquier analista moderadamente sensible, y ello por mucho que los adalides de los sistemas que padecemos prefiriesen esquivar, entonces, esa conclusión. Hoy, en paralelo, sobran las razones para afirmar que el final de la crisis que empieza a cobrar cuerpo en el discurso oficial sólo puede darse por bueno si se cancelan las cautelas más elementales.

       Para dar cuenta de lo anterior lo primero que se impone es recordar que las reiteradas declaraciones que han cobrado cuerpo los últimos días en lo que atañe al final de la etapa de recesión beben en buena medida de un designio prefijado: el de generar un escenario psicológico que permita que ese final se haga realidad, y ello aun en ausencia de elementos materiales que apuntalen el proceso. Más allá de ello, y como quiera que, fanfarria retórica aparte, no hay motivos para afirmar que las reglas del juego han cambiado sensiblemente --la desregulación sigue campando, en otras palabras, por sus respetos--, lo suyo es afirmar que, de entrar las economías en una fase de bonanza, por muy relativa que ésta sea, lo más sencillo es que el retorno a un escenario de recesión sea rápido. Hay quien sostiene al respecto que, como quiera que los problemas principales no nacen del capitalismo desregulado, sino de la propia lógica del capitalismo en sí mismo, sin adjetivos, debemos prepararnos para un escenario marcado por el descrédito de los esquemas cíclicos que hemos manejado durante decenios. O lo que es lo mismo: debemos aceptar que la recuperación de la que hablan tantos estudiosos no es sino un fuego de artificio que esconde una nueva crisis que se manifestará con rapidez.

        Que las reglas, y los valores, no cambian lo demuestra palmariamente un hecho: nadie parece dispuesto a tomarse en serio una discusión central como es la de la idoneidad del crecimiento económico y del despegue del consumo a la hora de medir cómo van las cosas. Nunca se subrayará lo suficiente que, a diferencia de lo que ocurrió en 1929, el capitalismo se topa hoy con un problema central: el de los límites medioambientales y de recursos del planeta. Cualquier apuesta que dé en defender inopinadamente el crecimiento como panacea resolutora de todos los males --y en ese magma mental se hallan, entre nosotros, tanto el gobierno como la oposición-- arrastra problemas sin cuento que nacen del olvido de circunstancias importantes. Entre ellas despuntan la precaria, por no decir nula, relación entre el crecimiento económico y la cohesión social, el agotamiento de recursos básicos, el despliegue de agresiones medioambientales acaso irreversibles y el asentamiento de un modo de vida esclavo que confunde interesadamente felicidad con consumo.

        Parece, por otra parte, que quienes anuncian el final de la crisis sólo tienen en mente la manifestación de ésta que hemos decidido etiquetar de financiera. Hay, sin embargo, en la trastienda, otras crisis que no suscitan, llamativamente, atención alguna. Porque, ¿hemos puesto un freno convincente, por ejemplo, al cambio climático, una realidad inexorable de efectos en todos los casos negativos? ¿Hemos asumido políticas de reducción del consumo y de despliegue de energías renovables que nos permitan encarar con optimismo el incremento, inevitable en el  medio y largo plazo, de los precios de la mayoría de las materias primas energéticas, manifiestamente escasas, que hoy empleamos? ¿Estamos actuando de manera creíble para poner coto a un problema de siempre, como es el de la pobreza y el hambre que atenazan a buena parte de los habitantes del planeta?

          Los hechos así, más bien parece que quienes se empeñan en contarnos que la crisis ha terminado están pensando, en exclusiva, en sus intereses más inmediatos y mezquinos, y están olvidando lo que perciben todos los días en su carne la mayoría de los seres humanos. Y es que, y dicho sea de paso, muchos de los habitantes del sur de Asia, del África subsahariana y de América Latina han vivido siempre inmersos en una crisis de la que, las cosas como van, tienen pocas esperanzas de salir.    

 *Carlos Taibo es profesor de Ciencia Política en la Universidad Autónoma de Madrid y autor de En defensa del decrecimiento. 

Se non queres unha cunca de caldo, dámosche dúas 

Desde as eleccións galegas do un de marzo ata agora, coido que xa podemos facer unha análise do que nos agarda con este goberno do PP. De principio comezaron a votar abaixo proxectos do bipartito, deu a impresión que o estaban facendo por pura vinganza. Agora a cousa  vai moito máis seria. Explícome: Comezan a cambiar as concesións para os seus amigos. Facer contactos con empresas de seguros da saúde para ir metendo o modelo "nefasto" de Esperanza Aguirre. Negocios con empresas (Pescanova) e con amigos. Guerra aberta contra o idioma propio de Galicia. Facer un populismo de moito carallo e non facer ren. Darlle bicos e abrazos a Iberdrola. Ser un instrumento para probas do PP estatal e FAES. Botar abaixo propostas culturais a todo meter coa escusa da austeridade, gastando moito máis en facer propaganda (a galiña) e enquisas. Favorecer  a colexios de elite Opus Dei (a Conselleira seica pertence a esta secta) en detrimento da escola pública. Retirar as subvencións dos libros na escola.

O máis triste de todo isto son as manifestacións e cabreo nas escolas polo dos libros, cando ves a moita xente que votou a estes elementos e teñen a caradura de vir a protestar.

Este é un goberno de extrema dereita que está a facer unha política radical seguindo o dictado perigroso das consignas de FAES ás ordes dese homiño que nos meteu nas guerras e nesta crise económica mundial ao servicio da extrema dereita de EEUU. Si, ese home das Azores que todos coñecemos. ¡Ha!. Segundo os mentideiros din que xa non ten bigotes nin melena. Foder, que narcisista é o "gachó".

 Para que despois falen que non temos crisis

Seica que o pasado fin de semana a cadea de TV Telecinco tivo unha audiencia a todo meter. Din os entendidos deste lixo fedento da caixa tonta, que fai moito tempo que non rexistraban tan boas audiencias. Tamén din que, foi a rentabilización que fixeron de Belén Esteban ( de algo sóame esta muller, pero non sei de que, paréceme que é algo así como unha grande científica ou algo parecido, estou en dúbidas). E logo dín por eses camiños e congostras da política  desta "España querida" que non temos crisis. Temos unha crisis económica de cabalo, pero o máis triste é a crisis de valores e o analfabetismo televidente que, sumando todo elo, danos un coeficiente de cero patatero. Esas si que son as armas de desinformación masiva. Son armas que están utilizando desde fai tempo os grandes globalizadores e xenocidas para entorpecer a mente ao persoal e que teñan un pensamento único. Algo disto xa o dicía o Sr. das Azores un tal Ansar. 

Os deuses nos collan confesados, se temos que que aprender e culturalizarnos destas armas chamadas Televisións Lixo (Basura).

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

11 DE SETEMBRO DE 1973

 ANIVERSARIO DO GOLPE DE ESTADO DA CIA E O GOBERNO DE EEUU CONTRA SALVADOR ALLENDE.

Xa estou farto de ollar a propaganda dos falsimedia internacionais de pasar  o das Torres Xemelas  cada 11 de setembro de tódolos anos, parece que case sempre o teño no prato de xantar. Propaganda para un lavado de miolos e xustificar guerras e xenocidios por parte de EEUU e Europà.

Por iso o meu recordo sempre vai por o Chile de Allende daquel nefasto 11 de setembro de 1973. Kalvellido o expón moi ben no seu grabado.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

Conmemoración y actos importantes en Chile y en el Palacio de la Moneda-11-09-2009

Premer aquí para ler máis sobre a diferenza entre os dous 11 de setembro.