Dibuxo de: Martirena - www.martirena.com

O Fervello: Non só actua así o goberno de USA, senón que tódolos gobernos de occidente que se din democráticos, lles ven como dios o do terrorismo para recortar con leis antidemocraticas as dereitos das persoas.

O terrorismo sempre estivo latente en tódalas épocas. Estes gobernantes de agora si non existira o terrorismo o tiñan que inventar, da unha rentabilidade política de moito carallo. Fíxense vostedes, xustificouse unha guerra ilegal en Irak para roubar o petróleo, darlle saída ao estok de armas en USA e facendo leis represivas contra os cidadáns, votándolle a culpa a unha fracción terrorista árabe que aínda hoxe non teñen bemoles a coller ao cabecilla. Todo é moi extraño. Do gran capital mundial, ou sexa das grandes corporacións pódese agardar todo. Xogan co medo do personal e recollen unha retabilidade impresionante.

Comando Cultural “Os Rabiscos”

 Comentario de: Teo Cardalda F. 

A construcción dun edificio oficial á beira do mar en Vilaxoán. 

Comentario escrito no Diario de Arousa o 07 de xullo de 2005.  Hoxe segue estándo de actualidade xa que o edificio en cuestión estáse levantado con máis alturas. E de mágoa o que está a pasar.

O cemento estase apoderando das costas españolas onde 45.000 construccións vulneran a lei de costas, algunhas construccións incluso foron realizadas por institucións oficiais. Greenpeace fala de 768.000 novas vivendas que se van a levantar case ao pé de praia. 

Isto ven a conto pola edificación oficial que estase a construír cunha elevada altura ao pé da parque Dona Concha en Vilaxoán. Coido que xa está ben de tanto cemento e ladrillo á beira do mar, pero o máis penoso é que sexa un organismo oficial o que está vulnerando as leis, sen esquecer a responsabilidade dos que concederon a licencia para esta obras. 

Cando acometeuse o recheo do parque Dona Concha rachando co feitizo da nosa badía do Tombo, badía que estaba en consonancia co noso pobo mariñeiro que hoxe sería digno de ollar inclusive como zona turística, xustificouse que ese parque sería unha zona de expansión para os nenos, ao longo dos anos nin houbo nenos nin ren de ren. 

Despois dos feitos consumados do recheo do devandito Parque, hoxendia é unha zona de descanso, de lecer e de cando en vez ollar o mar. Agora con esta construcción pouco ou nada podemos ve-lo mar. Se ves andando desde O Preguntoiro polo Paseo Ramón Patiño coas construccións que se fixeron ao carón da Lonxa, xa non ves a Cortegada bailando no mar. Se te sentas nalgún banco do parque Dona Concha, con esta nova construcción o mar nin o cheiras. ¿Como se pode consentir a ese edificio oficial esas alturas? ¿Quen son os responsables desta desfeita urbanística? ¿ Non houbo outras alternativas para facer este edificio oficial? 

O tempo maila historia poñerán a estes irresponsables no lugar que lles corresponde, e os nosos netos lembraranse e quizais os maldicirán nas súas tumbas, sendo a historia e o tempo quen os vai a xulgar, aínda que o mal xa está feito. A mágoa de todo isto é que, ninguén protesta do que consideramos un mal para o pobo, aínda que sexa unha ilegalidade, e se nos poñemos a ollar a costa toda do litoral de Vilaxoán coido que nos atopamos cunha morea de ilegalidades. ¿Onde está a zona marítimo terrestre, ou zona de salvamento de certas edificacións preto da praia do Castelete? A zona das Saíñas temos recheos collidos ao mar, inclusive en zonas onde no pasado eran praias públicas.

Se seguimos con esta dinámica nun futuro en Vilaxoán non veremo-lo mar nin en pintura. Coido que temos no pobo moita xente alporizada sobre estes temas, que eu saiba moitos o comentaron comigo, pero non dan o paso necesario por moitas causas que son moi doadas de intuír e que eu comprendo, que os responsables destas desfeitas o saben, por iso fan o que lles peta.

Como a dignidade e a cordura urbanística xamais a recuperarán estes responsables de todos coñecidos, pídolles á organizacións como Greenpeace que se dean unha volta por este pobo para que soamente lles quite os colores aos responsables e que os seus apelidos e nomes sexa paseados por tódolos xornais da nación, así teremos nas hemerotecas cantidade de información para os nosos netos, eles serán quen os xulguen. 

Añadido na actualidade: Despois de preto dous anos desta denuncia-opinión no Diario de Arousa, ninguén tomou resolucións ante este gran problema urbanístico que agora atópase na súa fase máis mamotrética cunhas alturas que non son de recibo- Ollo ao piollo, Goberno de progreso na Xunta e esa mesma Xunta está a facer esa obra aparentando non se enterar. Goberno do Concello BNG máis PSOE e non queren enterarse. O que me estraña tamén que o grupo de I.U. da Corporación  non denuncie esta ilegalidade e trate de pescudar no Concello quen foi o responsable de permitir esta licencia e que saia a luz e a opinion pública todo este mamotreto, xa que persoas que se din de IU e militantes comentáronme sobre este tema, pero vexo que non fan ren de ren. Coido que tamén a AA.VV. de Vilaxoán tiña que tomar cartas no asunto e poñer a cada quen no seu sitio..

Se alguén pasa por esta vila darase conta no intre da barbaridade que estáse a cometer. Son como a peste, ¡ Vaia tropa!. 

Teo Cardalda.

Comando Cultural "Os Rabiscos"

Opinión  

Teo Cardalda

 Non cuestiones a salsa polo cal serás comido

 Fai un curto tempo escoitei unhas palabras do escritor Eduardo Galéano. Palabras que me fixeron cavilar os miolos. Ollo ao piollo sobre  esta metáfora do mundo actual. Galéano coñecía a un cociñeiro que un día lle comentou o seguinte: “unha vez este cociñeiro fixo unha xuntanza con tódalas aves do curral, galiñas, patos, perdices, pavos, codornices, etc. e lles preguntou con que salsa querían ser comidas. Unha humilde galiña lle contestou, nos non queremos ser comidas de ningunha maneira. O cociñeiro lles aclarou  que iso estaba fora da cuestión. O mundo está organizado de tal maneira que nós os humanos na actualidade soamente temos dereito de elixir a salsa coa que seremos comidos. Din que este é un mundo democrático. ¿Que clase de democracia é esta onde a soberanía dos pobos converteuse nun obxecto de museo”. 

Vos preguntaredes a que ven a conto estas palabras do escritor de Uruguai, estará este que escribe tolo, se me foi a ola, ou son unha alma cándida. Coido que nada diso. A cousa é a seguinte, repasemos o panorama. ¿Onde está a metáfora e a realidade?.   

Fai uns días comezo unha viaxe de volta de Lisboa a Pontevedra pola autoestrada, aparentado non me enterar, dou comezo ao “vía crucis” da salsa e condimentos polos que tarde ou cedo seremos comidos. Ao quedarme sen gas-oil no coche fago a primeira parada nunha estación de servicio da que un ten que servirse, meto o gas-oil coas luvas na man, fago un percorrido á caixa para pagar cun calor de demo, volvo de volta ao coche e por facer ese traballo non me descontan ren, axudo a quitar postos de traballo e por riba teño un fedor nas mans do puñetero gas-oil. Sigo camiño cunha mala leite que xa comezo a sentirme un pouco ovella.

Sigo pola autoestrada e paro nun autoservicio, doume conta que tiña que darlle as vitaminas ao corpo, cando entro no local decátome que teño que coller a “manduca”, alá vou eu a coller a bandexa, vólvome tolo para atopar o necesario, os vasos, o viño (por certo máis malo que satanás), vou con certa parsimonia para tratar de coller o menú máis apropiado, pero xa me están empurrado os que veñen detrás coa bandexa, xa me estou poñendo mal, o corpo pónseme a cento por hora. Ao final séntome nunha mesa, onde ao momento se senta outra persoa que nin coñezo nin sei quen é, case nin xantei, o personaxe en cuestión comeza a xantar como os porcos nun “vacieiro”. Marcho a todo meter daquela tortura e pensando que aquilo foi surrealista, ou sexa que fixen o traballo dun camareiro, paguei como si tivera esas atencións e ao final non xantei. Sigo ao volante do coche e síntome como si estivera conducindo unha ovella. 

Xa fixen unha morea de quilómetros e como tiña moita sede pola calor que facía, parei na estación de servicio antes de Pontevedra da autoestrada de Vigo a Coruña, achégome a barra e lle pido a camareira unha auga, ao momento tiña gañas de fumar, na zona que estaba non podía facelo, fun para a zona de fumadores, que é un recipiente de cristal onde tes que pechar a porta, ¡ mal raio os coma!. Non había ar condicionado como no lugar da barra, parecía un forno, na mesa un carteliño onde dicía: “no se sirve en las mesas”. Aquí xa o meu corpo comezou a alporizarse, por unha banda xa me sentía unha ovella e agora era tratado como un delincuente metido nunha cadea de cristal  semellante a un forno e esquecido dos camareiros, ¡ maldito puritanismo!. Cada día que pasa están a facer que comulguemos con rodas de muíño.

Nos queren meter esa cultura (subcultura) desa sociedade enferma ata extremos incurable como é a sociedade de EEUU.

Nembargantes, sempre que poida facelo tratarei de cuestionar  que non me coman coa salsa que  as multinacionais intenta fabricar, para algún día converternos en robots ao seu servicio. Son como unha peste, ¡ Vaia tropa!.

Nós mesmos somos os culpables seguíndolle o xogo. Nós mesmos podemos trocar todo isto se nos cuestionamos con criterios obxectivos esta tolemia. O temos moi doado, non aparecer xamais por eses infernos.  

Teo Cardalda

Imos a contar mentiras, tralalá, tralalá........ 

 O Fervello:  Remato de recibir este correo dun gran amigo e colaborador deste Blog Rogelio Díz desde México, un vídeo que hai que ter moito estómago para velo. Que forma de terxiversar a historia. ¿Como se pode permitir tanta mentira?. Levaron catro décadas mentido e agora seguen coa mesma ou peor.

A historia soamente parte dunha realidade e non ten volta de folla, Foi un golpe de estado fascista-militar contra unha democracia e un goberno lexitimamente constituido polos votos do pobo. Lle poden dar as voltas que queiran, poden falar as barbaridades que lles peten, pero esa é a única realidade. Están a comerlle o "coco" a persoas sen a máis mínima formación para interpretar eses argumentos que falan no video. Nembargantes, cando se dispón dunha mínima base de coñecemento para enxuiciar as razóns destos conversos e mixtificadores da verdade, coido que é positivo escoitar as súas "verdades" da súa propia boca en especial a ese "converso" de Pío Moa. Pero como dixen antes, hai que ter agallas e  estómago para escoitalos.

Roxelio Díz: Estimados amigos todos: vos envio un correo electrónico que me mandou un excelente amigo, presidente dunha asociacion da memoria historica para que vexades como llas gastan algúns revisionistas que pululan por España, esta é a mostra de que nos queda moito contra que loitar, pero antes hai que coñecer ben as súas opinións para rebatelas. Sei que a moitos cóstavos traballo aguantar mais de oitenta minutos de mentiras e falacias, algúns ata quizais non poidades soportalo, posto que ver como llas gasta un converso ex-terrorista do GRAPO, xunto con Cesar Vidal e Ricardo da Cierva, que con Madariaga e Sanchez Albornos foron os cronistas do franquismo é moita graxa para tan pouca substancia, pero desgraciadamente é o que hai. considero que debedes de tomar algun frasco de medicamento contra a indigestion. Que vos sexa leve.

Rogelio Diz

Vídeo

Comando Cultural “Os Rabiscos”      

Comentario de Gonzalo Bouza-Brey. Tamén reproducido no Diario de Arousa 

O PSOE, O PP E ENRIQUE LEÓN     

Coñezo a Enrique León desde que chegou a Vilagarcía de Arousa, hai máis de 34 anos, dada a miña condición de amizade coa daquela a súa muller "Pika" Carrasco, filla de Dámaso e María Xosefa.  Enrique era inspector xefe da Comisaría e eu secretario xeral do Partido Comunista de Galicia (PCG), na clandestinidade, e iso non impedía que tiveramos unha franca e fonda amizade que aínda hoxe pervive.

E non foi óbice nese agarimo, que Enrique logo de tomar unhas copas xuntos pola noite me dixera que fora á mañán pola Comisaría, que tiña que determe por "roxo". O trato sempre foi exquisito, antes non, pero non deixaba de ser unha das numerosas detencións que me fixeron na tiranía, que non ditadura, como dicía o meu entrañable amigo "Borobó".

Dito todo o anterior, vou falar dos feitos recentes en torno á elección como alcalde de Enrique León. É incomprensible que o dirixente provincial do PSOE, Modesto Pose, diga que León engañoulles e mentiulles sobre a súa elexibilidade. 

Se os dirixentes do partido do Goberno do Estado e da Xunta son enganados é mellor que dimitan, porque non valen para nada. ¿Enganáronnos en Pontecesures, no Grove, en Sanxenxo...? Modesto, eu podo aceptar, e tí sabelo, moitas cousas, pero para tapar os teus erros, chamarlle mentireiro a un amigo, non.  

Pero con isto non lle estou a dar a razón ao PP. Amigo Tomás Fole, deixa a Enrique León tranquiliño, non andar a remexer no que non ten sentido. Enrique dimiteu, hoxe hai unha nova alcaldesa, mal que vos pese, do PSOE, e arranxade os vosos problemas das listas do PP en Bizkaia utilizando, sen permiso, fraudulentamente, os nomes dos traballadores do Concello do Grove. 

Querido Enrique León, sabes que no seu día, moito antes de que fora pública a túa candidatura, díxenche que non te presentaras, que a política era un mar de puñaladas e navalladas. 

Hoxe dígoche que o que é certo é que aquí tes un aperta fraternal do teu amigo de sempre.

Gonzalo Bouza-Brey Villar. 

Vilagarcia de Arousa, 05-08-2007 

 Comando Cultural "Os Rabiscos"

Comentario do Curmán do Fervello

Un País, pero tamén un complemento vitalicio. 

Hai uns días, o Parlamento Galego aprobou unha reforma da Lei da Función Pública galega que contén unha disposición adicional, a número décimo sétima, en virtude da que os nosos cargos políticos que tendo a condición de funcionarios e foron directores xerais ou cargos aínda máis altos, directores-xerentes de órganos ou entidades públicas, ou postos na administración pública incluidos no ámbito de aplicación da Lei de incompatibilidades de altos cargos, haberán de percibir o complemento de destino correspondente ao posto que ocuparon mentres foron cargo político de libre designación.

Maís ou menos esta é a redación enrevesada e revirada da disposición de marras, que traducida á linguaxe popular sería así, maís ou menos: todo funcionario que ocupara un cargo de libre designación desde 1981 até hoxe, durante dous anos seguidos ou tres con interrupcións, percibirá de por vida un complemento anual de 13.000 euros de vellón, ou, se tiña un complemento de 6.000 euros no seu antigo posto, recibirá 7.000 euros máis até completar a máxica cifra de 13.000 euros.En fin, unha bicoca.

Repasemos o panorama: os salarios en Galiza son cativos; a vida é cara, haina máis barata, pero é pior, pensan os noso políticos; os nosos políticos en xeral cobran que te cagas; o corporativismo dos políticos é un insulto á cidadanía, pois son o único colectivo que pode reunir-se e votar-se os salarios, os aumentos de salarios, os complementos a cobrar, as dietas, a kilometraxe, etc.

Ou sexa, que son arte e parte na xogada, a súa decisión favorece-lles en exclusiva, reservando para a cidadanía o triste papel de paganinis.Polo de agora, tan só un cargo político (ou será “carga”?), Encarna Otero Cepeda, directora xeral de algo na Consellería de Vivenda que dirixe o BNG, amosou públicamente o seu rexeitamento ante tamaño disparate publicando en “Vieiros” un artigo sobre o tema chamando, nen máis nen menos que a insubmisión económica, que debe ser algo así como que os cargos políticos que teñan dereito ao complemento en cuestión renuncien ao mesmo, non sabemos moi ben cómo.

Encarna Otero é unha responsable política con altas responsabilidades, entre elas a de non sacar a lingua a pastar declarando-se insubmisa a algo que, pasados dous anos, vai-lle entrar directamente en nómina, queira ou non, porque así está decidido, igual que cada ano os salarios suben o que fixa o convenio e non o que quere un, e as veces nen o¡a suba do custo da vida.

Ela, despois de controlar os movementos da súa conta bancaria, pode entregar os cartos a Joselito Beiras, a ADEGA, á igrexa da Ciencioloxía (non confundir coa UPG) ou a Rigoberta Menchú. Pero non sería bonito porque, entón, ónde fica a insubmisión proclamada por Encarna?.

Así que neste trance, Encarna Otero non ten máis ca unha solución ou postura a tomar: a dimisión.Razóns para dimitir:

1.     Conxugar un verbo pouco frecuentado entre os políticos.

2.     Os seus “colegas” sociatas van-lle facer a vida imposible: que si animas a delinquir, Encarna, que estás pasada de rosca, Encarna, que nos deixas quedar moi mal diante dos votantes e ti quedas como unha santiña de peana, Encarna...

3.     Os seus compañeiros e compañeiras do BNG tamén están que trinan coa postura adoitada pola profesora en excedencia. Pensen que, por exemplo, un funcionario do grupo B da Adminsitración, elevado grazas ao dedo salvífico de Quim á categoría de cargo político, recebirá varios miles máis de euros ao ano pola jeroi (jeroi: cara, rostro), e iso é sagrado, e non llos vai foder a mona de Encarna, cago en todos os seus mortos, hostia ca pareu, e así.

Pois nada, Encarna, a dimitir, cariño. A ver se vas provocar unha crise no Governo de Progreso e saltan os equilibrios internos.Ai, Encarna. Ai. 

O Curmán do Fervello.

Santiago de Compostela- 03-08-2007

Comando Cultural "Os Rabiscos"

Opinión de Roxelio Díz desde México 

A GALICIA EXILIADA EN MEXICO.

Cando un é neno, a súa preocupación non é outra que polo medio do xogo e da súa fantasía descubrir o mundo que o rodea, con todo a esponxa que temos por cerebro absorbe todo o que ocorre ao seu  arredor e gárdao nunha marcadora que sae á luz cando menos o imaxinamos. Só necesita unha situación, unha frase ou un nome que funcione como disparador para que eses recordos flúan.

Iso foi exactamente o que me pasou ao ler en varios diarios galegos a morte en México á idade de 97 anos de Elixio Rodríguez, histórico galeguista exiliado neste país desde o final da Guerra Civil. Polo que este nome fíxome facer unha regresión a finais dos anos cincuenta, onde eu tiña oito ou nove anos de idade e que xunto cos meus pais viviamos na Colonia Álamos da capital mexicana.

 Eu realizaba os meus estudos primarios no colexio lasallista Cristóbal Colon, aínda a pesar de que os meus pais non eran precisamente católicos practicantes, supoño que seria polo feito de darme a mellor educación nun colexio dos denominados caros, e máis cando os meus pais desenvolvíanse nun ambiente completamente republicano e criticábanlle tomar esta decisión cando naquel entón había cadros de persoal como o colexio Madrid, o Luís Vives ou o Instituto Ruiz de Alarcón dirixido polo galego Pedro Martul Rei, onde traballaron como profesores unha cantidade enorme de profesores galegos e españois de alto recoñecemento.

Por norma do colexio, aos sete anos realicei a miña primeira comuñón e os meus padriños foron Silo Rodríguez, irmán menor de Elixio, e a súa esposa Elvira, con quen os meus pais levaban unha amizade entrañable.

Ao ser fillo único e non ter mais familia que os meus pais aquí en México, podía xogar con nenos da miña idade no colexio e no parque que se atopaba  fronte do local que a miña nai arrendara á beira do departamento para pór unha papelería á que bautizou como papelería Galicia coa oposición do meu pai, posto que ela non tiña aínda a residencia legal, e que foi precisamente Pedro Bernardez Gómez, o que a axudou e quen a tivo ao seu nome ata que lla deron. Polo tanto fóra desas horas de xogo e diversión, as demais pasábas á beira dos meus pais e o meu ambiente era o contacto co mundo adulto.

Así lembro as tardes de faladoiro no café La Parroquia, o Tánxer ou o Campòamor, onde ao ser o único neno, os amigos dos meus pais dábanme doces ou me ensinaban xogos e entretíñame facendo debuxos nas servilletas de papel, entre os que recordo a Carlos Tomei, Francisco Comesaña, Elixio Villaverde, José Caridade (fillo do Xeral Caridade Pita), Ramón Esturau, Roxelio Rodríguez de Bretaña e outros. O mesmo pasaba cando me levaban ao Padroado dá Cultura Galega onde recordo un gran abanico ao fondo do salón e onde Carlos Velo Cobelas xogaba comigo e falábame en galego, recriminando aos meus pais que non me ensinasen a lingua dos nosos maiores, e máis cando no Padroado había clases para aprendelo. E foi nesa época cando a invitación de Carlos Velo asistimos á premier da película "Sonatas"no cine Internacional, onde non podían entrar nenos da miña idade, pero ante a imposibilidade de deixarme só, leváronme coa anuencia do director. Do visionado da película só recordo vagas imaxes que me impactaron, cando nunha praia, unhas mulleres sostiñan a outra mentres unha vella gritaba : ¡voto fora, voto fora!.

O meu pai reuníase en moitas ocasións con varios amigos na sastrería Barón Dandy de Manuel Sousa Hermida, cun xa maior coronel do exercito republicano que non recordo o seu nome, e con Paco Celis quen estaba terminando a súa carreira de arquitecto no Politécnico Nacional. En varias ocasións chegaron a esa reunión un grupo de mozos cubanos, despois souben que eran Fidel Castro e o seu irmán Raúl, quen me chamaba a atención porque levaba recollido o pelo nunha pequena cola de cabalo, e que eu metíame con el  chamándolle nena, el ríase e me facía  acenos coma se fóra a pegarme, á vez que outro, o despois famoso Chè Guevara, instábame a que o seguise molestándoo, tamén asistía Camilo Cienfuegos, aínda que era o Chè, quen máis se divertía comigo e ensinábame a debuxar en follas de papel, "magoa de non gardar esas pequenas xoias de quen seria un dos iconos na loita pola liberdade".

Souben tempo despois que esas reunións eran para buscar achegues económicos e comprar un vello iate "El Gramma"no porto de Tuxpan, Veracruz, de onde saíron con dirección ao seu periplo cubano, e que logo de triunfar e entrado na Habana en 1959, tan só un par de meses despois sairían para Cuba tanto Manuel Sousa como Paco Celis en compañía da súa nai Maruxa como o seu irmán Alexo, os cales trataron de convencer aos meus pais para que fixesen o mesmo, con todo o meu pai díxolles que non quería pasar de novo por unha situación de posguerra, nin volver falar de cartillas de racionamento.

Recordo tamén como nalgunhas ocasións Adeliña Costal, amiga da miña nai levábame a unha radiodifusora en que emitían "A hora de Galicia" e ela era unha das súas voces xunto a Roxelio Rodríguez de Bretaña. Naquel momento quizais para facer mais levadío o exilio, moitos deles colaboraban en diferentes proxectos culturais, como era esa mesma emisión radiofónica ou revistas como "Saudade ou Viviros" como Elixio Rodríguez, Benito Bùa, Ramón Cabanillas, Pepe Caridade, Florencio Delgado Gurriaràn, Xoan López Durà e outros que escapan á miña memoria.

Moitos dedicáronse ao ensino, emeritos profesores e catedráticos que deixaron pegada nos principais cadros de persoal educativos e na Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM), outros médicos recoñecidos como o Dr. Acosta, Dr. Fumagallo, Dr. Carniceiro ou o Dr. Otero Cervino e o Dr. Otero Fernández.

Dous das mais importantes achegas culturais creadas polo exilio republicano e que continúan ata a data son "El Colegio de México" e o " Ateneo Español de México" onde neste ultimo podemos atopar como fundadores aos galegos Carlos Velo, Daniel Vieitez e José Caridade Mateo.

Hoxe a inmensa maioría estan mortos, quizais Elixio Rodríguez fose un dos últimos sobrevivientes desta xeración tan especial como á vez esquecida, todos eles deixaron no meu un ensino e uns valores que conservo ata hoxe, poderían haber estado equivocados, pero sempre aferrados ás súas conviccións que non abandonaron nunca e menos caeron na tentación de venderse ao mellor ofertante, o seu rectitud foi a luz que nos guiou a moitos de nós e que tratamos de seguir difundindo.

En días pasados o Presidente Rodríguez Zapatero estivo neste país, onde se reuniu con algúns sobrevivientes dos "nenos de Morelia" e con representantes da Colonia Española. Sobre os primeiros, terei que dicir que xa era hora que un dirixente acordásese deles, aínda que persoalmente creo que demasiado tarde e máis se soamente foi para tomarse a foto, posto que a súa prometida Lei da Memoria foi un verdadeiro fracaso antes de ter vixencia, unha Lei covarde e tan raquítica que será mais fácil que teña apoio cos herdeiros do franquismo que o repudio con que a vemos para os que supostamente vai dirixida, posto que no fondo é unha Lei de punto final, que non repara nada e que continua estigmatizando aos que loitaron pola liberdade a cambio de trinta moedas, e que segue dando impunidade a quen se saltaron a legalidade.

Sobre os segundos, quero dicirlle que é a representación renovada da mesma Colonia Española Nacional-Católica que aclamaban a Franco e que desconfía de calquera dirixente socialista. Aquí Fraga e Aznar están por riba de calquera posicionamento ideolóxico de esquerdas. Aquí seguimos sendo vermellos e comunistas todo aquel que teña un pensamento liberal. Nas súas Institucións (que vostedes apoian e financian) séguense os lineamientos fascistas de épocas pasadas, onde a muller non ten valor algún, discriminase pola cor da pel aínda que teña a documentación española e se denigra aos seus propios paisanos cando estes non están á altura económica dos demais. Aquí prima o diñeiro por encima do intelecto e convértense en demócratas a conveniencia.

Os americanos inténtannos sorprender por medio do cine cunha película chamada "Transformers" cando aquí en México e en España temos os mellores exemplos, cando nos anos cincuenta levantaban o brazo co saúdo franquista e cantaban o cara ao sol, a mediados dos setenta por mor da morte do ditador, non daban sinais de vida disfrazados detrás de onde corría a xente para ir tomando posicións, e que nos oitenta e noventa saltaron á palestra como demócratas e defensores da vida, reptando ata chegar ao poder, ¡queren mellor proba de Transformers!.

Rogelio Diz-Analista político

Comando Cultural “Os Rabiscos”

Opinión do Curmán do Fervello

   Despois das elecións, reina a ledicia. 

A qué foi boa?. A qué sí?. Despois do fracaso que representou para as almas máis cándidas a negociación sobre un Novo Estatuto de Nazón ou NEN, os nosos políticos romperon augas nos eidos municipais e prometeron o nunca visto: wifis a toda mecha nos lugares máis insospeitados, carrilanas subvencionadas para as festas do Santo Patrón, locais de balde para que toquen música os mozos abstencionistas, píldoras postcoitais en barrena folles ou non folles, rocódromos que en realidade serían rochódromos e patinetes acuáticos para que mamá baixe a celulite uns días antes de se poñer o pareo que regalou-lle o candidato de Terra Galega do seu lugar. Alguén tivo a ocurrencia de pasear os ollos pola ringleira da abstención?. Como seguro que nasti, aí vai un resumo de Nazón: na provincia de A Coruña, gaña a localidade de Narón co 51’5% de abstención e alí alzou-se co trunfo TEGA, que penso que é Terra Galega.

Na provincia de Cacharro, aquel que foi amante ou así dunha política do PP que agora ten cargazo e sueldazo no Parlamento de Madrid (inciso: saben cómo lle chamaban en Lugo ao cubata de ron Cacique?: Cacharro. É malo, pero non puiden resistir-me), en Lugo, dicía, encabeza por varios corpos o ranking abstencionista a localidade de A Fonsagrada co 47’59%, que tampouco está nada mal para unha provincia super-romanizada desde hai séculos.

En Ourense, terra quente e termal, houbo sopapos para ser o povo con máis abstención e receber así unha subvención da Deputación, que para iso está e para asfaltar camiños e poñer pontos de luz, e colocar a familias enteiras de amigos e de CC.OO, vaia deriva a do sindicato CC.OO, entre Ourense e ELNOSA estan-se lucindo; bon, pois en Ourense, no povo noso de Avión houbo un índice de abstención do 69’85% pero, ollo ao piollo, quince foros os concellos onde a abstención superou o 40% e catro os que chegaron ao 50%.

En Pontevedra, onde o pediatra Lores-que debe pensar (bon, él non, pensa Mosquera por él, como tamén pensa nos constructores e nas comisións non precisamente obreiras, labregas e mariñeiras) que a cidadanía da boa vila carece aínda de criterio-houbo case un 40% de abstención, preocupante dado para un alcalde nacional e de progreso, porén lonxe do 53’5% de Arbo, xa saben, onde as lampreas.Preguntaran-se: e este anormal do Curmán do Fervello, a parte de ser como unha peste, qué lle ve á cousa da abstención?. De especial nada porque os políticos dan-na por descontada e os seus discursos xa non teñen en conta á tropa abstencionista.

Cito-a porque de algo hai que falar para ir entrando en calor. Se algo houbo que nos chamou a atención ao meu curmán e máis a min, é o comportamento eletoral galego, especialmente o de Ferrol e Vigo. Porque, imos ver, mentres Suso de Toro non publique en “El País” unha encíclica aos Corintios e Manolo Rivas non sople na caracola de Nazón que sacaba hai anos nas manis de “Nunca Máis”, bon, pois mentres non largue a parella máis intelectual da Galiza[1], alguén pode explicar-me cómo nas áreas máis dinámicas, as urbanas, onde se concentran todas as nosas potencialidades e case todo o feismo, onde fica a xente moza e rebelde, onde se coce a Galiza do século XXI, precisamente aí, os nosos patriotas galegos, se moven ficha, perden, e se fican inmoveis, perden de gañar, que para o caso ven-che sendo o mesmo. 

O meu curmán, que ten ramalazos bloqueiros e hai-no que atar as veces, pero que nesta ocasión botou por Esquerda Unida, decia-me sen asomo de dúbida: “Ti es idiota de Nazón, colega”, cando lle preguntaba a súa opinión sobre esta e outras contradicións nacionais. Quintana e todos os seus mariachis, deturpados ou non, dirán o que lles mande Paco Rodríguez (repasen unhas declaracións en “El País” de hai uns meses nas que o bo de Francisco cantaba os resultados), pero a realidade é teimuda e sacar a alcaldía de calquera lugarete do rural, pois case que non compensa se en Vigo tan só tiras 5 concelleiros e concelleiras dun total de 27, sobre todo se antes tiñas 7.

E se en Ferrol atrapas unha hostia brava e baixas 4 escanos municipais, e se en Pontevedra perdes 3, en Ourense 1, en Santiago ficas igual, como en Coruña, pois haberá que recoñecer, señores xefes e comandantes do BNG (pronuncie-se, por favor, “gue”) que a Galiza do futuro, a que concentra o maior PIB, as universidades e os despachos de avogados e de pan máis grandes do País, non lle mola moito esa a súa mensaxe. E saben por qué?, (foi nese momento cando o meu curmán chamou-me idiota). Pois porque os nosos nacionatas non teñen un País, non teñen xentes con conciencia nacional que se manifeste políticamente; pero eles, da-lle-que-da-lle, aparentando non se enterar. Desde meu ponto de vista, os resultados acadados polo BNG lindan co ridículo, e, pola contra, é agora cando van ter maior representación política en concellos que antes eran puro penedo. Xa lles pasara cando as autonómicas, perdían votos e deputados pero entraban no governo autonómico.

O feito de tocar poder, a contemplación da moqueta, o seguridade que dá frente ás bandas de promotores imobiliarios saber que ti tes a chave do urbanismo municipal, o coche oficial, o montadito de lomo, etc., son penas que hai que sufrir para que a nosa Galiza saque a cachola do aburrido e nada céntrico Fogar de Breogán ou de “ForesGan”. Comiseración, pois, impon-se a comiseración cara os nosos nacionatas, que teñen como dor engadida a de governar co PSOE, sempre a rebufo de Torito, sen posibilidades de facer real o sono de seren solistas no concerto político galego, sufrindo no silencio das sedes a hemorroide aberta en trance de purulación.Como non hai dúas sen tres, e ningunha era boa, albisca-se no horizonte unha grande merendola a cargo do PSOE, partido que tras se zampar ao PCE e ao PCG, á LCR, ao MCG, ao PTE, á ORT, ao PASOC, ao PSG e a María Santísma, dispon-se agora a deglutir ao Bloque para logo regurxitalo.

O menú do PSOE tras estas elecións consistirá en eses bos e xenerosos candidatos do BNG que non sacaron nen para tabaco, van-se dar unha enchenta os sociatas. Son lexión, oiga, son lexión, os cadros do BNG que non pillaron na Xunta (¿Qué hay de lo mío, Kim?) e que tras someter-se a unha liposución mental acetaron encabezar listas municipais de Progreso destinadas ao fracaso. Agora qué, din-lles a familia nada máis poñer o pe no fogar, agora qué.Pois agora a pasar-se ao PSOE. Houbo listos que xa antes das elecións negociaron en paralelo cos sociatas e buscaron digno acubillo, seguindo un pouco o exemplo do parlamentar Xocas, Xaquín Fernández Leiceaga, lembran?. Poñamos un exemplo fácil: Manolo Portas, o xa ex-concelleiro do BNG en Santiago de Compostela, ten posto un ollo e parte do outro nun postazo de algo de deportes nun consorcio da cousa que se vai montar ou está montado xa na cidade do Apóstolo; irá, sí, pero da man do PSOE, ese, o Portas, menos ir de volta a traballar no instituto, fai calquera cousa, como currar de chapero do PSOE, un dicer.Cómo non vai caer un na depre se foi candidato do Bloque en Ferrol?. E se falamos de Vigo (pronuncien “Vaigo”), para tirar-se a beber no Manco e non parar, nonsí?.Nos momentos difíciles, en circunstancias adversas, debería sair todo o poderío militante, poñer boa cara e aguantar, resistir até a derrota final, pero estes bos desexos case navideños non se han cumprir co BNG.E se para foder de todo a situación, vai e sae Quim na tele dicindo algo así como que a cidadanía non quería governos municipais dunha soa cor, entón, bobito de bata, para que andiveste dicindo, bobito, que querías ser a forza hexemónica en Galiza e facer pivotar sobre o BNG a política do País?.

Hai que sacar menos a lingua a pastar, caro Quim.Para rematar, imos dar un pronóstico: dentro de uns meses, para agosto, o fenómeno de Antón/Antonio Losada, unha fichaxe persoal de Anxo Quintana, terá que coller as maletas e os inaladores nasais e abandonar a consellería onde fixo tan boas migas cos axentes da Policía Autoanémica. Unha rata abandonando o barco?. O primeiro, sí, o segundo non. O certo é que todo está pactado entre cabaleiros e o napias de Losada marchará con varios niveis funcionariais consolidados de por vida, a mellor vida; deixa tremando a varios secretarios de Quim porque Antón é malo, malo, e marchará con dosieres que farán as delicias de “El País”. E Antón, lembren, era socio de “Iniciaticas 21”, e antes foi cargito político na consellería de Pesca... cando governaba o PP. Un tipo de fiar... fino.

Comentarei co meu camello a ver se pode mangar-lle unha ou dúas carpetas. 

[1] E máis viaxada. Os chicos non paran de ir “Alén do Mar” para pronunciar sesudas conferencias con cargo aos orzamentos progresistas da Xunta.

 Ataque á  Liberdade de Expresión

O secuestro da revista "el Jueves" nos fai lembrar aquela "longa noite de pedra". Aqueles días tenebrosos da sonada "Lei Fraga".

¿Qué é o que pasa?. Volvemos para atrás no tempo, ou está a chegar o fascismo. Estes son os lodos que deixou unha transición á democracia dos anos 70, que se fixo daquela maneira. Así nos vai. 

Nun comentario moi interesante de Iñaki Anasagasti, entre moitas cousas que di, comenta que a familia real son "unha pandilla de vagos". Hoxe día 26 de xullo o PSOE e mailo PP lle pide a Anasagasti que rectifique ese comentario do seu Blog. Estes "republicanos de postal" do PSOE non teñen vergoña. Lean este artigo moi interesante do Blog de Iñaki

Opinión sobre o tema de Carlos Carnicero en Plural.com

Brutalidade policial contra manifestantes pacifistas en EEUU

Esta muller é torturada por participar dunha protesta pacífica en Pittsburg, Estados Unidos, cando está inmobilizada no chan por dous policías, un terceiro dispáralle coa polémica pistola Taser, tras o cal faina retorcer de dor.

O Fervello:Esta é a gran democracia do Imperio. si, aquilo do "sueño americano". Seguro que a que levou "leña" ata no carnet de identidade, soñou con ese lema. Debeuse cagar en todo o cacable, pricipalmente contra ese "policía" ou mercenario ao servicio desa "democracia" de EEUU e do gran capital que alenta e programa guerras xenocidas. Maldito sexas Bush , agardo que algún día sexas xulgado ante o mundo como o maior xenocida da historia, e pases a esa historia como o Hitler do século XXI.