Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

O PP desmantelará o servizo de software libre.

sarampelo — 17-10-2009 GTM 1 @ 00:31

“O PP desmantelará o servizo de software libre "Mancomún" en Galicia”Ler a nova completa.   

O conselleiro de Presidencia, Alfonso Rueda, confirmou o desmantelamento do centro de servizos de software libre “Mancomún”, dependente da Xunta e que había posto en marcha o goberno bipartito, tal como informa o BNG a través dun comunicado.   2009-04-22_img_2009-04-15_13_24_35_alfonsorueda.jpg

Na súa intervención, a deputada nacionalista relatou os éxitos cos que contara o servizo “Mancomún”. Entre eles destacou que se conseguiu que o 10% das empresas galegas utilicen software libre e que o seu uso se multiplicase por tres nas escolas. Lembrou ao conselleiro que todo isto foi recoñecido pola ONU.  

------------------------------- 

Queren desmantelar todo signo que cheire a bipartito e a lingua galega. Non teñen vergonza estes tíos/as. ¿Que se pode agardar duns gobernantes que non respectan aos seus antepasados, aos seus avós?.

Como van a respectar á maioría dos galegos, cando ni sequera se respectan así mesmos como galegos que son.¿Como se vai poder aguantar a uns elementos que gañaron as eleccións coa demagoxia dun iate é un coche?. 

Que fixemos nós, que delito cometemos a maioría dos galegos que queremos falar galego, ter unha sanidade social e un progreso sostible para aturar a esta caterva de retrógados, sectarios políticos e relixiosos.

Vaia tropa que nos tocou vivir 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior   

Ler máis »

A gripe A desde o punto de vista da monxa beneditina Teresa Forcades

sarampelo — 14-10-2009 GTM 1 @ 15:01

A gripe A desde o punto de vista da monxa beneditina Teresa Forcades

 

teresa-forcades1.jpg

Estiven lendo o Blog de Perfecto Conde parecéume importante o post sobre a "pandemia" da gripe A . Comprendín ao momento que isto o tiñamos que propagar en Internet todos aqueles que creemos en buscar a verdade dentro da relatividade que elo conleva. O asunto é achegarnos o máis posible a esa verdade.

Aquí lles poño un vídeo onde explica moi ben a monxa beneditinaTeresa Forcades,  do convento de San Benet en Monserrat (Cataluña).

 A monxa Explica as consecuencias da declaracion de PANDEMIA, as implicacións políticas que diso se derivan e fai unha proposta para manter a calma, así como un chamamento urxente para activar os mecanismos legais e de participación cidadá en relación a este tema.

donald_rumsfeld-2-38a3c.jpg

Teresa o comunica moi ben , fantastica muller, agardo que acha moitas como ela nun momento tan complicado para a humanidade,
Os politicos a chupar da canoa, a casa Roche a subir dividendos, e un dos máximos accionistas o guerreiro  de Bush e de extrema dereita (quizá nazi) o Sr  Donald Ransfel co seu Tamiflu a subir como a espuma e logo para máis "carallo",  os xornalistas calan , isto é o máis grave. ¿A quen sirven?.

!Bravo pola monxa¡. Blogueiros pasade isto e poñelo nos blogs, xa que os xornalistas dos falsimedias nada comentan. Nos teñen anganados como se fóramos carneiros.

 

Fervello

 

Ver o vídeo

 

CAMPANAS POR LA GRIPE A from ALISH on Vimeo.

Michael Moore a Obama: Si non sae de Afganistán, devolva o Premio.

sarampelo — 11-10-2009 GTM 1 @ 20:07

 

"Mensaje de Michael Moore a Obama: Si no sale de Afganistán, devuelva el Premio."Ler a continuación todo o artigo de Moore...............

     ¿Quen fai o baremo dos méritos para otorgar tan relevante premio?. ¡ "Cachis la mar "!. Outra vaca no millo, ollade que levamos preto de dúas décadas con paridas abondo. Xa me chegou ata os mesmos "cataplines" o estar almorzando tódolos días con novas que case son de tolos, a cordura cada vez é moi escasa con tantos "mequetrefes" que nos están gobernando. No país dos cordos o tolo é o máis san nestes intres.  premio_nobel_p.jpg

     Nobel fundou este premio arrepiado polas guerras e o poder de destrución dalgún dos seus descubrimentos pero a súa rama digamos "politica" deixa bastante que desexar hai tempo. Tanto como que alguén que non coñecese a historia do mundo se sorprenderia de que personaxes como Menahen Beguin, terrorista do Irgun judio con mais de 600 mortes ás súas costas sumadas só as que ocorreron ao voar o hotel Rei David , calcúlanse mais de 200 e a masacre de todo un pobo palestino con mais de 400 victimas, tivese no seu poder o premio nobel da Paz. A Henry Kissinger, correctamente definido por Gore Vidal como o maior criminal de guerra que anda solto polo mundo.

Ese día os premios Nobel da Paz tocaron fondo , só serven para escarnio da razón ao concederse de novo a un personaxe cuxo unico merito logrado a base de publicidade é tratar de levantar a moral duns cidadáns occidentais fartos de ver morrer inocentes en Iraq, Palestina ou Afganistan, esa era a esperanza, acabar cos Guantánamos da civilización, meter en vereda a tanta mafia oficial (CIA, FBI, Mosad, M15, etc), limpar de tanta merda as esferas de poder e dar aos cidadáns do mundo unha nova esperanza de que a vida sobre a terra fose un pouco mais xusta. nobel-obama.jpg

E por riba aínda mete xoio en Sudamérica metendo 7 bases en Colombia, serán bases de "hermanitas de la caridad", digo eu. Aínda nos seguen vendendo a moto Obama pero as cousas van por diferentes camiños, e querer e non poder, onde a extrema dereita no seu país son sanguinarios e controlan as fábricas de armas e todo entaramado financeiro e son os responsables da desfeita  económica que nos meteron e a que nos agarda en tódolos eidos sostibles nesta planeta chamado terra. E non falemos da falta de dereitos humanos nese páis que din moi democratico de EEUU.

Non sei se coa idade que teño chegarei a ver o que pasa cando os falsimedia fáganos esquecer cal é a realidade do mundo actual e a xente normal acábese dando conta que catro árabes e os seus camelos non son o verdadeiro mal deste planeta. 

Ao día de hoxe 15-10-2009, xa se destapou a "farsa". Os titulares dos xornais así o din: "Tres do cinco xuíces que fallaron o premio opúñanse nun primeiro momento segundo un diario noruegués"  . Este mundo xa non ten solución os valores humanos están tirados polo chan. Que siga o entierro ata o final.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior.

 Caricaturas de: Rubén Hernández e Tomy

Ler máis »

Feijoo minte no caso Gürtel sobre Pablo Crespo

sarampelo — 09-10-2009 GTM 1 @ 22:46

 

“ Feijóo “no sabía” que Crespo era vocal de su consellería en  Portos.” Xornal.com 09-10-2009  

O Presidente da Xunta de Galicia  Alberto Núñez Feijoo fai uns días mentiu como un “cosaco”, ao dicir que Pablo Crespo un dos  principais da trama corrupta do PP no caso Gürtel non estaba no Consello de Administración de Portos de Galicia. Cando Feijoo estaba no 2005 de Vicepresidente da Xunta e Conselleiro de Política Territorial, Pablo Crespo atopábase  no organigrama do DOGA nomeado en Portos de Galicia como Vocal. Feijoo minte.

Aquí temos a proba, ver en baixo o gráfico da Xunta de Galicia do devandito ano. Cada vez estou convencido que estou nun país anormal, se esta palabra é moi dura, falarei logo dun país atípico, explícome: Cando un partido gañas as eleccións por un iate e un coche, cando se fai política de enfrontamento e confrontación co idioma é, para ir ao cortello e matalas todas, apaga é ímonos para o carallo, así de sinxelo e de mágoa é a cousa.

Castelao, (que agora tamén o reivindican os mesmos que o votaron da nosa terra e se o collen o fusilan) se levantara cabeza da súa tumba volvería a deitarse no seu sono eterno. 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

organigramaportosdegalicia200502.jpg


Información de Xornal.com

Comando Cultural Os Rabiscos, Os Novos "Pre-Jubiletas", Teo Cardalda F.

sarampelo — 02-10-2009 GTM 1 @ 12:45

script>

;

 

 

Os Novos “Pre-Jubiletas”        

         A pensión vitalicia de 3 millóns de euros do BBVA ao seu número dous José Ignacio Goirigolzarri é como unha moca a tódolos pensionistas deste inxusto país. O BBVA anunciou a saída de “mutuo acuerdo” deste “jubileta anticipado”.  Para afrontar esta suma de tres millóns anuais que cobrará, o banco o aprovisionou en 54, 49 millóns de euros. jose_ignacio_goirigolzarri_ex_consejero_delegado_bbva.jpg      

       Que a estas alturas os responsábeis políticos voten as mans a cabeza ante feitos coma este é para votarse a rir, estes “nenes” están de coña mariñeira. A crises que nos está a comer, tanto internacionalmente como nesta terra da Hispania, foi provocada por eses que controlan os bancos, sendo os máximos responsables da desfeita que temos ao lombo. Que este tipo de actuacións son legais, porque a lei os ampara, desvela ben as claras o punto de corrupción no que estamos, a impasibilidade moral e ética coa que se goberna, a catadura de sinvergonzas que pasean polos salóns. Poderá ser legal. Sí, Poderá axustarse á lei. Sí. Pero non é presentable. Non é ético.       

         Agora o que teñen que facer os representantes dos poderes públicos, co dereito e legalidade que lles asiste é abrir unha conta a este Sr. Goirigolzarri “pre-jubileta” no INSERSO, coller a super-mega oferta de vacacións para a terceira ou cuarta idade, darlle a Tarxeta Ouro en idade de merecer e pasar unha boas vacación nas praias da Cancún, ceo e limbo para herniados e operados de cadeiras, será ideal para que, por fin descanse do ardor guerreiro co que combateu no seu traballo da “codicia”   Nós, os do IRPF o único que podemos facer por ese señor “pre-jubileta”, é elevar as nosas oracións ao Altísimo para que no seu retiro non colla almorrás nin lle veña o mal prostático.delacruzconvencimientod.jpg      

     Despois de que gobernos de todo o mundo, incluído o español aportaron billóns de euros para proporcionar liquidez aos bancos, estes non axudaron nin a familias nin ás pymes. Este diñeiro estatal debería destinarse  directamente a axudar as familias e ás empresas que realmente o necesitaban, para evitar o que hoxe é unha realidade, a parálises total da actividade económica real. E este Sr. “pre-jubileta” vaise de rosiñas cos petos cheos. Non teñen vergonza.      

       Algún día nos explicaran estes líderes políticos o desta desfeita e corrupción por parte destes sinvergonzas. Aínda que para “codicia “ a de determinados políticos que acumulan unha morea de substanciosos soldos, e o que moito peor, a costa do diñeiro público. portdv01-2006.jpg      

       O país con millóns de parados e o remedio e as receitas para parar a crises é máis do mesmo e o goberno nos quere vender a moto.¡A quen queren enganar !. ¿Qué pasa coas SICAV ?. Este goberno nin man lles mete nin nada fai para poñer remedio. As SICAV son sociedades de inversión de capital que pagan o un por cento e no argot financeiro lle chaman “Los Mariachis”, ou sexa un só “codicioso” e 99 mariachis (testaferros). Na práctica, utilízanse para a xestión individual de carteiras de grande patrimonios. Neste intre hai preto de 3.369 SICAV baixo xestión de máis de 27.000 millóns de euros (case 4.5 billóns de pesetas). Disto xa falaremos noutro intre.

      Ao final de toda estp_25_06_2009.jpga historia quen vai pagar os pratos rotos son os mesmos de sempre, os “currantes”. Isto ten responsables, non son máis que os gobernos de quenda durante dúas décadas o deixar o raposo dentro do galiñeiro. Agora nin temos galiñas nin galiñeiro.

     Falan da pandemia da gripe A. Temos neste país unha pandemia moito peor, a enfermidade da corrupción que só pódese curar coa revisión da Lei Electoral e listas abertas.

Teo Cardalda F. 

 

  • A manipulación da canle de TV La sexta de España

    sarampelo — 30-09-2009 GTM 1 @ 14:34

     A manipulación da canle de TV La Sexta

    Isto da manipulación da cadena española La Sexta é de xulgado de guarda.  Olleen ven o vídeo, este tío sinverguenza e para collelo darlle unhas labazadas ata rompelo, metelo nun carto escuro, pechala porta e meter dentro a un mono con revólver.

    Así nos vai, e o persoal se lle fai un "carallo" os miolos ao escoitar a este canalla. Como non vexo a T. V desde fai case 12 anos, non sei como lle chaman ao tío este. Coido que algún de vos sabedes como lle chaman e donde para a tomar o café. Así se podo lle amargo o café aínda que sexa cheo de sucre. Maldito sexa o tío cabrón. Onde tiña que estar este sinverguenza ao servicio dos bastardos, era picando pedra nunha estrada durante 3 anos.

    Aquí tendes  unha opinión dun venezolano:"El idiota de narrador es el que merece "la hostia", que tipo más pendejo, él debe hacer mención de que tiene las bolas de plástico, es la summa expresión del periodista palangrista, pendejo a más no poder."

    Xoán de Cagalloso e Soutomaior.

    Comando Cultural Os Rabiscos, Carlos Taibo, Socialistas y populares ante la crisis.

    sarampelo — 24-09-2009 GTM 1 @ 22:33

    ;

     

    Artigo de Carlos Taibo para O Mañanceiro  

    Socialistas y populares ante la crisis  

    carlos-taibo71.jpg 

    Carlos Taibo  

    De un tiempo a esta parte, y con la crisis como motivo principal, los dirigentes de los dos principales partidos españoles, socialistas y populares, se tiran los trastos. Lo hacen de la mano de un espectáculo que a algunos nos parece bochornoso, tanto más cuanto que al cabo oculta que tirios y troyanos defienden proyectos muy similares.                   

          El PSOE --empecemos por él-- se halla entrampado, desde hace dos decenios, en una lamentable aceptación, sin trucos, de la vulgata neoliberal, de tal suerte que cuando sus responsables afirman no poder hacer esto o aquello, olvidan a menudo que ello es así porque han acatado las reglas del juego impuestas por otros. Esto al margen, chirría por todas partes el discurso socialista en lo que se refiere a cuál es el origen de la crisis en curso. Si primero se nos dijo que la causa era la desregulación imperante en la economía norteamericana, más adelante se lanzaron dardos contra muchas de las políticas que habían alentado, años atrás, los gobiernos del Partido Popular.

              Obsérvese que no hay del lado del PSOE ninguna voluntad de aceptar la responsabilidad propia en el asentamiento de una economía, la nuestra, lastrada por la especulación, la desregulación --de nuevo-- y, en su caso, la corrupción.      La certificación, sin embargo, de que el Partido Socialista no estuvo a la altura --permítasenos este eufemismo-- en su digestión de un modelo económico infame ocultado por altas tasas de crecimiento casa mal, claro, con la cacareada defensa de políticas sociales avanzadas. Aún hoy, nuestros gobernantes muestran mayor preocupación por la estabilidad de bancos y cajas de ahorro que por la atención a quienes, los más débiles, son por lógica quienes más sufren con la crisis.                         

            Para que nada falte, y se diga lo que se diga, no hay ningún plan que merezca tal nombre del lado del gobierno español. Ahí están, para testimoniarlo, y a manera de palos de ciego, medidas que se anuncian y después se retiran, o en su caso se corrigen de forma abrupta. Desconfiemos, por cierto, de quienes dicen que por detrás no hay sino un mero problema de comunicación. Lo que hay son, antes bien, enormes temores al que dirán que ocultan, como siempre, prosaicos cálculos electorales. Ahí está, en los últimos días, el anuncio de que subirán los impuestos para las rentas más altas, al final reconvertido en una apuesta, la enésima, por el incremento de los impuestos indirectos. Como está la bochornosa decisión de recortar de forma espectacular los fondos destinados a investigación y desarrollo.                    

               Cerremos nuestras consideraciones en lo que hace al PSOE con la identificación de un formidable fiasco: el de la economía sostenible. Aunque ya sabíamos que algo olía mal --la decisión de subvencionar con fondos públicos la compra de automóviles era una franca agresión a cualquier proyecto de sostenibilidad, como lo es la apuesta por la construcción de autovías y trenes de alta velocidad--, las noticias se acumulan para llegar a una conclusión llamativa: lo que Rodríguez Zapatero tiene en mente de la mano de un proyecto aparentemente tan ambicioso como el que nos ocupa es el designio de garantizar que la economía sigue creciendo en el tiempo --que se sostiene, vamos--, algo que muchos entendemos que es la antítesis de cualquier proyecto de sostenibilidad que enfrente en serio los problemas medioambientales y de recursos que el planeta arrastra.                    

                Bien es verdad que el Partido Popular no sale mejor parado. Aunque sus responsabilidades en materia de digestión de la crisis son, por lógica, menores, la agresividad de las declaraciones de sus dirigentes contrasta poderosamente con la liviandad de sus propuestas y con la defensa de los intereses de siempre. Y es que --parece-- el Partido Popular prefiere olvidar que el modelo que postula es el que mismo que ha conducido a la crisis en que estamos inmersos. Escondida tras la palabrería que dice defender a los desvalidos se halla la misma monserga de siempre: no toquemos los beneficios empresariales, porque de lo contrario estaremos socavando los cimientos de la economía. Para certificarlo, ahí están nuevas propuestas en materia de desregulación y de privatización a las que el gobierno español, dicho sea de paso, no hace ascos. Es cierto, eso sí, que el PP de un tiempo a esta parte gusta jugar la carta de las clases medias. Nadie explica, por cierto, qué corresponde entender por tales en un escenario en el que parece como si hubiera dos grupos de privilegiados: las grandes fortunas, que son una escueta minoría intocable, y las clases bajas, que vivirían orondas y felices...   

                El círculo se cierra con el sarcasmo con que el Partido Popular responde a las propuestas gubernamentales que apuntan --o eso quieren hacernos creer-- a una economía verde. Una cosa es que se señale la inanidad de las políticas que el Partido Socialista defiende y otra que se soslaye por completo que los problemas en materia de agresiones al medio y agotamiento de recursos existen. La frivolidad en unos casos, el silencio en otros, con que el partido Popular afronta materias tan delicadas lo sitúa en la órbita de la derecha más ultramontana.                      

                  Al final, y si se quiere hilvanar una conclusión, lo suyo es recordar que cuando nuestros dos principales partidos juegan a que nadie debe perder --en el peor de los casos algunos deben ganar menos-- lo que nos están ofreciendo es más de lo mismo. El capitalismo global no sólo es un sistema injusto: se muestra hoy  manifiestamente ineficiente y dramáticamente depredador. Si no salimos fuera de sus fronteras, en el supuesto de que estemos abandonando la senda de la crisis hay que preguntarse cuánto --muy poco-- tardará en llegar otra nueva.

     

    Concerto de "La Paz sin Fronteras" Cuba

    sarampelo — 21-09-2009 GTM 1 @ 14:22

     Concerto de "Paz sin Fronteras" Cuba.

    1253502731905cuba-9gd.jpg

    O cor branco foi o máis visto na Praza da Revolución da Habana.  O título deste post corresponde ao proxecto do cantante Juanes de 2008, que converteu  en realidade este  soño seu o pasado día 201253502227623cuba-2gd.jpg de setembro na Habana. Despois de ollar os vídeos deste macro concerto (un millón de persoas), quedoume na testa o estribillo da canción que cantou Juanes con Miguel Bosé : "Dame una isla en el medio del mar, y ama la libertad; dime que el viento no la hundirá y ama la libertad".1253502353853cuba-4gd.jpg Este estribillo fédeme un pouco a rancio, deume a impresión que o tanden Juanes-Bosé intentaron manipular ao persoal. Notouse por parte deste dúo que viñeron a Cuba coas ideas neoliberais pero co rostro amable. Cando remataron a canción intentaron que o público corearan o que estes dous patéticos desexaban oir. A resposta ás súas insinuacións sempre foi a mesma ¡Cuba!, Cuba, Cuba !.Señores Juanes e Bosé, aos pobos dignos e cultos non se lle pode tomar o pelo nin enganar dunha maneira farisaica falándolle de falsas liberdades. Juanes e Bosé (tanto monta monta tanto) non estaban diante dun pobo inculto, alienado, embrutecido como o de estas sociedades neoliberais nas que vivimos, de TV lixo e xornais ao servicio de bastardos, con falsedades e programas miserables que embrutecen e desmontan os valores máis importantes do ser humano.

    ;

    ;

    Fixeron os dous no hotel un batifondo patético (ver vídeo), inclusive estiveron por suspender o concerto. Falaban de paz e liberdade, nada dixeron dos presos de Guantánamo. O Juanes falou dos secuestrados no seu país, pero nada falou dos escuadróns da morte do narco Uribe. Se Juanes desexa igualdade e hermandade para todos que nos explique en qué son irmans e iguales, oligarcas y obreiros.

      Tamén hai que dicir sobre as agresións verbais, críticas e ameazas contra Juanes por parte daqueles sectores da extrema dereita de Miami, moi ben pagadas polo goberno de EEUU, son da mesma raza do terrorista Posada Carriles. Ao final de todo, estes dous arganizadores nin contentaron aos de Miami nin a maioría do persoal deste planeta que estamos por un mundo mellor e máis xusto. Que lle vaian cantar os dous ao pé da Casablanca, e á casa de Uribe (sete bases USA no seu territorio) para que teñamos paz neste mundo. 

    Lle preguntaron ao cantautor cubano 1253502484086cuba-6gd.jpgAmaury Pérez, sobre que pensaba deses cubanos recalcitrantes e sectarios de Miami que non lles houbese gustado que se fixera o concerto, 1253502426686cuba-5gd.jpgcontestou cunha cun sorriso moi tranquilo: "Le gusta a mi pueblo y con eso nos vale" .Finalizou o concerto Silvio Rodríguez co Grupo Los Van Van.

    Recordo neste intre dos trinta e seis anos da morte de Victor Jara (seguro que Juanes-Bosé nin se acordan nin queren acordarse), antes de asasinalo lle machacaron as mans por tocar a súa guitarra de recendos a primaveras e esperanzas.

     Lembro cando cantou na Habana un 4 de febreiro de 1972 na "Casa de las Américas" interpretou a canción, entre moitas, aquela de : "Ni Chicha ni Limoná".
    Juanes-Bosé, este concerto que organizachedes digoo con toda humildade, foi "Ni Chicha ni Limoná". O máis bo e intusiasta de todo, foron o millón de cubanos cos gritos de : ¡Cuba,Cuba,Cuba !

    344-juanes_embedded_prod_affiliate_84.jpg

     

    Máis embaixo premer nos links para ollar algúns vídeos deste  concerto.

    Xoán de Cagalloso e Soutomaior

    cubainformacion.tv

    cubainformacion.tv

    cubainformacion.tv

    cubainformacion.tv

    Comando Cultural Os Rabiscos, O curmán do Fervello- Receitas

    sarampelo — 18-09-2009 GTM 1 @ 13:16

    ;

    ;

    Artigo de O curmán do Fervello interrogacion12.bmp 

    Receitas  

    Estiven de vacacións por Andalucía, antes de que o INSERSO abri-se a super-mega oferta de vacacións para a terceira e cuarta idade, mais, como teño a Tarxeta Ouro para “jubiletas” en idade de merecer, trinquei tremendo convoio en Redondela e rematei viaxe, tras transbordar en Madrid, na bela e venteira cidade de Cádiz (pronuncien “Cai”, e verán que chachi), onde fixen amizades nun “Spa” e na recoleta

    Praia da Caleta, limbo para herniados e operadas da cadeira. Bon, o caso é que tantas horas de viaxe, diurno e noturno, dá pra moito ler de Diós e pra moito meditar, pra pensar e repensar toda unha vida e varias rencarnacións. Entre meditación e cabezada, podes meter-lle o dente a unha novela de Alfredo Conde en castelán, agora que o ex-Conselleiro de Cultura ten decidido abandoar a nave dos tolos do pomposo sistema literario galego e se instalar até que a morte os separe no “colonialista” sistema literario español.plyas-cadiz.jpg 

    Como ben saben, ancha é Castela, e horas hai pra lle botar un ollo a toda a prensa gratuíta, comarcal, rexional, autonómica e nacional/estatal de España, para así comprobar que unha pantasma percorre a pel de ouro. E non é outra que a Procesión dos Caladiños de políticos trincadores que pillan acó, trincan acolá, coa plena seguridade de que non hai Audiencia ou Tribunal Superior de Xustiza que os poña na sombra unha tempada máis ou menos exemplarizante.

    Convertido como estou en nome estampado nun censo, en número dunha cifra e en letra de norma sen rango de lei, decidín que pasaba de todo e que non ía ler ren de ren que me mantivera ancorado na actualidadee, en contato íntimo ou superficial co día a día. De modo que na Estación de Chamartín comprei un exemplar do “ABC”, e como era sábado, traía un colorín, titulado “Hoy Corazón”, que é un catálogo das distintas vísceras que os famosos poñen a clareo para que as damas da dereita sintan iso que sinten elas onde hai que sentilo.

     

    Quixen desfacer-me do xornal mediante o expeditivo sistema de botalo pola fiestra, mais agora os convoios de RENFE son-che compatos, e non teñen ventás, un tipo de tren que non veremos en Galiza até a morte e canonización de Pepe Blanco.

     A ver se logro centrar-me e entrar definitivamente no asunto que lles quero relatar.Gracias a “Hoy Corazón” (síntoo, non podo escreber “grazas”), revista ilustrada de vísceras varias de famosos de medio pelo e mediopensionistas, tiven a sorte de me enterar que hai certa natural preocupación entre as nosas clases dirixentes pola posíbel extensión da gripe A nos salóns privados nos que as fieras buscan, cando cae o sol, un grolo despois de agotadoras sesións na Bolsa.

    Subliñarei unha noticia que, penso, ten algunha relevancia para este blog, que, por certo, non paga un peso polas miñas colaboracións.A cousa é que Josemi Rodríguez Sieiro..., supoño que saberán quén é este home, porque, se non, apaga e lisca.

     

     josemi-en-la-radio.jpg

    Por se “Ascaso e Durruti”, hai van unhas liñas sobre a súa persoa, e despois continuamos:Pese ao que digan a Wikipedia e a Frikipedia, Josemi non é natural de Vigo, senón da prosaica vila de Pontecaldelas, na que a súa familia explotaba unha sala de cine. E tiña tamén un negocio de tabacos en Vigo, co que os proxenitores de Josemi fixeron cartos para lle dar unha boa educación ao bo de Josemi: e os resultados á vista están: vai a todas as festas e botellóns da xente rica e morena todo o ano sen soltar un chavo.

    Na coluna de Josemi en “Hoy Corazón”, medio no que sempre atoparán un artigo enchido de eloxios para a elegancia da antiga presentadora de TVE Leticia Ortiz, puiden ler que a senadora do Partido Popular (PP), María Jesús Sainz, que comezou a súa andaina política da man de Cacharro Pardo, paseou esa tonelada de cu que lle deu Deus O Noso Señor polo cóctel adiante que ofreceu Yuqui Núñez y Saavedra na súa casa de “Villagarcía de Arosa”, cando xa remataba o mes de Agosto.

    Outro interesante dado: Yuqui ten un fillo chamado Yayay. Para que vexan.Tanto Jonatán, tanta Banesa (tamén pode ser con dous “eses”), tanto Kevín... se ao remate resulta que un pode chamar-se  “Yayay” con todas as da lei.Mais o realmente admirable da distinguida señora Yuqui Núñez y Saavedra é que non seguíu as indicacións da súa amiga da alma, Teresa Leyún de Ozores, que, avispada e lista coma un allo como todos os Leyún, ten decidido que nas festas a celebrar durante o outono na súa casa madrileña,  fica “suprimido el beso de saludo”, as apertas e os apretóns de man.

    Así de radical, señoras e señores. Estas nobles, ricas e decididas familias son un valor en alza no Ministerio de Sanidade, e non digamos na Consellería do Mesmo acó en Galiza, comandada por esa señora que semella ser sobriña da monxa alférez. 

    Falemos en serio. A profilaxe comeza por un mesmo e, de ser posible, xa pola mañanciña, na ducha. Despois, evitemos cartas formas de efusividade e cariño que, frente a unha pandemia falsa como esta da gripe A, resultan desmedidas e algo paletas, de xeito especial en funerais, enterros e cabosdeano: nada de bicos, nada de se dar a man na Igrexa: mellor bater cos puños, como os negrazos das pelis ianquis.

    Ai, este Josemi vai para Nobel de Medicina. Se falara galego, para unha Medalla Castelao.O bon que os seus consellos están a ter eco.

    Miren ao párroco da Igrexa de Santo Bartolomé, da moi noble, furada e levantada cidade de Pontevedra, quen, coa aquelada medida de retirar a auga bendita das pías, manten a raia a todas as gripes e, de paso, evita que os drogotas que deixou vivos a Sida en Pontevedra laven as chutas no líquido elemento e lle pasen calquer porquerías ás beatas.

    Seguramente sen sabelo, tamén o Deán da Catedral de Jaén cumpre coas recomendacións transmitidas por Josemi Rodríguez Sieiro e, só por esa razón, o Deán é do século. Neste caso trata-se de evitar que as persoas devotas biquen e rebiquen un cristal que separa unha reliquia de non sei qué manto no que está gravado o careto do fillo de Deus. 

    Así que, rínde-te, gripe A!. 

     

    O curmán do Fervello.

     

    Comando Cultural Os Rabiscos, Carlos Taibo. ¿El Final de la crisis ?

    sarampelo — 17-09-2009 GTM 1 @ 23:56

    ;

     

    Artigo para o Mañanceiro de Carlos Taibo

    ¿El final de la crisis? 

    carlos-taibo71.jpg

    *Carlos Taibo 

               Tiene su miga determinar quiénes son los que establecen cuándo una crisis es tal y cuándo esa misma crisis ha tocado a su fin. Y tiene su miga porque las fórmulas abrazadas por estas gentes son cualquier cosa menos claras, confundidas como aparecen con intereses a menudo inconfesables. Que el capitalismo global estaba en crisis manifiesta antes de septiembre de 2007 era una evidencia para cualquier analista moderadamente sensible, y ello por mucho que los adalides de los sistemas que padecemos prefiriesen esquivar, entonces, esa conclusión. Hoy, en paralelo, sobran las razones para afirmar que el final de la crisis que empieza a cobrar cuerpo en el discurso oficial sólo puede darse por bueno si se cancelan las cautelas más elementales.

               

           Para dar cuenta de lo anterior lo primero que se impone es recordar que las reiteradas declaraciones que han cobrado cuerpo los últimos días en lo que atañe al final de la etapa de recesión beben en buena medida de un designio prefijado: el de generar un escenario psicológico que permita que ese final se haga realidad, y ello aun en ausencia de elementos materiales que apuntalen el proceso. Más allá de ello, y como quiera que, fanfarria retórica aparte, no hay motivos para afirmar que las reglas del juego han cambiado sensiblemente --la desregulación sigue campando, en otras palabras, por sus respetos--, lo suyo es afirmar que, de entrar las economías en una fase de bonanza, por muy relativa que ésta sea, lo más sencillo es que el retorno a un escenario de recesión sea rápido. Hay quien sostiene al respecto que, como quiera que los problemas principales no nacen del capitalismo desregulado, sino de la propia lógica del capitalismo en sí mismo, sin adjetivos, debemos prepararnos para un escenario marcado por el descrédito de los esquemas cíclicos que hemos manejado durante decenios. O lo que es lo mismo: debemos aceptar que la recuperación de la que hablan tantos estudiosos no es sino un fuego de artificio que esconde una nueva crisis que se manifestará con rapidez.

               

            Que las reglas, y los valores, no cambian lo demuestra palmariamente un hecho: nadie parece dispuesto a tomarse en serio una discusión central como es la de la idoneidad del crecimiento económico y del despegue del consumo a la hora de medir cómo van las cosas. Nunca se subrayará lo suficiente que, a diferencia de lo que ocurrió en 1929, el capitalismo se topa hoy con un problema central: el de los límites medioambientales y de recursos del planeta. Cualquier apuesta que dé en defender inopinadamente el crecimiento como panacea resolutora de todos los males --y en ese magma mental se hallan, entre nosotros, tanto el gobierno como la oposición-- arrastra problemas sin cuento que nacen del olvido de circunstancias importantes. Entre ellas despuntan la precaria, por no decir nula, relación entre el crecimiento económico y la cohesión social, el agotamiento de recursos básicos, el despliegue de agresiones medioambientales acaso irreversibles y el asentamiento de un modo de vida esclavo que confunde interesadamente felicidad con consumo.

               

            Parece, por otra parte, que quienes anuncian el final de la crisis sólo tienen en mente la manifestación de ésta que hemos decidido etiquetar de financiera. Hay, sin embargo, en la trastienda, otras crisis que no suscitan, llamativamente, atención alguna. Porque, ¿hemos puesto un freno convincente, por ejemplo, al cambio climático, una realidad inexorable de efectos en todos los casos negativos? ¿Hemos asumido políticas de reducción del consumo y de despliegue de energías renovables que nos permitan encarar con optimismo el incremento, inevitable en el  medio y largo plazo, de los precios de la mayoría de las materias primas energéticas, manifiestamente escasas, que hoy empleamos? ¿Estamos actuando de manera creíble para poner coto a un problema de siempre, como es el de la pobreza y el hambre que atenazan a buena parte de los habitantes del planeta?

               

              Los hechos así, más bien parece que quienes se empeñan en contarnos que la crisis ha terminado están pensando, en exclusiva, en sus intereses más inmediatos y mezquinos, y están olvidando lo que perciben todos los días en su carne la mayoría de los seres humanos. Y es que, y dicho sea de paso, muchos de los habitantes del sur de Asia, del África subsahariana y de América Latina han vivido siempre inmersos en una crisis de la que, las cosas como van, tienen pocas esperanzas de salir.    

     *Carlos Taibo es profesor de Ciencia Política en la Universidad Autónoma de Madrid y autor de En defensa del decrecimiento.