A "destrución" de dous millóns de metros cadrados de Rede Natura na localidade portuguesa de Mira para construír a macropiscifactoría de Pescanova xa comezou. A pesar das alegacións presentadas e das dúas accións xudiciais interpostas polo colectivo ecoloxista Quercus, cen hectáreas de terreo xa foron "arrasadas", segundo manifestou onte a este xornal o portavoz desta asociación lusa, Antonio Luis Campos. "As obras van moi rápido, xa hai dúas estradas sobre as dunas e os impactos sobre o medio son incuatificables".
Os "cinco pecados ambientais" que está a cometer Pescanova na zona: ameaza á biodiversidade, desordenamento do territorio, polución mariña, ocupación do litoral e deficiencias no estudo de impacto, no que non se recolle iniciativas alternativas cos que paliar todos estes danos.
O concelho de Mira é sobretudo conhecido pela aldeia de Praia de Mira, povoação do litoral rodeada por uma área protegida, a Mata Nacional das Dunas de Mira, e que tem vindo a tornar-se popular como estância de férias para aqueles que querem experimentar uma zona mais tranquila. Ler máis.......
Sarampelo: O proxecto que tiña Pescanova para Galicia era igual ou peor. Non aceptaron o lugar que lle recomendaba a Xunta. Coido que non todo vale para acadar un fin. A implantación ou crecemento das industrias teñen que ser sostibles e sen impacto ambiental. Todo o que se faga irracionalmente, paseniño iremos rematando co planeta.
Tódalas corporacións multinacionais que van ligadas ao neoliberalismo salvaxe tenden a erguerse por riba do pobo e dos gobernos para chegar a facer verdadeiras barbaridades.
“Algunhas veces a miopía queda moi en evidencia. O mesmo día (14 de novembro) que sentencian en España a unha multa de tres mil euros, ou prisión se non a pagan, a dous humoristas gráficos por un chiste sobre o príncipe e a Garda Civil detén a outros cinco xornalistas que acompañaban a Greenpeace -dous de Antena 3 Televisión, un de Interviú, un fotógrafo de France Press e un cámara freelance-, o cantante Miguel Bosé critica a Hugo Chávez e defende ao rei de España.
(Aerofagia. A enfermedade global do lector español)
Fervello: Eu me pregunto entón se a treboada mediática contra Chávez, non será unha estratexia moi ben pensada e por suposto “ben pagada” para desestabilizar os cambios que se están producindo desde o sur de Texas ata a Patagonia. Cambios políticos importantes que se notaron na Cume Ibereamericana e que non analizaron os medios de España na súa profundidade. Onde só estiveron a falar de: “Cállate de una vez” sen explicar á opinión pública do que falaron os mandatarios de América nesa Cume.
Estou moi dacordo do que explica no seu Blog Pascual Sérrano sobre os xornalistas que son detidos aos que acompañaban a Greenpeace, e o máis sangrante aos humoristas de “El Jueves”. Pero en España non pasa nada.
Lembro daquel acometer contra Venezuela e Chávez ao non renovarlle a licencia a unha cadena de TV dese país. Armouse nos “falsimedia “ de medio mundo unha boa, arremetendo contra o goberno venezolano con moita saña.
De Miguel Bosé, só digo que gústame a súa música, sempre me gustou e seguirei escoitándoa, nembargantes tiña que informarse máis e saber que os tempos en Iberoamérica están trocando. Debería neste intre solidarizarse cos xornalistas do noso país anteriormente citados e con outros. Coido que non dixo nada naqueles intres onde se pecharon moitas cadeas e xornais en España e Europa democrática, diso non fai moito tempo, esta é unha mostra:
“En El Salvador, en julio de2003, se revocó la concesión de Salvador Network, y en Canadá, junio de 1999, revocaron la concesión a Country Music Televisión - CMT, mientras en Estados Unidos, la Administración Federal de Comunicaciones (FCC, según su sigla en inglés), revocó en julio de 1969 la concesión a WLBT-TV; en 1981 revocó la concesión a WLNS-T, en abril de 1999, a FCC Yanks Trinity License; en abril de 1998, a DAILY DIGEST (Radio). Entre 1934 y 1987 en EEUU 141 estaciones perdieron sus licencias, entre ellas 102 por no renovación. Sólo en 40 casos se revocó la licencia sin esperar a que ésta expirara. Durante la década de los 80 hubo 10 casos en que no se renovó.
“En Europa, España revocó en julio de 2004 la concesión de TV Laciana (canal por cable local) y en abril de 2005) cerró las emisoras de radio y de TV de señal abierta en Madrid; y luego, en julio del mismo año, dispuso el cierre de TV Católica. Francia revocó la licencia de TV& en febrero de 1987, en diciembre de 2004 revocó la concesión de Al Manar; y en diciembre de 2005 cerró a TF 1 por poner en duda la existencia real del holocausto.
En Inglaterra, el gobierno de Margareth Thatcher canceló la concesión de una de las más grandes estaciones de televisión de Inglaterra sencillamente por haber difundido noticias no gratas, aunque absolutamente verídicas. Simplemente argumentó que “si ya habían tenido la estación durante 30 años ¿por qué debían tener un monopolio?”. En el mismo Reino Unido, la autoridad dispuso en marzo de 1999 el cierre temporal de MED-TV-canal 22; en agosto de 2006 revocó la licencia a ONE TV; en enero de 2007, la licencia de Look 4 Love 2, en noviembre de 2006, StarDate TV 24; y en diciembre 2006 revocó al canal de televentas AUCTIONWORD.
En 1990, Irlanda revocó la licencia para empezar a transmitir a TV3, mientras en Rusia, en agosto de 2000, se cerró una emisora de televisión por difundir publicidad subliminal y en marzo 2002 clausuraron a TV-6. En agosto de 2002, en Bangladesh, Asia, revocaron la licencia a Ekushey Televisión (ETV). Y en ninguno de estos países hubo campaña como la actual por Radio Caracas Televisión, que duró 53 años.Ler máis........
Mentres os mercados seguen con atención o desenvolvemento do Cume en espera dun sinal que favoreza a diminución dos prezos do petróleo, Hugo Chávez proporá á OPEP ampliada coa incorporación de Angola e Ecuador, a asunción de obxectivos que van máis aló da mera xestión da oferta do cru. Venezuela ten a intención de exportar na próxima cume da OPEP a adopción, na subministración de petróleo, dunha fórmula para protexer aos países máis pobres do encarecemento das súas facturas enerxéticas. Con ese propósito operan xa instrumentos de cooperación como PETROCARIBE e PETROSUR, con vistas a evitar que o aumento na cotización do cru alcance, ao dicir de Chávez, a dimensión de "bomba destrutiva para as débiles economías do terceiro mundo".
O carácter geopolítico da OPEP podería definirse ademais na asignación dunha parte dos ingresos polas vendas de petróleo cara a programas sociais en América, Asia e Africa. Ás propostas do presidente de Venezuela oporanse países como Arabia Saudita e, en xeral, os aliados dos EEUU, pouco dispostos a romper as fórmulas do “conservadurismo compasivo” cunha medida estrutural da entidade das que promove Hugo Chávez. En todo caso e en contra dos desexos dos líderes neoliberais e dos seus cómplices coroados ou non- Chávez non calará e as súas mil voces chegarán a todos os confíns do mundo.
Fervello: Chávez terá moi boas intencións para axudar aos países máis pobres. ¿Que van dicir a isto os países de occidente neoliberais, cos seus presidentes e monarquías “democraticas”?. Iso de que van consentir, non o cre nin o que “asou a manteca”.
Isto é o que interesa para unha boa marcha deste planeta, non eses patriotismos de postal, manipulacións mediáticas que estamos a padecer nestes últimos días, tratando de agochar o verdadeiro problema.
“La obra es un completo compendio gráfico de la historia de Vilaxoán, que Louzán presentó poco antes de las eleccionesLa imagen recoge la inauguración del campo del San Martín, en 1986, cuando ostentaba la alcaldía de Vilagarcía”
“La irrupción del Fotoshop en los pecés de medio mundo ha puesto la otrora compleja y especializada manipulación de fotografías al alcance de cualquiera. Pero que esta técnica se utilice para hacer desaparecer a cargos políticos de actos públicos en los que toman parte es algo que, al menos en O Salnés, no tiene precedentes conocidos. Y sin embargo, ha ocurrido.
El afectado es el ex alcalde, ex senador, ex presidente de la Autoridad Portuaria y antiguo responsable local del Partido Popular, José Luis Rivera Mallo, hoy líder de Independientes por Vilagarcía, formación a la que representa en la corporación municipal.
En otoño de 1986 José Luis Rivera desempeñaba su primer mandato como alcalde de la capital arousana por la Alianza Popular de Manuel Fraga. Una de sus gestiones más sobresalientes fue la reforma y ampliación del campo de fútbol de Vilaxoán, que puso a disposición del San Martín tras dotarlo de iluminación y gradas para acoger a setecientos espectadores.El momento de la inauguración fue recogido en una instantánea en la que el regidor posaba junto a un equipo de chavales y al presidente del club. Aquella es una de las imágenes incorporadas al libro Vilaxoán , un completo compendio gráfico de la historia reciente de la villa arousana, articulado en torno a su Coral, al San Martín y al campeón Pantera Rodríguez.
Pues bien, se da la circunstancia de que la figura de Rivera, con gafas, desaparece como por ensalmo de la reproducción incluida en el volumen (página 92) que financió la Diputación de Pontevedra. El tomo fue presentado en marzo -dos meses antes de los comicios en los que Rivera se medía por tercera vez con el PP- por el propio presidente de la Diputación y responsable provincial de los conservadores, Rafael Louzán. Más o menos por aquel entonces fracasaban las conversaciones para unificar ambos partidos.”
Fervello: ¡Manda carallo na Habana!. Isto si que é novedoso, agora os do PP fan desaparecer aos seus ex-militantes antes de tempo nos libros. Lles gustan os desaparecidos. Se lle fan isto a un ex-correlixionario de antigo que lle farán aos que non pensan como eles.
Nuestros medios de comunicación --y, con ellos, claro, nuestros analistas políticos-- han celebrado con unánimes elogios la respuesta que el rey y el presidente del gobierno españoles han dispensado a las declaraciones que vertió contra José María Aznar el presidente venezolano, Hugo Chávez.La única divergencia que al respecto se ha barruntado los últimos díasatañe, por lo que parece, a la rapidez y la contundencia de la reacción de Rodríguez Zapatero, consideradas insuficientes por los portavoces del Partido Popular.
Sorprende tal grado de acuerdo cuanto que lo ocurrido en Santiago de Chile presenta aristas delicadas que --piensa quien firma estas líneas--deberían invitar a la prudencia. Creo, por lo pronto, que no somos pocos los que nos hemos sentido molestos ante la actitud asumida por el monarca español. Su decisión de reclamar, sin cortesía alguna, que Chávez guardase silencio encaja poco con los modales que –parece-- cabe atribuir a un jefe de Estado de noble cuna.
No acabo de entender esa universalcelebración que, encuestas televisivas en mano, merecería entre el pueblo llano la descortés reacción del monarca. Y tampoco sé muy bien quién es Juan Carlos I--un responsable político, por cierto, no elegido por laciudadanía-- para determinar las reglas del juego en una cumbre latinoamericana. Ojo que tampoco sale bien parado el rey en lo que hace a su decisión de abandonar la sala de reuniones cuando el presidente de Nicaragua, Daniel Ortega, tenía a bien criticar el papel desempeñado en su país por algunas empresas españolas.
Aunque semejante decisión ha sido interpretada en nuestros medios como producto del designio de no inmiscuirse en disputas entre los dirigentes de unos u otros Estados --un signo de encomiable prudencia--, el gesto con que Juan Carlos I inicia su retirada más bien revela un franco desprecio --una lamentable falta de educación-- ante las palabras de Ortega.
Como quiera que no acostumbro a otorgar mayor relieve a desencuentros como los que acabo de mencionar, dejaré en el olvido todo lo anterior –incluida la patética observación de Rodríguez Zapatero en el sentido de que su obligación era acudir en socorro de un compatriota-- para procurar el camino de lo principal.Es cierto que Chávez padece de una incontenible verborrea y que le iría mucho mejor si dejase de lado tantos adjetivos grandilocuentes en provecho de la enunciación serena, sin alharacas, de lo que quiere decir. No lo es menos, sin embargo, que resulta poco presentable que entre nosotros no se haya hecho hueco alguno para debatir, no los modales del presidente venezolano --hay que preguntarse, por cierto, qué habría ocurridosi éste se hubiese abstenido de calificar de “fascista” a Aznar--, sino el contenido preciso de unas acusaciones, las relativas al golpe de estado años atrás, que no resultan ser ni torpes ni, por desgracia, poco fundamentadas.
Tampoco parece que hayamos entendido que uno de nuestros primeros deberes de civismo en relación con los males de la América Latina contemporánea es el que pasa por analizar puntillosamente, primero, lo que hacen tantas empresas españolas entregadas a la obtención del beneficio más descarnado y por esquivar, después, la tentación de ese barato nacionalismo que invita a defender “nuestros intereses” como si éstos se hallasen por encima de todo.Y es que las formas de Chávez, reprobables por mucho que tengan el saludable efecto de romper el circuito vicioso de unas cumbres impregnadas por la retórica más hueca, configuran un anécdota menor en comparación conel debate que se nos hurta.
Aunque, a título provisional, y en lo que afecta a lo que nos resulta más cercano, tiene uno que preguntarse qué pluralismo informativo es éste que se asienta, en uno de sus pilares fundamentales, en una censura tan real –en el doble sentido atribuible al adjetivo— como eficiente.
*Carlos Taibo es profesor de Ciencia Política en la Universidad Autónoma de Madrid y colaborador de Bakeaz.
Non estou en contra de que os mozos se divirtan, é lexítimo, pero sen actos vandálicos que non conducen a nada. Podemos argumentar que é necesario o lecer ante a calidade de vida destas novas xeracións españolas, pero o certo é que o seu poder de mobilización por razóns sociais, económicas, políticas etc.. está completamente minguado. Ante tal apatía, os políticos, os donos do poder en xeral respiran tranquilos. Fíxense ata onde chega a desvergoña que algúns políticos que fai uns meses chegaron a dicir do botellón... movemento cultural.... , ou moda emerxente... . ¿Qué é ou que pasa?. ¿Qué é ou que está a fallar?
Pois está ben clariño. O sistema o conseguiu, rematou coas ideoloxías dos mozos. Que importa que o mercado laboral dous mozos sexa preocupante. Que importa que a idade de emancipación dos xóvenes españois sexa atrasada por mor do prezo dá vivenda, que remata nun lastre á capacidade de consumo final dá economía española.
Os que máis están a protestar polo problema do botellón son indirectamente culpables do que está acontecendo. Esta cultura hedonista e presentista (só se vive unha vez) choca a miúdo coa cultura calvinista (hai que sacrificarse hoxe para o día de mañá) na que se socializaron as xeracións adultas. Prodúcese así unha certa incomprensión mutua entre unhas xeracións adultas (maioritariamente ocupadas en empregos fixos e estables) e uns mozos/as que a pesar de estar mellor cualificadas, sofren en maior medida as secuelas do mercado de traballo. Os adultos, sabedores da súa situación privilexiada, subvencionan aos mozos por medio do peculio familiar, pero á vez non entenden os seus valores e repróchanlles os seus estilos de vida de marcha-botellonica.
Falando o outro día cunha moza de 24 anos, dicía que existen unha morea de problemas, un deles é que as copas nos pubsson moi caras e que ao mesmo tempo non saben o que lles dan, xa que ao tomar unha o dúas copas están coa cabezaa tremer. Neste caso alguén con responsabilidade estatal neste cometido tiña que pescudar se acontece ese gran problema, e se algún desalmado está a cometer esas barbaridades, pecharlle o local por tempo indefinido, sen máis contemplacións.
Moitos destes xóvenes ao non ter onde meterse buscan o sitio idóneo para beber, charlar, escoitar música etc.. Outros que non dependen dos seus pais economicamente fan as súas festas entre amigos nas súas casas sen ter que estar necesariamente no lugar do botellón. Nembargantes, ante os actos vandálicos que acontecen por veces neses lugares (que sempre son a minoría deses mozos), o lixo que producen e a ruptura de botellas etc.. tiña que estar controlado e así responsabilizar ao que comete eses actos, para darlle un castigo exemplar, como por exemplo: axudando aos barrendeiros en horas que non teñan clase durante unha semana (segundo o castigo) para que saiban o que “vale un peine”.
Logo está a responsabilidade dos pais, non soamente e cargar sobre as costas aos educadores, senón que moitas veces os adultos somos corresponsables do que está acontecendo, deixando o problema da educación en mans exclusivas dos centros esquecéndonos das nosas responsabilidades neste eido. Os pais por tradición sempre foi o referente da transmisión de valores, de comportamentos que denoten sinceridade, honestidade, respeto, bondade, igualdade, xenerosidade e compromiso, pero iso hoxe en día brila pola súa ausencia. Coido que os pais teñen
que prohibir cando é necesario. É un deber dos pais o saber dicir “No” tódalas veces que sexa preciso.
Coido que nos trabucamos desde fai tempo, non practicamos desde tempos pasados un ensino da disciplina democrática . Aos mozos só lle estivemos falando de dereitos e nos esquecemos de dicirlles que non hai dereitos sen deberes. Logo temos outro problema engadido. ¿De quen é a responsabilidade de ver ás 4 ou 5 da mañanciña a nenos/as de 13 ou 14 anos,algúns totalmente ebrios?, Coido que esta pregunta ten unha resposta moi fácil. É que os pais non votan de menos na súa casa a eses menores de idade.
Unha das alternativas para “minguar” este problema, está que os Concellos desde as concellerías da xuventude, oferten un ocio nocturno alternativo para os fins de semana. Organizar festas sen alcol, abrir máis casas de cultura, máis polideportivos, piscinas asequibles economicamente. Ou sexa, poñerlle ao xoven outro menú de fin de semana e que poidan estar cómodos e non só pensar nos beneficios que poida dar. Ofertas sociais que pagamos nós cos nosos impostos e non cobrar ata por respirar, sen concesións de instalacións en mans privadas. Non é a panacea, pero algo sempre pódese facer.
Moitos de nós, os que temos máis de 50 anos, temos que lembrar cando loitar por un mundo mellor era sinónimo de loitar polos dereitos do home. Nembargantes, non nos demos conta, pero ou sistema, tan intelixente, dividiu á sociedade, a partiu, construíron lobbis , nos deron moitos xoguetes á carta para entreternos e os mozos seguen esa corda. Non lle votemos toda a culpa a estes xóvenes de agora, hai moitos culpables en moita maior medida,estou a falar dos adultos que lles estamos a entregar esa corda, ese caramelo do consumismo.
Nembargantes, quero deixar moi claro que este fenómeno “social” do Botellón, dalgunha ou outra maneira tamén axuda a algúns xóvenes a comunicarse, esa necesidade de estar en grupo, onde por veces plantexan temas que lles preocupa. A xente hoxe é máis apolítica e para encher ese oco os mozos o montan como poden.
Temos un vacío social, non teñen modelos con que identificarse, vivimos nunha sociedade da comunicación, pero non se fala. Medios de comunicación como as TV que non educan senón que perverten as mentes, programas lixo,”gran hermano”, programas rosa e de corazón etc..Estamos ante unha sociedade agresiva, onde prima máis o individualismo e o egoísmo. A maioría dos mozos de agora non saben nada da guerra civil, nin dos 40 anos de dictadura na que tiñamos censura, exiliados, emigrantes......Os pais non lle contaron ren, cousas como, por exemplo, que estaba prohibido facer “manitas” na rúa, que unha muller non podía ter unha conta bancaria, que tiñas que ler o libro que eles mandaban, que unha moza tiña que ir a misa con velo na cabeza e ca saia por debaixo dos xeonllos. Lle contas iso e non o creen.
Logo que responsabilidades lles podemos pedir, se desde a raíz dos problemas os adultos non as tivemos con eles. Creamos ventos e recollemos treboadas.
O rei grítalle a Chávez na clausura do cume iberoamericana: "Por que no te callas"
Don Juan Carlos saíu en defensa do ex presidente Aznar.
Abandonou a sala no discurso de Ortega presidente de Nicaragua
Don Juan Carlos deixou tamén claro o desagrado da delegación española cunhas palabras posteriores de Daniel Ortega, xa que, de acordo con Zapatero e nun xesto inusual, decidiu abandonar a sala cando escoitou de boca do presidente de Nicaragua unha serie de críticas á eléctrica española Unión Fenosa.Ler máis no xornal Público.es
Chávez dixo :“Un verdadero fascista”. Estas son as palabras que dedicou o presidente de Venezuela ao ex xefe do Executivo español, José María Aznar, onte, na XVII Cume Iberoamericana, aínda que non foi o único que recibiu as flores do líder bolivariano.
Chávez tamén criticou duramente á patronal española e acusouna de ser parte da “oligarquía empresarial” que apoiou o golpe de estado de abril de 2002.Tamén dixo que: “El presidente de la patronal española vino aquí, a la cumbre, a manifestar preocupación por Venezuela. Son los mismos que apoyaron el golpe de abril, la derecha española. Los empresarios que vienen a decirnos en documentos que es el libre mercado la solución, el camino, el neoliberalismo. Están totalmente desconectados de la realidad”. “Son las clases ricas las que quieren mantener su cohesión social”.Tamén comentou nas sesións do cume e insistiu nesas críticas, sostendo que nunha conversación privada co antes presidente Aznar, respondeulle "eses fodéronse" (sic) ao aludir aos países máis pobres do mundo.
O último en pedir a palabra foi o vicepresidente de Cuba, Carlos Lage, quen dixo que "o ex presidente Aznar atacou a dignidade de Venezuela con epítetos máis graves que o dito hoxe aquí polo presidente Chávez".Ler máis.... público.es-páxina 2
O ex presidente do Goberno José María Aznar falou por teléfono co Rei e co xefe do Executivo, José Luís Rodríguez Zapatero, para agradecerlles o apoio expresado no Cume iberoamericano de Santiago de Chile ante as críticas do presidente de Venezuela, Hugo Chávez. Ler máis.... 20 minutos
O presidente venezolano replicou de inmediato reiterando o epíteto de "fascista" contra José María Aznar e recordando o apoio que este lle deu ao golpe de estado na súa contra no ano 2002. De xeito inusitado interveu o rei de España, Juan Carlos de Borbón, quen se atopaba sentado á beira de Zapatero, e dirixíndose ao presidente Chávez díxolle: "Por que non te calas?". Ao que o xefe do Estado respondeu: "O Goberno de Venezuela resérvase o dereito a responder calquera agresión, en calquera lugar, en calquera circunstancia". Esta última intervención do mandatario venezolano suscitou aplausos dos presidentes iberoamericanos que viron con satisfacción como as augas volveron ás súas canles. Ler máis....Diario de Caracas-
"Si alguien no tiene respaldo para callar a otro en las reuniones iberoamericanas es el rey de España que es el único jefe de Estado o de Gobierno que no ha sido elegido por sus ciudadanos.Si alguien tiene razón en sus intervenciones en la Conferencia Iberoamericana son los que acusan de fascista a Aznar y denuncian la voracidad imperialista de las empresas españolas en América Latina.Contra Aznar es suficiente recordar su complicidad con Bush y sus paseos en el avión del jefe de la mafia que desde Miami organiza los atentados terroristas en Cuba y colaboró en sus campañas electorales".Ler máis...... comentario deJosé Manuel Martín Medemna República.es-
Palabras de Chávez que algúns “falsimedia” de España non dixeron
“Con la verdad ni ofendo, ni temo” fue la corta respuesta del presidente Hugo Chávez Frías al mandatario español José Luis Rodríguez Zapatero, para significar que su juicio a la verdad del pasado, representado por el expresidente derechista José María Aznar, no tiene porqué ofender a los españoles ni al gobierno español actual.
"el Gobierno de Venezuela se reserva el derecho de responder a cualquier agresión en cualquier espacio y momento”. Aplausos dos mandatarios Iberoamericanos
“No puede minimizarse la influencia de los factores externos en la historia latinoamericana", como la protagonizada por Estados Unidos al impedir la evolución política democrática de la región, “
“Yo también he tenido fusiles en mi mano y he estado preso, pero ahora estoy envuelto en un huracán revolucionario que queremos Rodríguez Zapatero que sea pacífica. Pero no depende exactamente de nosotros que sea pacífica, por eso no podemos caer en el error de minimizar los factores externos”.
También recordó que durante la implantación del gobierno de facto de Pedro Carmona Estanga (golpe de estado) en abril de 2002, los únicos embajadores que estuvieron presentes durante la juramentación fueron el de Estados Unidos y el de España.
El presidente de la República Bolivariana de Venezuela, Hugo Chávez Frías, recibió este sábado, por parte de la Universidad de Artes y Ciencias Sociales (Arcis) de Chile, el grado de Doctor Honoris Causa. La entrega de este título, que estuvo a cargo del rector de Arcis, Carlos Margotta Trincado, se realizó en el contexto de la Cumbre por la Amistad e Integración de los Pueblos Iberoamericanos, la cual se realizó durante los días 8, 9 y 10 del presente mes.
Fervello:Algúns xornais apareceron esta mañá do domingo con algúns titulares. O que máis me chamou a atención foi este:“Don Juan Carlos, en un hecho sin precedentes, se va de la Cumbre en señal de protesta porlas acusaciones a España”.Coido que Chávez e Ortega non se meteu co pobo español, o que si foi chamarlle as cousas polo seu nome, como dixo Chávez:“Con la verdad ni ofendo, ni temo”. Dixo en alto o que moitos españois pensamos do escritor Sr. Aznar.
A situación colonial que viviron estes países perpetúase hoxe a través da empresas estranxeiras privadas, que en xeral son cuasi- estatais nos seus países de orixe. Teñen todo o dereito do mundo a indagar as causas tanto internas como externas que levaron a momentos como os do ano 2001, e a denuncialas. E isto non impide asumir a responsabilidade de construír o futuro de Iberoamerica. Pregunto, como é que os principais países que sostén a democratización o mundo e a liberdade de mercado teñen culto a monarquías que ninguén elixiu.
Eses países teñen que sacar de enriba todo tipo de xugos. Non os van a aceptar aínda que vaian disfrazados de Repsol, Telefónica, Fenosa, BBVA etc..Penso que non faltan ao respecto describindo a realidade deses países, aínda que se ofenda o Rei, Zapatero ou o “Que asou a manteca”.
Aquí descubriuse aos detentadores do poder mundial, España incluída, como os seus xerentes odian o ser desmascarados .A verdade é que, España no foi unha ponte para Iberoamérica como dicía Felipe González naqueles tempos do seu goberno, senón un trampolín para as empresas máis fortes. Empresas que eran públicas e logo privatizadas polo goberno socialista daquel entón. Estas empresas pasaron a dominar e explotar boa parte da economía americana, o de Nicaragua foi sangrante, así o dicía o seu presidente Ortega, que foi cando o Rei se marchou do cumio.
Na actualidade aquel experimento neoliberal está fracasado e marchan nun camiño de mercado común interno blindado e recuperando ese terreo que tiñan esas empresas estranxeiras. Queira ou non queira España e outros países de Occidente, foi o que votaron oito países daquel continente, e hai que respectalo, e se non se respecta ten que saír algún mandatario a dicir catro verdades como as que dixo Chávez.
Esta é a nova configuración deses países americanos. Ni “madre patria” nin “país irmán”, nin “farrapos de gaitas”.Coido que o Rei actuou desde unha perspectiva de país colonialista como nos tempos da España onde non se poñía o sol. A min non me ofendeu o Sr. Chávez nin Ortega como español e galego que son. Dixo nin máis nin menos dun ex-presidente o que se merece. ¿Este ex ten o dereito e ninguén se racha as vestiduras cando en algúns foros de Iberoamerica insulta e pon a caer dun burro a Chávez?. O Rei coido que non lle chamou a atención en ningún intre.
O Rei tiña que saber que non estaba xogando na súa casa e que non é un xefe de estado elexido democraticamente, como todos os que estaban ali, inclusive facendo un desaire ao pobo chileno ao non se quedar nin a escoitar o himno de Chile.
Agora algúns medios de comunicación españois ao servicio dese neoliberalismo salvaxe, comezan a quentarlle a cabeza ao persoal, terxiversando, falando de patriotismo e moitas caralladas máis. Non defenden aos españois (iso é unha falacia), están a defender certos intereses bastardos.
Fomos a crear ventos nos anos 2000 a ese Continente e non ten que estrañar que recibamos treboadas. Todo o demais son patriotismos de salón.
Por Fervello.
Video recollido do xornal dixital Público.es
Cando fala Ortega. Aquí é cando se levanta o Rei. Con esta actuación. ¿A quen defendía?. Aos españois en xeral ou a oligarquía deste país donos desas corporacións.
O deputado de IULV-CA, Antonio Romero, considera “muy triste e lamentable”que o goberno do presidente Zapatero cambie a postura, que mantivo historicamente o goberno e a cidadanía española, de apoio aos desexos de autodeterminación do pobo saharauí. Ler máis........
Fervello: Despois da traizón a pobo Saharauí en 1975, España segue facendo unha política rastreira apoiando a Marrocos no roubo desa terra que lle pertence ao pobo saharauí, de seguir masacrando e torturando aos nativos que loitan por un país e un Sáhara libre. Seica que este goberno coa responsabilidade do Ministerio de Exteriores do Sr. Moratinos, algo están cocendo entre bastidores coa dictadura de Marrocos, para seguir traizoando ao Pobo Saharauí nas súas reivindicacións.
É unha mágoa que aínda despois de 30 anos con gobernos do PSOE (partido que defendía a un estadoSaharauí), teña por norma o facerlle a pelota ao dictador marroquí, inclusive o de venderlle armas. E certo que se está axudando aos saharauís desde subvencións estatais, que máis da, se iso é como manter o cordeiro e logo degolalo coas mesmas armas que lle vendemos aos marroquís.
Desde o blogomillo, fagamos un esforzo para apoiar con máis forza as reivindicacións dese pobo, con cultura e idioma español, xa que é unha débeda histórica que temos os españois, ante o que se está cocer por este goberno do PSOE.
“Ningún hombre podrá entrar en el desierto o salir de él sin haber cambiado. Por débil que este sea, llevará la impronta del desierto, el sello que caracteriza al nómada.”Henry Thessinger
Alguén pensará que estou a mal con Mariano Rajoy, mais non é certo. Aprecio, estimo e quero a Mariano, tanto, que cando dixo aquelo de “mi primo me ha dicho…” pensei de súpeto no colaborador deste blog e do Diario de Arousa, Gonzalo Bouza Brey, que é curmán por parte de nai, e iso é ser moito primo, non coma min, que simplemente son curmán do Fervello.
O caso é que tras a sentencia do 11 M, Mariano acaba de ver as orellas ao lobo, ou sexa, que rematou por comprender que así non gaña as vindeiras elecións, que é do que se trata.
Mariano ten abondo problemas como para amosar preocupación sincera polo cambio climático, total, él veranea en “Sangenjo de toda la vida” e últimamente nun tremendo pazo no Salnés, propiedade dun amigo seu con posibles, e neses sitios a mudanza climática é cousa de pobres e mileuristas ou, pior, de progres casposos e rancios ex comunistas, vaia tropa. E se o cambio climático dalle… igual, excusen preguntarse qué opinión ou criterio terá por calquer outra cousa máis miuda.
Mariano é así, e tan así é que até o xornal monárquico ABC advirtiulle antes da sentencia do 11 M, e agora despois de emitida a mesma, que por aí vaise direto á derrota e que ese pozo non saca máis auga, agás auga para o muiño do PSOE.
E parece que Mariano tomou nota porque un pode estar moi ben con El Mundo, pero ten revirado ao ABC sendo de dereitas como é Mariano, pois mal tema, mal asunto.
De aí que tanto o xornal monárquico coma o oficialista El País leven uns días ofertando unha saída digna a Mariano, algo así como “deixa o tema do 11 M e carguemos, todos xuntos e en unión contra El Mundo e a COPE”. Veremos se Mariano aceta a oferta e veremos qué pasa con Acebes e Zaplana.
Con independencia do que faga Mariano para sair con ben do marrón no que está metido, é de xustiza recoñecer que este home non serve para isto da política, especialmente a política interna do PP. Vale que Mariano exerza de galego en Madrid, pero non é Francisco Franco, que deixaba que as situacións apodreceran e cando ulían cargábase a dous ou tres ministros de bandas contrarias e enfrontadas.
Mariano non se decatou de que estamos unha sociedade dinámica que precisa de líderes políticos áxiles e ao loro e non dirigentes que nen suben, nen baixan, que só están no descansillo fumando un puro, agardando a que Zaplana entre no talego polo asunto de Terra Mítica ou a que Acebes teña coraxe e monte un partido de extrema dereita.Así, Mariano, non podemos seguir.
A mellor homenaxe que se lle pode facer a unha persoa é dispensarlle en todo momento o trato que se merece. Nin máis nin menos. Sen quitarlle nin poñerlle. Sen denigrar nin lamberlle o cu a ninguén.
Amor houbese tido suficiente con iso para ocupar un lugar sobranceiro entre os mellores loitadores do Universo, obreiros e non obreiros, galegos e non galegos. Por compañeiro. Por bo compañeiro. Nunca se moveu el por prebendas. Moveuse sempre para pararlle os pés en seco ós depredadores de suor alleo. Non poucas veces en detrimento do propio pelexo.
Tampouco buscaba el mármores nin bronces nin máis gloria que o monumento común nos combates por dignificar o mundo, que non había nin hai por onde collelo: media humanidade comía cando comía e come cando come, e cando comía e come nin comía nin come san nin a fartar as máis das veces. E ninguén pense que o terceiro mundo está nas quimbambas: á metade dos galegos e das galegas tennos a espada do panadeiro contra a parede.
O mundo está moi mal feito desde as orixes dos tempos, e os cambios que houbo, que si os houbo, non foron para darnos os traballadores cun canto nos dentes: entre uns tempos e outros tempos houbo diferenzas de grado soamente. Dixo Maiakóvskaia en 1915: Hoxe fai falta pegarlle duro ó cerebro do mundo cunha manopla. E 92 anos despois de que el o dixese o mundo non está para botar foguetes, nin vai estar por non pouco tempo: a friaxe do mundo é a plusvalía, e tena chantada no raigoto desde nin se sabe o tempo. Por iso Amor non procurou outra cousa durante toda a súa vida que golpear duro no cerebro do mundo para facelo mellor.
Pero linguas houbo afiadas na afiadoira da envexa que o vilipendiaron raposeiramente de taberna en taberna; de taberna en taberna, e ás súas costas, esgrimiron contra el falsas seguridades que o colocaban ás portas do inferno: tinguírono de discotequeiro, ligón,drogadicto… e os máis sibilinos chamábanlle golfo simpático, vestindo a cativeza de bondade aparente.Por envexa, só por envexa. Pero hai un dato atroz que os deixa a todos eles en evidencia: Amor acaba de morrer dun cancro de asbesto, que non é do que morren os golfos precisamente.
Amor foi deses homes e mulleres que abriron brecha, ás apalpadas moitas veces, na noite pecha. Sombra que asombrou a Galicia e a España de parte a parte nin se sabe canto tempo. Foi aquel un interminable cuaternario de crespón e de cera que cortaba o alento. E se o día foi abrindo lentamente foi grazas a eles. A todos eles.
Non falo de dimes e direites. Do 1 de xaneiro de 1957 ó 25 de agosto de 1962 coñecín eu mesmo a non poucos e non poucas homes e mulleres picados e picadas pola feluxe da silicose e do asbesto que cada un deles e delas sostivo co seu propio esqueleto as correas de transmisión do albor este que non acaba de ser abrente. Hoxe igual que onte fai falta pegarlle duro cunha manopla á sabandixa da plusvalía na cabeza. Como fixeron elas e eles. Todas e todos elas e eles.
E volvo á carga novamente. Hoxe, aquí e agora, neste mesmo momento, pídeme a alma a patadas que o proclame: Amor Deus, e Amador Rey, e Daniel Niebla, e Tina Pérez, e Anita Braña, e Pedro Patiño, e Celso o da Camocha, e quen sabe cántos e cántas loitadores e loitadoras que deron a cara, cando dala mandaba carallo, fixeron máis pola transición do fusco ó lusco que todas as fantasiadas elitistas que agora algúns denominan significativas. E vai a misa.
Vai a misa porque a tinta está ó servizo de quen está -os capataces da tinta comeron e comen á mesa do patrón- e agora nos libros as folgas son unha cousa e a ras de mina e de tallo foron outra.
A ras de mina unha delas foi así: fun eu -picador ó promedio, apoiado polo picador Ignacio Sanmartín e polo posteador Ramonín- quen o 25 de agosto de 1962 parou na planta 100 a todo o relevo do pozo Lláscaras, seguindo ó pé da letra, os tres, as pautas do Partido. Feito que me custou a min 4 anos de exilio. Circunstancias que nin cito por petulancia infantil nin por partidismo nin por obreirismo, senón porque nin na Camocha nin en Minas de Villabona nin en Lláscaras vin eu loitadores que non fosen do Partido. Daquela dicías Partido, e xa estaba todo dito.
As folgas de Asturias que eu vivín foron feitas a pulso e custaron un feixe de despidos, un feixe de exilios, un feixe de presos, un feixe de torturas e un feixe de desterros na minería. Os exiliados de Lláscaras daquela vez fomos tres: Casimiro Bayón, Quirós e máis eu. Os tres, do Partido. E a manopla que golpeou duramente a cabeza da sabandixa na minería teceuse a pé de mina. Dixo Horacio Fernández Inguanzo, e eu subscribo: fixo máis pola posta en pé da minería asturiana a conquista dos 20 minutos de bocadillo que todos os voluntarismos elitistas. O Paisano era perito no duro oficio da militancia clandestina.
O día que a historia das folgas se escriba con carreiros non tortos verase ben que o imposible foi posible grazas ás mulleres o ós homes que, como Amor, asumiron o inasumible.
Culto a ninguén. Nin de morto nin de vivo. Pero hai que dicilo: Amor foi o mellor de todos nós. E poden poñerlle o cuño: se Amor transitase outras vereas, xa tería hoxe mármores e bronces nos sitios máis visibles de Galicia, o que a el lle prexudicou e lle prexudica é que quería que a vida de mala morte da inmensa maioría fose realmente vida, e non aquela merda de vida.
A min gustaríame rematar dándolle polo pau a Shakespeare naquelo de que ben está o que ben acaba. Pero non é certo que así sexa. Non todo o que ben acaba está ben. O que se fixo con Amor non ten nome.
Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
---------------------------
son incuatificables".
Chúzao
del.icio.us
AUCTIONWORD.
parece-- cabe atribuir a un jefe de Estado de noble cuna. 
marcha-botellonica.
Abandonou a sala no discurso de Ortega presidente de Nicaragua
guir traizoando ao Pobo Saharauí nas súas reivindicacións. 
Artigo de Xesús Redondo Abuín
Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
---------------------------
