A Doutora Seymour convidoume a facer unha consulta e que diga oito cousas que me gustan (ou desexo). Coido que con oito imaxes poden dicir moito máis que oito mil palabras. ¡Nonsi!, Doutora Seymour. Aínda que de vostede aceptaría algunhas ideas, sen perigo ningún , claro.
Agora convido ás vítimas que queiran facelo: Blog de Perfecto Conde
A ras del Alba Mar e Lúa Ofalarnontencancelas
Tódalas falsidades quedaron completamente espidas, quebradas, afundíronse.
Unhas horas despois que se fixera pública a sentencia sobre o peor atentado da historia de España, o programa de TVE, 59 segundos, analizaba nunha edición especial todo o referente ao fallo xudicial que provocou o desvanecemento da chamada teoría da conspiración. Ler máis... plural.com e vídeo.
Fervello: Coido que esta sentencia foi como unha patada na cara contra esas actitudes de persoas como Rajoy, Acebes, Ignacio del Burgo, Zaplana, Martínez Pujalte, o teórico da FAES un tal Aznar e moitos dirixentes do PP que sempre desde o primeiro intre estiveron manipulando á opinión pública para beneficio dos seus obxectivos políticos, sen respeto pola verdade, polas víctimas e polas persoas que votaron ao PP.
Na sentencia non temos nada que diga que fora ETA. O máis triste son eses medios (falsimedia) que alentaron e seguen alentando a confusión como o xornal El Mundo e a COPE, cos seus fanatismos, mentiras, montaxes manipulando informacións, soamente para facer negocio con dor de centos de familias. Estes xornalistas ignominiosos merecen todo o desprezo da sociedade, tiñan que ir a cavar as leiras escribir os regos da terra co legón, en vez de usar a pluma.
¿Quen provocou que o terrorismo islámico puxera os ollos en España?. ¿De quen foi a decisión, persoal, de apoiar ao xenocida Bush nunha guerra inxusta a todas luces? . Esas son as preguntas do millón. Eu xa a sei, non sei se vos as sabedes. É moi fácil a resposta.
Non saen as contas dun proxecto impulsado por Fraga DM . el plural com.. Ler máis........... Logo do seu curmán científico, agora salta á palestra o cuñado de Rajoy, Manuel Fernández Balboa, que foi contratado pola Xunta para dirixir as contas da Fundación Cidade da Cultura, que implica a construción dun macrocomplejo cultural en Santiago de Compostela. O primeiro orzamento destinado a este proxecto supuxo un montante de 108 millóns de euros. Seis anos e medio despois este subiu a 380 millóns. Non é o único enchufado. Outros dous familiares de altos cargos do PP foron contratados para traballar na xestión da construción. Publico.es / moi interesante a información
¿Foi o cuñado de Rajoy enchufado na Cidade da Cultura? 
Enderezo do País. Ler máis...........
Currículum e Carta de presentación do personaxe Balboa
Premer nos documentos
Fervello: Vaia tropa, se votan catro anos máis rematan con Galicia e nos enchen de chalets e praias privadas desde Ribadeo ata A Garda.
O cuñado de Rajoy Sr. NO Manuel Fernández Balboa, di que non sabe, que non lembra, que non ten memoria. Chegoulle agora o alzheimer soamente no Parlamento de Galicia.
Din as malas linguas de Sanxenxo que, o rapaz é moi “guapito”, ollos azuis de boas familias (aínda non sei que quere dicir iso de boas familias), un pouco “pijo”e moi, pero moi amigo do Sr. NO antes de casarse coa súa irmán.
O Sr. Arquitecto Alfredo Díaz Grande (Freddy) un dos amigos máis íntimos do Sr. NO, esposo de Pilar Rojo que fora Conselleira de Familia, Xuventude e Voluntariado, tampouco lembra ren de ren..Seica que o portavoz do BNG lle dixo en plan irónico se tamén non recordaba que a súa dona era Pilar Rojo.
Entereime por boas fontes (xente achegada por motivos profesionais a esa tropa) que, este Freddy enviou ao Sr. NO naquela guerra das bandeiras o pasado 12 de outubro, unha morea de SMS con frases patrióticas ao estilo franquista, algúns pensaron que volvía os Guerrilleiros de Cristo Rei de Sánchez Covisa.
Como vedes algúns aínda coido que dormen coa foto de Franco ao pé da mesadenoite. Seguen co estilo daquel réxime, enriquecerse a conta do pobo. Mal raio os parta a toda esta tropa do carallo.
Fotos: á esquerda o Balboa e a dereita Freddy e ao principio o corpo do presunto delito.
Comando Cultural “Os Rabiscos”
* Juan Fajardo, IU e a Monarquía
Por Gonzalo Bouza-Brey
Artigo tamén publicado no Diario de Arousa
Días atrás coa visita dos Príncipes a Vilagarcía de Arousa o señor Fajardo e demais responsables de Izquierda Unida no municipio verqueron diversas declaracións en contra da visita e que a súa organización e cargos públicos non concurrirían a ningún acto no que estén presentes membros da Casa Real.
Evidentemente calquera pode facer o que queira, asistir ou non asistir aos actos públicos como lles apeteza, pero o que si non poden dicir é que non van en base ao ideario de IU.Non sei se é unha mostra de cinismo político ou que cren que os cidadáns somos uns desmemoriados. Pero non.
Todos recordamos como Santiago Carrillo, Gerardo Iglesias e Julio Anguina, ex secretarios xerais do PCE, e Gaspar Llamazares, tamén militante do mesmo partido e coordinador actual de Izquierda Unida, concurren normalmente ás recepcións da Casa Real, ben no Palacio da Zarzuela ou no Palacio Real.
Razón pola cal non son quen os izquierdistas vilagarciáns para falar en nome de toda Izquierda Unida e do seu ideario, porque os feitos realizados polos seus dirixentes amosan todo o contrario.
Viña ben relembrar que os comunistas votaron a prol da monarquía no referendo constitucional de 1978 e todos os seus cargos públicos prometeron dende aquela asumila mesma e acatala. Iso é memoria histórica.
Non podía ser doutro xeito e creo estar capacitado para dicilo, pois dase o caso que nese tempo era secretario político do comité comarcal do PCG e membro do seu comité provincial, onde seguindo as directrices da dirección do partido, tiven que facer ampla campaña a prol do texto constitucional.
Mais non polo dito pense ninguén que fago renuncia á miña condición de republicán, pero sei ben que mentras o pobo en consulta popular non se decida pola ansiada III República, todos temos que asumir e respetar e acatar o sistema constitucional, o demais son ganas de aparecer na prensa por calquer motivo.
* Juan Fajardo Recouso é na actualidade portavoz do grupo de IU no Concello de Vilagarcía de Arousa. Conta con tres concelleiros.
Nota publicada no Diario de Arousa
Nota ao artigo : Lle quixera lembrar (por si non recorda) ao amigo e camarada Gonzalo que, eu naquel entón militaba no PCG en Vigo e non comulgaba coas directrices que viñan da sede central do PCE (rúa Peligros de Madrid, se non recordo mal), pricipalmente coas consignas de Santiago Carrillo. Non movín nin un só dedo para facer campaña a prol da Constitución, polo feito de que éramos republicáns. Aquela Constitución (pola que nos reximos hoxe) fixo entrar a monarquía pola porta grande, sen consultar ao pobo. Moitos dos que militabamos e algúns que tiñan responsabilidade no comité de Vigo ( non digo nomes, xa que hoxe algúns teñen cargos políticos de responsabilidade e cada quen coa súa conciencia), non foron a votar, entre eles eu, e por iso non teño ningún remordemento ante este tema.
Sabes Gonzalo ,que moita xente que loitamos contra o réxime fascista fumos excluidos dese proceso por non acatar o políticamente correcto, hoxe eses mesmos daquel entón (moitos con cargos políticos) que tolean pola República son uns hipócritas, parece que non lembran aquelas datas, ou non se queren enterar. A memoria histórica desde o pasamento do dictador tamén temos que contala con obxetividade e non darlle gato por lebre nos centros educativos ás novas xeracións.
Hai tres cousas moi importantes que tiveron que acontecer para non estar hoxe facendo unha clara hipocresía ante a memoria histórica: o primeiro rachar con todo vestixio do franquismo, segundo preguntarlle ao pobo que réxime quería e terceiro unha roptura co fascismo e non pandar coa reforma que foi o que nos impuxeron. Aquela Transición política foi darlle unha aspirina ao doente que tiña cangro. As consecuencias de todo iso é que hoxe as estamos pagando con creces. Unha dereita ultramontana e rexurdimento do franquismo. A mágoa que de todo o que pasou sen curar ben ao doente é que aínda hoxe despois de máis de trinta anos, esa dereita non asimilou que estamos no século XXI, e non se parece en nada a esa dereita do noso entorno europeo. Gonzalo, soamente escoitar a Mayor Oreja enaltecendo o franquismo dame pé para lembrarche toda a represión que pasamos naquela "longa noite de pedra".
Lembras Gonzalo que, daquela houbo moito traidor no PC, trocaron os ideais por un posto, e ti e máis eu sabemos moi ben como foi o "tinglado" da transición. ¿Recordas cando Carrillo sacou aquel libro do Eurocomunismo?, eu o puxen no water para cada día ir sacando folla por folla, pero non curiosamente para leelo. E se poñemos nomes deses traidores. cousa que ti e máis eu sabemos, non queda títere sen cabeza, algúns deles que hoxe rixen os destinos de Galicia, chegaron a renegar da súa militancia no PCG. Sorpresa levei Gonzalo, cando olleo un curriculum dun alto cargo da Xunta onde non ven a súa militancia comunista, ¡que mágoa!, verdade Gonzalo.
.
O Sr. Fajardo daquela era un neno e non tiña a idade para votar, e coido que é consecuente coas súas ideas. Nembargantes, o seu proceder como cargo público quizais non fora o máis acertado pero o comprendo. El non ten a culpa de que nós comulgaramos con pedras de muíño. Así como nós loitabamos para acadar unha democracia, el tamén ten hoxe o dereito de loitar ( como xóvenes que son), de tratar de emendar os nosos erros daquel entón
Gonzalo, como ti sabes eu marchei do PCG fai unha morea de anos, e non volvín para ningún partido ata a data de hoxe, ti aos dous anos de aprobarse a Constitución, sendo concelleiro de Vilagarcia, marchaches para o PSOE. Estou a falar desa memoria histórica sen ánimo de acritude, xa que eu che considero un bo amigo, pero no referente á política temos que ser máis ecuánimes e sinceros, non por nós, senón por estas novas xeracións e polas vindeiras. Saúdos Gonzalo.
Teo Cardalda Fernández
Palabras do Sr. NO
Rajoy resta importancia ao cambio climático aludindo ao seu curmán científico
"Se ninguén garante nin que tempo fará mañá en Sevilla Como van dicir o que vai pasar dentro de 300 anos?", manifestou o líder do PP
Fervello: ¿E este quere ser presidente deste país?. Imos de puto cu. Agora fala do cambio climático como se fora o home do tempo. Seica lle preguntou a un curmán seu (o de Zumosol), catedrático de universidade. Deus me libre de que un fillo ou neto meu sexa alumno deste científico erudito, ou sae podre de mente ou paspán.
A un servidor non fai falla que lle pregunte a un experto nesta cousa, soamente lle preguntei a dous mariñeiros do meu pobo, un de 90 anos e outro de 86, ¿Sabedes o que me dixeron?. Que o que está a pasar coa auga do mar en temperatura na ría no é normal no mes de outubro, que este ano foi moi tolo, que levamos fai uns anos que non é normal o tempo .
Eu sempre lles fixen caso aos vellos mariñeiros que diso entenden de moito carallo, como por exemplo: me din que algunhas especies de peixe xa non existe na ría como o “trancho” etc.. e cren que marchan polas temperaturas do mar e exquilmación.
Logo por outra banda sae a Sra basca, outra incombustible María San Gil en defensa do seu xefe onde dixo que: “Rajoy tiene todo el sentido común, y que los españoles tenemos problemas más acuciantes, saber qué ha pasado entre el presidente del Gobierno Zapatero, y la banda terrorista ETA”. Pero esta tía que di, que terá que ver o touciño coa velocidade. A un servidor preocúpame que os meus netos teñan un mundo mellor (se non rematan con el), o de ETA dentro de 20 ou 30 anos ese problema xa non existe, pero detro deses anos ao mellor xa non existe o planeta. Esta tía paréceme “tonta del bote”.
Despois da devandita "receta" escrita como "coña mariñeira" , vou escribir un pouco máis con seriedade, teño que dicir que o Sr. Rajoy non dixo iso como unha barbaridade. Se analizamos todo o contexto na actualidade a nivel mundial , é unha consigna que comeza a espallar o neoliberalismo (neocon) para ir quentando motores ante a opinión pública e ir xustificando o consumo ata límites insospeitados. Son consignas que saen da FAES sucursal das grandes corporacións mundiais. Non, Rajoy non é tan idiota como pensamos, segue os mandatos dos que gobernan o mundo na sombra. Intentan crear dúbidas sobre a opinión pública coa axuda dos grandes medios de comunicación, optendo un estado de opinión positivo para eses bastardos fins das multinacionais. Coido que esa é a realidade.
Agora entra o debate entre os partidos, asociacións ecoloxistas etc, para saber quen é o máis bo. Non, o debate non é ese. O debate a falar claro e ir ao "meollo" do problema, coller o touro polos cornos e señalar co dedo de quen é a responsabilidade de tanta irresponsabilidade. É moi doado, que llo pregunten os partidos que se consideran de esquerdas (pricipalmente o PSOE) aos movementos antiglobalización. Coido que saben moito desta materia. Pero iso non o poden facer, é politicamente incorrecto. Así nos vai.
Se a principio do comentario falaba de que este home (Sr. NO) quere ser presidente deste país, non falaba soamente polo comentario que fixo, senón que imos de puto cu se iso se fai realidade polo que representa e a quen representa, isto é o máis grave.
O Concello de Madrid regala un millón de euros a un elitista club de golf
O Grupo Municipal de EU no Concello de Madrid cualificou de "inmoral" a subvención dun millón de euros concedida ao “Club Puerta de Hierro” para construír unha balsa de auga reciclada coa que regar os seus campos de golf. 
“É absolutamente escandaloso que todos os madrileños teñan que sufragar este gasto a un Club que non admite socios desde fai 20 anos porque o seu carné é hereditario e que se nutre de membros da realeza, a aristocracia e de persoas cun altísimo poder adquisitivo", criticou a edil de EU.
Nova e foto recollida de El Plural.com. Ler máis.......
-----------------------------------------
Fervello: Manda carallo na Habana, os chicos dese Club queren reciclar a auga con cartiños dos “currantes”. Non sexamos malos. Coido que ese millón será para unha causa nobre, explícome: alí teremos xogadores novos con experiencia, existirá moita camaradería todo en plan amigable, faceren os contactos mentres vai e ven a boliña en oco en oco (e tiro por que me toca), falarán de como “foder” aos paisaniños nun posible tráfico de influencias para facer mil chalets dosados para os obreiros do metal, ou do que se tercie. Cemento e ladrillo a esgalla.
O marco é incomparable, herba a moreas, bar para os refrescos e infusións de te, unha balsa de auga reciclada, ocos a mangallo con bandeiriñas en cada un deles de Cataluña, País Vasco e Galicia sen faltar a da nación. Falaran de que teñen que “salvar España”, que eles son moi patriotas e por iso poñen o seu gran de area para salvala, facendo eses chalets de 100 millóns para os currantes. Outros, mentres xogan lles pedirán o enderezo do seu banco en Suíza, para facer patria.
Non esquezamos que como concelleira de Madrid a Sra.. de Aznar (Sra. Botella), algo tivo que ver nesta benéfica causa, coido que tamén ten que levar os méritos, a cada quen o seu. Como vedes, penso e sigo pensando que todo é por unha causa nobre e de beneficiencia. Estes Golf-os son como nenos, non teñen maldade ningunha. Todo sexa para “salvar España” das “bandas rojas”. Viva España e os Reis Católicos. Amén.
Comando Cultural "Os Rabiscos"
Artigo por : Curmán do Fervello
Mamá, son marianista.
Apontamentos biográficos para unha biografía política de don Mariano
Rajoy co gallo da Festa Nacional de España. Adobados con comentarios
transversais.
Sí, queridas e queridos lectores posibeis.
Debo confesar e confeso que son marianista. Estudei cos Reverendos
Padres Misioneros del Sagrado Corazón de Jesús cando era pequeno,
feliz e indocumentado, nesa orde, mais agora de vello convertinme nun
apaisoado siareiro de Mariano Rajoy, que non lembro en qué colexio
estudou porque estudar, sí que estudou Mariano.
Vexoo, iso sí, ás portas do Instituto masculino Pontevedrés, entrando
ou saindo, tanto ten, cando era director José Fernando Filgueira
Valverde, o auténtico camaleón do Lerez. Mesmo Mariano puido seu un
daqueles raparigos que sacou Filgueira das aulas, cada quen coa súa
bandeirola española, a berrar por Pontevedra adiante a prol da
instalación de Celulosa xusto no medio, medio, entre Estribela e
Pontevedra. Unha pasada.
Pese a que Mariano foi toda a vida un chapón, que non un pelotas,
houbo momentos na súa vida que estiveron adicados ao ocio.
A que dedicaba Mariano el tiempo libre?.
Despois de comer na casa familiar que, por certo, era a mesma
Audiencia Provincial pontevedresa, edificio no que tamén vivía quen
hoxe ostenta o cargo de Fiscal Xeneral do Reino de España, Cándido, xa
saben, encamiñábase o noso Mariano até un café que ainda hoxe conserva
todo o sabor. O Carabela. Establecemento no que os afeccionados ao
naipe bailaban ases e picas sempre con cartos por diante, as
agochadas, como sen querer, disimulando as apostas con mixtos e
caralladas así; se a tarde estaba de cara, continuaban a alegre
partida noutro local próximo até que as cinco ou cinco e media da
tarde, cando os tendeiros pontevedreses estaban case completamente
despexados, Mariano retornaba ao fogar para enfrascarse nos libros e
conquistar a matrícula, como Teucro Pontevedra, ou como Telmo, un tipo
que ten longas mans.
Cecais estou a oferecer un relato capcioso e poidan tirar vostedes
unha conclusión errónea, ou sexa, que Mariano era un crápula, pero o
certo é que non se perdía un baile do Casino, seguramente xa entón
dirixido por Fernández Arruty. Era todo un acontecemento social, o
baile, non Arruti. Habia-os no Antroido, cando a Peregrina (disculpen,
pra mín é Peregrina. Pelegrín será o Apóstolo) e mentres estivo
facendo nús na Escola Naval de Marín don Juan Carlos de Borbón y
Borbón. Era emocionante a exibición de carne femenina, con virgo
incorporado, que facían os papás e as mamás da boa vila, chicas
envoltas en tules, calzaditas con zapatitos de charol e pouco tacón.
Mariano non se perdía unha desas ?rapa das bestas? en versión cutre de
corte monegasca.
E, como todo, os días pontevedreses cargados de ledicia remataron, e
Mariano houbo de se instalar en Compostela para cursar os estudos de
Dereito. Santiago de Compostela era, entón, antes de morrer Franco, e
aos ollos dun pontevedrés, un noxo, un buraco oscuro con máis humidade
ca unha batea guindada no medio da ría. As Semanas Santas eran de
agárra-te e un domingo de outono metía máis medo ca un gris. Todos os
días plantexábase o mesmo dilema: tazas ou política, e Mariano pasaba
de ambas. Él estaba a súa bola.
O Casino de Santiago, supoño que de cabaleiros porque tiveron até ben
pouco un cadro de Franco pendurado, era por aqueles días unha casa de
xogos de bastante tronío e de ámbito supra-municipal, lugar de
encontro e solaz para xogadores novos con experiencia e vellos
prostáticos relambidos para a ocasión. Amigable camaradería, cubatas
baratos, contactos e posiblemente tráfico ilegal de preservativos,
tiñan cumprida cabida na cova.
E aí caeu Mariano. Para exercitar dedos e meninxes. Se a Fortuna bicou
o seu lombo ou se instalou nos números vermellos, nada podemos aviar,
pero sabemos que perdía e gañaba, ou viceversa, mentres fóra zurraba a
pasma e chovía paseniñamente.
Total, que rematou a carreira e, antes de que Franco palmara, estaba
metido no apartamento que a familia tiña en ?Sangenjo? preparando
unhas opos a Rexistrador da Propiedade. Qué valor. Hai que valer para
iso. E sacou-nas, estaría bon, e tras exercer un rato Mariano pegou un
brinco e meteu-se en política, palabro que Pinini, conselleira que foi
de algo nun governo Fraga, amiga de ben anos de Mariano, non escoitara
nunca até entón.
Primeiro foi concelleiro en Pontevedra, despois presidente da
Deputación e algo despois cargazo naquela sen par Xunta de Galicia de
Xerardo Fernández Albor .
E, natural, colleu porta e liscou a Madrid tras manter todo tipo de
desencontros con fulanos bragados en feiras e furanchos, cruzados
investidos do Ser galaico, indíxenas sen mica de mácula no ADN.
Imaxínense. Por aquelas calendas aínda o Partido Popular era Alianza
Popular, e xa existían Esperanza Aguirre e Ramón Tamames, tempos
aqueles, e convivían nesta terra nosa con Xosé Luis Barreiro, o felón,
actualmente fino analista político do xornal ?La Voz de Galicia?.
Miren o que debeu sufrir Mariano con aquela tropa que houbo de impor a
un famoso contrabandista de tabaco a medalla do partido, de ouro e
brilantes, seguro, por toda unha vida adicada a Franco, a Manolo Fraga
e ao Winston, o Guaris-Nais, o Camel e o Player´s Special.
De Madrid, non lles conto nada porque o espetáculo está fresco na retina.
Todo este rollo ven a conto para formular a pregunta que me trae a mal
traer: Mariano, ten vocación política ou está aí por purita
casualidade?.
O certo é que sempre pasou da política. As súas amizades eran como él,
de dereitas, algúns de Fuerza Nueva, picos afiados nos cantos das
mesas da discoteca ?Daniel?, pero él pasaba de todo. Tanto pasaba de
todo que frecuentaba a discoteca de referencia pontevedresa cando era
presidente da Deputación, e un día houbo redada; menos mal que o
comisario trasmitíu este recado a Mariano, ?Que se abra cagando
virutas por el bien de España?, e así foi, e España va bien que te
cagas.
A un político que quere ser Presidente do Governo de España e V da
Alemania, hai que supor-lle unha vocación que se manifestaría xa na
máis tenra nenez, no berce mesmo, durante a xestación se me apuran. A
Mariano non lle notaron nada, o que me leva a pensar que realmente
este home non nos vale para Presidente.
Debe vivir, e ben que o sinto, noutro lugar distinto, e rodeado de
cando en vez por amigotes de Pontevedra, algún deles tan simpático
como para enviar días antes do ?Día de la Hispanidad? unha mensaxe
desas que chaman SMS, creo, lembrando aos mornos e despistadas que
España era a nosa nación. Como ven, toda unha heroicidade.
E por aí, Mariano, non paso.
Estas gracietas de ?Hay que salvar a España?, parécenme moi mal. Que
teñas a glándula que produce o patriotismo algo excitada non obriga a
ninguén a compartir fluxos, nen tampouco a administrarse o específico
que regule a súa natural función. Igoal que o vicio ese que tes. Vale
que xogues, pero se perdes, coño, non temos obriga de aturar o teu mal
humor, Mariano.
Estás a tempo de iniciar unha nova vida retirándote do ruedo, con puro
e todo. Mira a Aznar, a de pasta que fai o tipo. Pensa que un chollo
como o de José Mari daríache para poñer ao roxo vivo todas as ruletas
e todas as pastillas de xabrón de ?La Toja?.
Pensao. Ti sabes que realmente es un lacazán, que cando eras Ministro
de Cultura non estudabas os dosieres que che pasaba Paco Millán e
botabas horas mirando partidos de baloncesto. E lembras cándo eras
Ministro de Administracións Públicas?. Querías facer unha reforma que
che tumbou o Consello de Estado, asustado do grao de discrecionalidade
que querías introducir na Función Pública, incomparable, e mira o que
che digo, incomparablemente maior que o que se estilaba durante a
ditadura de Primo de Rivera.
Evito afondar no manido temita dos ?hilillos? porque non tiveches O Curmán do Fervello --------------------------------------------------------------------------- Por Fervello: O meu curmán ten moito sentido do humor, o artigo é especialisimo, a sorna que leva e moi parecida aos comentarios incomparables que nos contaba o noso avó(q.e.p.d.) cando íamos co gando a pastar polas terras de Galáns, ou cando nos levaba a cabalo polo outeiro "A Goriña". Quizais navegando algunha que outra vez no racú de vela atravesando a ría. Xa choveo desde aquel entón. Nonsi, Curmán.
culpa: foi a licencia poética dun alto cargo do CSIC, que meses
despois foi chapodado con gañas polo Goberno, quen che levou a facer o
ridículo en todos os fogares de España á hora de comer. Memorabel.
Sí, Mariano, ti non tes madeira para político.Pégalle un xiro a túa vida. Mira a Xerardo Conde Roa, qué ía pensalo,
tan do Opus e agora lanzado á voráxine. Hai vida máis aló de Xénova.
Vaia Foto
Foto recollida en Insurgente.org
Esta foto lémbrame a tempos que quixera olvidar. Un falanxista en Donostia saudando aos que en teoría nos tiñan que protexer destes provocadores, que o siguen facendo desde fai 70 anos.
Non sei máis que dicir,neste caso unha imaxe vale máis que un millón de palabras. Non sei se teño mágoa, noxo ou vergoña allea deste país de pandeiro e "castañuelas".
Comando Cultural “Os Rabiscos”
Artigo de Teo Cardalda F.
A bandeira e o patriotismo de postal
O outro día tiven o valor de ollar o vídeo do Sr. Rajoy, tiven unhas sensacións no corpo que aínda hoxe non teño palabras para describilas. Nembargantes, o primeiro que fixen foi velo para escoitalo, despois repetín a faena para observalo.
Fun sacando conclusións, ao final de todo tiven un corto circuíto na miña testa, onde os miolos comezaban a cruzarse como se foran raios e treboadas. Pareceume un discurso ao estilo espantallo-esperpentico, como se fora unha voz das cavernas. Nun intre pasou pola miña cabeza unha película do NODO, onde o Caudillo falaba en Nadal aos españois naqueles tempos da “longa noite de pedra”. Cando o observaba lle mirei para os ollos. Daba medo, era de espanto, canto máis o ollaba máis medo me daba.
Comento que o que di ese señor ten a súa gracia ( de coña mariñeira), me explico: o que non sei se fala de patriotas en representación daqueles navieiros españois que teñen as buques en países de bandeiras de conveniencia (Barbados, Islas Caimán). Os que no fan facturas nos despachos privados de profesións liberais. Algúns cantantes e artistas que todos coñecemos, residentes noutros países, a saber onde pagan os impostos e royaltis. Algúns deportistas que teñen a dobre nacionalidade (Andorra, Mónaco etc.) . Os que fixeron as grandes fortunas co cemento e o ladrillo poñendo os cartos en países sen control fiscal.
Os que defenden a súa "guita" en representación de intereses globalizados-bastardos falando mil pestes deste país no estranxeiro como o seu "xefe" o xenocida de Aznar", con un soldo de moito carallo. Estes son os patriotas do seu bolsillo, o seu patriotismo é dunha hipocresía que manda carallo na Havana, penso que son os que o Sr. Rajoy defende.
Dos soldados que veñen doutros países, soamente defenden a “guita”, a eles lles importa un carallo a bandeira e máis a patria (patria que non é deles).
Non sigo máis, xa que non chegaría dabondo este post para falar dos “patriotas de postal”, hainos dabondo nesta "España nuestra.......mi querida España........."Canto me gustaba escoitar esta canción á malograda Cecilia. Bueno, sigamos co bendito roio.
Aquí Sr. Rajoy, os únicos patriotas deste país son os “currantes”, os de nómina, os que pagan para que Vd. teña o soldo de deputado. Eses son os únicos patriotas e lles importa un anaco de carallo toda esa parafernalia que dixo. O que lles interesa e chegar a fin de mes para pagar a hipoteca do piso, as listas de espera nos hospitais, e os problemas sociais que estamos a anos luz dos paises do noso entorno europeo.
Coido que esa é a bandeira que todos temos que poñer no mástil da realidade, todo o demais son monsergas. Faga Vd. unha oposición construtiva en base a esta bandeira.
Rematando con isto, lle digo Sr. Rajoy, basta de apropiarse de cousas que nada teñen que ver co seu partido, se algún se sinte identificado con esas siñas sexa “rojo”, anarquista, comunista ou o que sexa, tamén os ten que respectar. O partido que Vd. representa non ten o patrimonio da identidade ou siñas da nación, soamente son aqueles españois: galegos , andaluces, cataláns, vascos etc os que teñen que dar a última palabra. Todo o demais son espantallos –esperpénticos.
Se hoxe vivira D. Ramón del Valle-Inclán, coido que o único esperpento que atoparía nas Españas sería o do Sr. Rajoy, e para máis carallo galego.
"Vídeo del día de la Hispanidad"
Comando cultural "Os Rabiscos"
Artigo de Rogelio Díz desde México
EN MEMORIA DAS REPUBLICANAS EN MEXICO
IN MEMORIAN RAMONA RUBIANES GOMEZ O xoves 20 de setembro á idade de 86 anos, deixo de existir outra máis de últimas republicanas chegadas daquela xeración que foron represaliadas en México, a miña nai Ramona Rubianes Gómez. A miña nai pertenceu a esas xeracións que a sorte foilles esquiva, a Guerra Civil sorprendeuna con tan só quince anos, polo que tivo que abandonar a escola e porse a traballar, xunto cos seus irmáns, despois que o seu pai foi encarcerado por pertencer a un sindicato na prisión Modelo de Barcelona. Desa unión naceu o meu irmán Rogelio Diz Rubianes, o cal morreu cinco anos despois, a falta dunha boa alimentación e unha escasa asistencia sanitaria, nese mesmo ano fatídico para a miña familia, morreron tamén os dous irmáns da miña nai e a súa avoa, con catro mortos separados por tan só uns meses fixo caer a toda a familia nunha profunda depresión, polo que o meu pai habendo conseguido un emprego de canteiro na empresa Agroman, foi destinado á construción de diferentes edificios na cidade de Badaxoz, onde xunto á miña nai viviron por espacio de dous anos. O meu pai acudiu ao chamado de Don Federico Macao Vilar, enxeñeiro co cal traballara en Badaxoz e que nese momento pediulle que se trasladase ás Palmas de Gran Canaria, logo duns meses traballando pero coñecendo os antecedentes do meu pai axudouno a embarcarse no buque Villanueva, como mariñeiro en cuxa ruta atopar o porto de Progreso en México, onde o meu tío Antonio atopábase e axudaríao a quedar neste país. Durante varios anos, ambos traballaron neste país e lograron unha considerable fortuna polo que creron necesario en 1960 regresar a España para que eu non perdese as miñas raíces, e estudase o bacharelato, así a miña nai e eu regresamos logo de enviar diñeiro para arranxar a nosa casa e pór nela certas comodidades ás que xa estabamos afeitos. Toda esa visión idílica veu abaixo, cando ao ano de estar vivindo en Galicia, o meu pai recibe a noticia por un amigo en México, que a Fabrica crebara e que era necesaria a presenza de inmediato do meu pai para intentar recuperar algo. O meu pai apura tramítelos para saír cara a México e élle denegado o pasaporte para facelo posto que había contra o un Consello de Guerra en Cartaxena por haber desertado dun barco da mariña mercante española no porto de Progreso, México. Rogelio Diz-Analista político e fillo de represaliados españois en México 
protagonizaron a maior fuga de España e unha das maiores do mundo.
O traballo chego á súa culminación e os meus pais regresaron a Galicia, onde nun terreo que o meu avó dese ao meu pai, edificaron con axuda de todos os amigos unha modesta casiña no Rial, e a miña nai volveu ao seu traballo na fábrica de conservas.
Logo dun par de anos, a miña nai e eu con apenas tres anos, abandonamos España nun buque mercante camiño a Veracruz, México onde nos reencontramos co meu pai e trasladámonos á capital do país.
Grazas á intermediación do Xeneral Gómez de Barreda, o meu pai logra saír indemne desta situación, con todo a pasado máis dun ano e cando por fin sae cara a México, non logra recuperar absolutamente nada. Debido a esa situación de crise na miña familia provocada polo Consello de Guerra, e aos gastos que xeraron tiveron que vender practicamente todo, quedándonos practicamente sen nada, a miña nai capeou como puido esa situación para que eu puidese terminar o bacharelato e regresar ambos os de novo a México en 1969, instalándonos na cidade de Poboa, ata a morte de ambos.
Vídeos:Pantera en Luar. Entroido Vilaxoán,
Comparsa os Trancheiros.
 |
Video da TVG-Libro, "Á Beira do Mar de Arousa"
Cantautora Olalla & Teo Cardalda.Video
Biografía de Francisco del Valle-Inclán
|
|
Chúzao
del.icio.us
Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
---------------------------