Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

O Mañanceiro.

23/07/2008 GMT 1

Homenaxe a Ramiro Fonte

sarampelo @ 14:49

 

Homenaxe a Ramiro Fonte o día 28 de xullo en Ferrol. 

 O día 28 de xullo terá lugar o acto no pazo do Concello de Ferrol esta homenaxe do mundo das letras ao escritor e poeta Ramiro Fonte.

-------------------------------------------------






1998-letras-galegasnovoneyrarabadetabuyom.JPG

 Remato de ler no blog “Croques” de Perfecto Conde desta homenaxe a Ramiro Fonte. Súmome á homenaxe a Ramiro con toda a miña admiración. Lémbrome xa fai unha década de cando o coñecín persoalmente, foi no día das Letras Galegas de maio de 1998, cando se sumou desinteresadamente a un recital de poesía que organizaramos Gonzalo Bouza-Brey e o que escribe no Fogar do Pescador de Vilaxoán de Arousa. Alí xuntáramos a preto de vinte poetas galegos.

O Fogar do Pescador de Vilaxoán, naquela época non podía ser alleo a aquel día dedicado aos poetas do mar, Mendinho, Martín Codax e Jhoan de Cangas e ao mesmo tempo esta entidade lembrara a aquel gran poeta arousán, Señor de Sobrán, o inesquecible D. Paio Gómez Chariño.

Ramiro Fonte coido que se lembrará desta gran festa poética. Deste acto acompaño unha foto e un anaco de prensa onde están con el Manuel María, Uxío Novoneira, Xesús Rábade e Domingo Tabuyo.Deste mesmo festival poético editouse un libro “O Cancioneiro e o Mar” de tódolos poemas que foron recitados por os poetas. .

Lle quero dar  unha aperta moi agarimosa desde este anaco de vila da beira do mar de Arousa  con todo o meu cariño na súa homenaxe. Graciñas Ramiro por darnos naqueles días algo moi especial, a presencia da túa persoa, o cariño con que describiches a esta vila de mar na túa intervención e os teus fermosos poemas.

Vou lembrar un anaco do seu poema "A man do tempo" do seu libro (daquela data inédito) "Capitán Inverno" .

“Xamais posuiremos / Esa caricia sabia, poderosa, /Case cruel / Como só pode selo a fermosura, / Para pintar a imaxe dun recordo, / Ou dun rostro que amamos, / Destes ollos que miran esa porta. 

Teo Cardalda F.

Vilaxoán de Arousa, 23-07-2008. 

Nota:  A tódolos que se queiran sumar a esta homenaxe o poden facer ao mail : amboage56@hotmail.com

Video daquel recital de 1998 no Fogar do Pescador en Vilaxoán de Arousa.

 

 




fde-vigo-15-v-98-letras-galegasentrevista-a-uxio-novoneyra.JPG

15/07/2008 GMT 1

Unha voltiña polo peirao de Vilaxoán de Arousa

sarampelo @ 14:46

 

Unha voltiña polo peirao de Vilaxoán de Arousa.

 

Hai uns poucos días deume o punto e din unha volta polo peirao de Vilaxoán. O que fora antano un forte porto pesqueiro e mariñeiro, hoxe atópase nunha decadencia case agonizante non sendo algún que outro mariñeiro que segue coas artes na pesca artesanais como o mariñeiro que atopei no porto, Antonio Durán (Chatarra), mariñeiro que aínda segue coas mesmas mañas profesionais que os seus pais e avós.

Como digo, poucos mariñeiros quedan, nembargante, a impresión que tiven foi moi p1040746.JPGpositiva dentro desa carencia da que veño escribindo. "Chatarra" contoume que días pasados pescou un polbo  preto de 12 quilos (ver foto), e o sábado pasado 32 persoas o xantaron e aínda sobrou parte del.

O que máis me sorpendeu foi o ollar a uns ghaneses que lle viñeron a coser as redes ao compañeiro (Chatarra) (ver fotos e vídeo) como o facían as nosas redeiras. Unha arte que hai un feixe de anos desapareceu deste pobo. Aínda  que quedan algunhas redeiras con moita arte pero con moitos anos ao lombo. O sorprendente foi cando os ghaneses estaban cosendo, veume á "cachola" algo moi humano. Pensei, este "Chatarra" con este contrato a estes emigrantes nin se da conta que os está integrando cunha arte que os nosas avoas xa o viñan facendo desde tempos moi antigos. A facilidade que tiñan cosendo as redes era igual que a que viñan facendo hai tempo no pobo . Lles preguntei como aprenderon, me dixeron que iso o facían en Ghana os seus pais e avós e deles aprenderon. p1040753.JPG

A "Chatarra" lle quero dicir soamente graziñas por conservar as nosas costumes mariñeiras galegas,  a cultura no eido artesanal da pesca que nos deixaron os nosos antergos. Grazas. 

T.C.F.

 

10/07/2008 GMT 1

"Goodbye fron the world`s biggest polluter"-Adeus do maior contaminador do mundo

sarampelo @ 19:13

"Bush to G8: 'Goodbye from the world's biggest polluter' Ler máis...THE INDEPENDENT

"Adeus do maior contaminador do planeta", "cachondease" Bush na despedida do G8

Despois de bloquear acordos máis ambiciosos e de conceder a posibilidade de estudar a redución á metade das emisións de carbono non antes do ano 2050, Bush despedíase cun "adeus" doo "maior contaminador do mundo". 1215502719162.jpg

 O presidente George Bush asinou cunha desafiante  despedida sobre a súa negativa a aceptar o cambio climático mundial na última cumbre do G8.

 

Sarampelo: ¿Pero este criminal de guerra que carallo dixo?. Este home da Blanca Casa está como unha tarteira furada e así quere deixar o mundo, todo furado. Dixo: "Adeus do maior contaminador do mundo".¡ Manda carallo na Habana!. El e máis eses mandamais do G8, lame cus do suxeto en cuestión,  estánse a burlar de nós como se foramos descerebrados. ¿E estes son os dirixentes do mundo?. Pobriños de nós o que nos agarda no futuro con estes badulaques. ¿Onde están aqueles grandes estadistas mundiais que surxiron despois da segunda querra mundial? Con todos os seus defectos os voto en falla.
banquete.jpgE logo os ves con un cinismo fora do normal plantado catro árbores coas pás,(ver foto) teñen "bemoles estes tíos. Tanto falar de fame provocou un baleiro intestinal no estómago destes novos zares do século XXI, o que lles levou á inxesta de catro pratos multitudinarios (e non precisamente baratos) para celebrar o fin de festa (ver foto). Mentres tanto, miles de persoas morren diariamente como consecuencia de levar unha dieta insuficiente.

 

06/07/2008 GMT 1

A crise enerxética

sarampelo @ 10:49

A crise enerxética 

Sarampelo: Os inventos dun inimigo pantasma chamado Bin Laden para xustificar os ataques a Irak e Afganistán; o primeiro polo seu petróleo e o segundo para controlar os gaseoductos de Oriente a Occidente. Agora xa pensan en Irán. Mala chispa os coma e así reventen como globos.

 Ao derrumbarse a Unión Soviética e a"guerra fría" tiveron que inventarse outro inimigo para alimentar a maquinaria armamentista e a xustificación para invadir paises productores de petróleo, xustificar leis represivas e dictatoriais, montar campos de concentración (Guantánamo) e ir creando estados policiais en Europa e EEUU, todo coa axuda dos medios informativos ao servicio das grandes corporacións. A especulación insaciable do mundo capitalista nos leva ao desastre senón se atopa alternativas, tanto políticas como enerxéticas.

------------------------------------

Impulsado pola especulación financeira e os rumores sobre un inminente ataque de Israel ás centrais nucleares iranianas, o xoves o prezo do petróleo tocou unha marca inédita cotizando a US$ 145,85 o barril mentres en Madrid fracasaba un cume entre nacións e corporacións petroleiras que intentaba frear a escalada. Ler máis......... 

 

Recoméndovos ollar estes vídeos que son moi ilustrativos.

 

 

05/07/2008 GMT 1

Ingrid Betancourt: Unha liberación comprada

sarampelo @ 00:52

« Ingrid Betancourt: une libération achetée «

 noticia_2008-07-03_vm36ypsb.jpg

« Ingrid Betancourt et 14 otages des FARC auraient été libérés grâce au versement d'une rançon de 20 millions de dollars par les Etats-Unis, selon une information exclusive de la RSR. Washington a nié toute implication dans cette affaire.ç “

Ler máis en........: Na Radio Suíza RSR.

 

 

Galego: /  Ingrid Betancourt e os outros 14 rehens que estaban baixo control das Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) non foron liberados durante unha acción militar senón comprados a precio forte.
Tal é a teses dunha información difundida pasado o mediodía do vernes pola Radio Suiza Francesa, a principal emisora pública da rexión francófona
.

 A radio Suíza comenta que esa operación foi unha gran farsa.

 

 

--------------------------------






ingrid.jpg

 Español : /  Ingrid Betancourt y los otros 14 rehenes que estaban bajo control de las Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) no habrían sido liberados durante una acción militar sino comprados a precio fuerte.

Tal es la tesis de una información difundida apenas pasado el mediodía del viernes por la Radio Suiza Francesa, la principal emisora pública de la región francófona.


 

 

------------------------------------------ 

Sarampelo:  Estas fontes da radio oficial e pública de Suíza, desmonta toda a parafernalia ao estilo Hollywood preparada polo lacaio de EEUU Álvaro Uribe e que todos os medios do mundo publicaron  en complicidade coas axencias de noticias ao servicio do imperio. Inclusive o noso “progresista” El País comenta na súa editorial un escrito que máis se asemella a un xornal de EEUU apegado ao goberno Bush.

yt.jpgCoido que se a nova e certa, o uso que están a facer dos medios  soamente é para favorecer politicamente ao un dos servidores do imperio en sudamérica, tratando de desestabilizar  a zona e ao mesmo tempo volver ao terceiro mandato a ese Sr. que tivo algo co narcotráfico e as máns manchadas de sangue.0209085b.jpgEntre o imperio e ese mandatario-lacaio arremeten con todas as armas posibles: os medios informativos do mundo, as mentiras,  crear confusión e realizar montaxes militares de película para poñer unha cabeza de ponte nos paises da zona que están con gobernos de esquerda. É moi sospeitoso que nun asalto para recuperar 14 rehens a unha guerrilla  moi veterana e que coñecen a selva palmo a palmo, non se disparara un só tiro.

Isto sóame a Rambo e non creo nos paxariños preñados. Todo parece que foi unha farsa ao estilo literario de D. Ramón del Valle-Inclán co esperpento incluido.

¿Como se lle pode crer a este presidente despois do que foi?

04/07/2008 GMT 1

Comando Cultural Os Rabiscos, ¿Democracia, Libertad e Igualdad?-Rogelio Díz

sarampelo @ 13:04

Comando Cultural Os Rabiscos 

Artigo de Rogelio Díz desde México   roxelio_diz9.jpg   

¿DEMOCRACIA,  LIBERTAD  E  IGUALDAD?  

Desde hace mucho tiempo, tanto como hace ya treinta años desde la instauración de la Monarquía Parlamentaria. Las palabras  de democracia, libertad, igualdad y pluralidad se asoman a nuestra vida cotidiana con la mayor naturalidad del mundo, como si por el solo hecho de escucharlas estas representaran una realidad explicita. Sin reflexionar que solamente con la imposición dejada por el otrora dictador de la figura de la Monarquía Parlamentaria ya en si representa una seria y muy grande contradicción. 

El camaleonismo que inundo a España en los finales de los años setentas tras la muerto del dictador fue formando los diferentes Partidos políticos de la época y del cual sobreviven principalmente los que hoy son los dos mas grandes Partidos de la actualidad, el PSOE y el PP antes AP (Alianza Popular), de este ultimo, su fundador y líder durante muchos años don Manuel Fraga Iribarne, fue uno de los mayores represores del régimen franquista donde tuvo cargos como Ministro de Información y Turismo y Ministro del Interior, desde los cuales defendió a ultranza el régimen dictatorial y usando su poder sometió y ordeno masacrar a quienes defendían precisamente la democracia, la libertad y la igualdad. Con las manos tintas en sangre fue uno de los que pusieron en negro sobre blanco la Constitución de 1978 y se convertiría cínicamente a la vista de todos en un “demócrata de toda la vida”, algo que en un país donde realmente existiera un verdadero Estado de Derecho, este sujeto minimamente estaría deshabilitado y probablemente lo sentarían en el banquillo de los acusados. politicos1.JPG

Pero no solamente el PP fue el reducto de estos camaleones pancistas, al fin y al cabo recibió a toda la escala de la derecha española, aunque ellos se desgañiten por pronunciarse “Partido de Centro”. Pero realmente fue el PSOE en donde se agazaparon una gran cantidad de estos neodemócratas convenencieros que llevan escondido en su flujo sanguíneo la hemoglobina del fascismo y que en muchas ocasiones quizás sometidos a presiones externas lo hacen aflorar. 

Después de más de setenta años, cabe pensar en al libertad que debieran tener los historiadores para indagar e investigar entre los millones de documentos que se conservan en diferentes instituciones tanto civiles como militares, que como marca la norma, incluso los considerados “clasificados” después de 50 años deberían perder esa condición. Pero no es así, ni el gobierno, ni las instituciones otorgan muchas facilidades y menos si la investigación es sobre los asesinados, ejecutados, paseados o desaparecidos del bando republicano.

No así para los revisionistas tipo Pió Moa, Cesar Vidal y otros que no necesitan investigar, ellos simplemente inventan lo que les place y lo colocan en el periodo histórico que les apetece.  Además envueltos en las mejores editoriales que como es sabido son a su vez las protegidas tanto del gobierno como de la oposición.Y como muestra un botón. Una de las acusaciones mas reflejadas por estos pseudohistoriadores es sin duda la “matanza de Paracuellos” en la cual ni ellos mismos se ponen de acuerdo y las cantidades que se dicen fueron ahí ejecutadas oscila entre unas decenas hasta los 20.000 del más aventurado, para así intentar tapar las atrocidades del régimen en la plaza de toros de Badajoz, o en las masacres de Málaga o Valencia, mintiendo además en que de la misma forma que estas victimas nunca fueron reconocidas, cuando en la portada de la revista ABC de 1940 informa del homenaje a estas victimas y de las ayudas que el régimen les da tanto a sus viudas como a sus hijos. 

La diferencia con los verdaderos historiadores, es que estos revelan sus fuentes y narran basados en investigaciones el donde, el como y el porqué pasaron determinadas cosas, así gracias a muchos de ellos se han encontrado las fosas que inundan muchos de nuestros caminos así como cementerios irregulares y fosas comunes. Sin embargo y aun a pesar de la Ley de la Memoria Histórica, continuamos teniendo incontables problemas y diferentes obstáculos para intentar que continué floreciendo la verdad, sea la que sea.

Aunque al parecer tanto al gobierno como a la oposición no le hace gracia alguna, para estos demócratas de toda la vida les gustaría que las cosas siguieran así, que nadie se moviera a revolver en esas cenizas que podrían (según ellos) reabrir heridas y más cuando esas heridas son de familiares de algún que otro falangista represor y asesino, como le paso al historiador Dionisio Pereira quien fue denunciado por los familiares de un paseador de la zona de Cerdedo a pesar de basarse en documentación y testimonios que así lo atestiguaban, ¿será que la falange también es demócrata de toda la vida? O nosotros que desde 1988 hacemos un homenaje a quienes el 22 de mayo de 1938 hicieron la mayor fuga realizada en el mundo, donde 795 hombres sin ninguna ayuda exterior se escapaban de una de las cárceles más siniestras del régimen franquista como lo fue el Fuerte de San Cristóbal en Pamplona. Pues dicho homenaje siempre se realizo en la puerta cerrada de ese Fuerte, a pesar que lleva muchos años completamente abandonado, y a pesar también que año tras año solicitamos el permiso para entrar en ese recinto y que siempre de la misma manera nos fue denegado. Quizás sea por que en esos homenajes podamos ver una buena cantidad de banderas republicanas, la misma por la que nuestros padres o abuelos murieron o fueron encarcelados por defenderla, y como sabemos hay algunos ministros o presidentes del congreso (con minúsculas) como don josé bono, que le molesta la bandera tricolor, incluso ignorando la ley, la tachó de ilegal, este es otro de nuestros demócratas de toda la vida, antinacionalista consumado sin darse cuenta o dándose realmente cuenta que representa a uno de los más radicales, el nacionalismo español. 

Rogelio Diz-Analista político

rdiz51@yahoo.com.mx  

 

02/07/2008 GMT 1

Comando Cultural Os Rabiscos, Imos falar en cristián-Teo Cardalda F.

sarampelo @ 22:47

Comando Cultural Os Rabiscos

85.jpgTeo Cardalda F.

 

Imos falar en cristián.

 Remato de ler  ese “Manifiesto por la lengua común” que están a promocionar certos intelectuais como Savater , Vargas Llosa etc.  e erguido politicamente pola UPyD de Rosa Díez. Ao final da súa lectura deume noxo e vergoña allea, o considero un manifesto demagóxico. ¿Non lembran estes promotores asinantes deste “Manifiesto” que o Tribunal Constitucional avalou a constitucionalidade das lexislacións nesta materia  en tódalas comunidades autónomas?.

 

Están a crear un conflito  político xustificando o inxustificable. Falan de que o castelán está ameazado, isto é un insulto á intelixencia do persoal. ¿De que ameaza falan ante unhas linguas minoritarias como o Galego, Catalán ou Euskera.

 

Eu considérome un galego que fala tanto o meu idioma da miña terra galega  como o castelán,  e vou moito máis aló dicindo que o castelán é un idioma moi bonito pero de abondo mitificado, idioma que falo con moito respecto cando teño conversas con alguén que non sabe o galego, e moito máis respecto ao interlocutor co cal estou a falar .

 

Nembargante, teño a miña lingua materna que falo con moito orgullo. Así como recibín as herdanzas materiais dos meus avós e tataravós, tamén con elas recibín outra herdanza moi rica  como é o   idioma galego que é a siña de identidade que me conecta entre o presente e mailo pasado. Cando xa non se respecta as linguas por parte destes “demagóxicos-políticos Manifestos”, están a non respectar ofendendo aos meus antergos.

 

¿Qué pretenden con este “Manifiesto?”. Isto fédeme a cousa “casposa” o máis “rancio” daquela “longa noite de pedra” . Sóame a algo que tiña superado desde fai xa máis de trinta anos onde o franquismo impuxo a sangue e lume o de falar “cristiano”.

 

¿Que está en perigo o castelán?. Claro que está en perigo pero non por parte das diversas linguas do Estado Español. Explícome: da cantidade de webs, blogs que estou lendo nas catro linguas cooficiais deste país, francamente as máis contaminadas son precisamente as que están escritas en castelán, onde hai unha nefasta influencia anglosaxona que contamina o idioma con expresións bárbaras e atroces .

 

Estes señores que asinan o “Manifiesto” que presumen de ser grandes constitucionalistas, agora defenden a reforma da nosa norma legal suprema, rachando con aquel grande consenso político de unha abondosa maioría de españois fai xa trinta anos.

 

Penso que non merece moita máis liñas o darlle tanta publicidade a estes señores intelectuais. Así que voy hacer un poco de “footingg” y luego comerme un “sándwich”, ver el partido de la “Champións Ligue” y por la mañana hacer un “casting” para un” film”que trata de “Halloween”. Trataré de cojer un” Ping” de este” film”, estaré esperando varios minutos y leeré un “comic”, me comeré un” plum-cake”, y como hace mucho frío me sonaré con un “kleenex”. Espero que el examinador del “casting” tenga un buen “feelings” y que el perfume de mi” after-shave” no le huela a” bacon”. Lo malo de todo es que no me traje el” tupper-ware” pero lo arreglaré con un “lunch” y por la noche sacaré un” ticket” para ir al “pub”. Al final de la jornada sufro un” stress” galopante”. ¿Será este o castelán que defende os asinantes deste "Manifiesto"?.

 

Señores do “Manifiesto” coiden ben o castelán que xa non falan “cristiano”, e non se metan coas linguas oficiais das comunidades que son ao mesmo tempo un riqueza cultural da abondosa pluralidade do Estado Español.  

Artigo publicado en Galicia Dixital e Diario de Arousa    

 

Comando Cultural Os Rabiscos, Petróleo, consumo, crecimiento, Carlos Taibo

sarampelo @ 22:28

Comando Cultural Os Rabiscos

 

Petróleo, consumo, crecimiento                

colaborador-ctaibo11.jpg*Carlos Taibo 

Frente a la reunión planetaria de los grandes del sector del petróleo que tiene Madrid por escenario, son muchos los grupos que han decidido articular, a manera de respuesta, un encuentro alternativo. Creo que no me equivoco si afirmo que ese encuentro pretende llamar la atención, ante todo, sobre dos circunstancias: si la primera es el relieve que corresponde a genuinas guerras de rapiña orientadas a garantizar el control sobre recursos energéticos preciosos, la segunda subraya la condición irracional, y la insostenibilidad, de un modelo económico cual es el que se ha asentado al calor de la globalización en curso. 

    

No hay mejor ejemplo del relieve de la primera de esas circunstancias que el que ofrece, claro, la intervención norteamericana en Iraq. Aunque sería poco afortunado que explicásemos ésta en exclusiva sobre la base de la codicia energética de la Casa Blanca, se antoja difícil rebajar el peso de esta última. Tan es así que una vez más hay que recordar que cuando hablamos del fiasco militar estadounidense en Iraq estamos dando cuenta de algo que, incuestionable, bien puede hacer que cerremos los ojos ante un hecho importante: las grandes transnacionales norteamericanas del sector militar, de la construcción civil y, cómo no, de la energía están obteniendo, sin embargo, pingües beneficios en ese atribulado país. Por detrás no hay sino una regla bien conocida en el magma de la globalización: mientras los beneficios se privatizan, las pérdidas, en cambio, se socializan. 

    

Mayor interés tiene, sin embargo, la segunda de las circunstancias invocadas. Frente a lo que pudiera parecer, el hecho de que nos veamos en la obligación de afirmar que la economía del petróleo es la economía del crecimiento empieza a ser una fuente de descrédito para ambas. Y es que hoy sobran los datos que invitan a concluir que el idolatrado crecimiento económico no es esa fuente de bienestar que tantas veces se nos ha relatado. Ya sabemos que se traduce en agresiones medioambientales a menudo irreversibles, que provoca el progresivo agotamiento de recursos que no van a estar a disposición de las generaciones venideras y que, más allá de todo lo anterior, permite el asentamiento de un modo de vida esclavo que nos hace pensar que seremos más felices cuantas más horas trabajemos, más dinero ganemos y, sobre todo, más consigamos consumir. Por momentos se hace evidente que, en un planeta lastrado por el cambio climático, por el engrosamiento sin control de la huella ecológica y por el encarecimiento de las materias primas energéticas, tenemos que empezar a pensar, al menos en los países ricos, en reducir drásticamente nuestros niveles de consumo y en articular, por la vía del decrecimiento, otro tipo de organización de las sociedades humanas.  

    

Aunque lo anterior empieza a ser cada vez más claro para cada vez más gentes, llamativo resulta que el gobierno español --sobre el papel tan avisado en lo que a estas cuestiones se refiere-- porfíe en mantener las reglas del juego de un capitalismo depredador e inconsciente. Porque ninguna señal permite barruntar que se ha percatado de lo que tenemos entre manos o, en su defecto, que demuestra alguna voluntad de ruptura con respecto a connotados intereses empresariales. Ahí están, para certificarlo, su enloquecida apuesta en provecho de faraónicas infraestructuras que dentro de pocos años se hará evidente que son insostenibles, su designio de subvencionar con recursos públicos la adquisición de automóviles --en vez de estimular la progresiva retirada de éstos-- o el increíble empeño en reactivar un sector, el de la construcción, que es la fuente de muchos de los males que acosan a una economía, la española, en la que, según una estimación, hay un millón de viviendas sin vender. Todos estos menesteres guardan, por cierto, estrechísima relación con un bien, el petróleo, que inevitablemente será más caro y más escaso. Pena es que, para cerrar el círculo, si uno escarba en lo que se escucha o se escribe en los cenáculos mediáticos, los únicos análisis serios sobre la crisis que se nos viene encima son los que formulan quienes defienden a capa y espada una energía, la nuclear, que --el uranio en proceso de agotamiento, los costes disparados, los efectos negativos sobre el cambio climático palpables y los residuos sin posibilidad de tratamiento-- es pan para hoy y hambre para mañana.

    

Aunque esto pueda parecer hoy un argumento prescindible, tengo la certeza que en muy poco tiempo se impondrá entre nosotros una discusión cada vez más seria sobre las presuntas bondades del consumo y del crecimiento, y sobre las presuntas capacidades del mercado para encarar lo que tenemos entre manos. No faltan al respecto, por cierto, los estudiosos que sugieren que sólo una buena recesión permitirá que espabilemos, y hará que salte a la vista que quienes argumentamos como acabo de hacerlo no somos, por desgracia, catastrofistas: nos limitamos a señalar la catástrofe a la que nos conducen quienes prefieren no mirar más allá de lo que está llamado a ocurrir en unos pocos meses.  

*Carlos Taibo es profesor de Ciencia Política en la Universidad Autónoma de Madrid y colaborador de Bakeaz.  

 

22/06/2008 GMT 1

Comando Cultural Os Rabiscos, Vendedores de humo- Carlos Taibo

sarampelo @ 22:19

 

Comando Cultural "Os Rabiscos"

 

 

Artigo de Carlos Taibo

 

 

 

colaborador-ctaibo10.jpg 

Vendedores de humo 

 

 Es muy digno de elogio que, en el inicio de una nueva legislatura, el gobierno español haya puesto énfasis singular en la política exterior y en los grandes problemas del planeta. Descorazonador resulta, sin embargo, que la sensibilidad que, en lo que hace a esos menesteres, parece abrazar en su quehacer cotidiano el ejecutivo que preside Rodríguez Zapatero poco más haya provocado que un puñado de respuestas que, siempre insuficientes, se antojan a menudo lamentables.

     psoe82.jpg

El compromiso de destinar a ayuda a los países pobres, por lo pronto, un 0,7% del producto interior bruto deja un sabor agridulce. Olvidaré ahora que las promesas al respecto han quedado siempre en agua de borrajas y esquivaré las numerosas cautelas que se derivan del mal uso, frecuente, de los recursos correspondientes y de su habitual supeditación a intereses inconfesables. Lo que se impone subrayar es que la saludabilísima dimensión del anuncio se ve contrarrestada por una realidad bien conocida: no

consta que el gobierno haya contestado en momento alguno lo que significan los programas de ajuste del Fondo Monetario, los criterios avalados por la Organización Mundial del Comercio o las prácticas, con frecuencia infumables, que despliegan en América Latina muchas empresas españolas. Todo esto es un baldón de credibilidad, claro, para cualquier política seria de ayuda a los desheredados del planeta.

    

No es más halagüeño, pese a las apariencias, el panorama que aporta otra decisión reciente del gobierno: la de acrecentar los fondos destinados a permitir que los países pobres adquieran alimentos en un momento en el que, como es sabido, arrecia la amenaza de una hambruna global. No deseo ignorar que la medida arbitrada es afortunadamente distinta de la que han abrazado al cabo los gobernantes norteamericanos, quienes no han tenido a bien agregar un solo dólar a sus programas de ayuda alimentaria. Y, sin embargo, hay algo que chirría en la reacción española: en ésta no se aprecia designio alguno de cuestionar los privilegios de unas empresas transnacionales que, tras lucrarse con la subida de los precios de los alimentos, se aprestan ahora a pasar el cepillo una vez más para, con los recursos que dispensan en forma de ayudas extraordinarias los países del Norte, mejorar su cuenta de resultados. Parece que a los ojos de nuestros gobernantes no procede intervenir el mercado correspondiente, y ello por mucho que en este caso salte a la vista que lo que está en juego son las vidas de millones de seres humanos. La medida que ahora me interesa --esa decisión de acrecentar los recursos destinados a ayuda alimentaria-- parece un eco, por cierto, de la que, meses atrás, se tradujo en la concesión de 210 euros mensuales para facilitar el alquiler de viviendas en el caso de los jóvenes. Al lector avezado no se le escapará que en un caso como en el otro lo que brilla por su ausencia es el propósito de hacer frente a la usura que impregna tantos comportamientos económicos.

     1087162833_extras_fotos_del_dia_1.jpg

¿Qué no decir, por lo demás, de lo que nuestros gobernantes nos cuentan en lo que respecta a la lucha contra el cambio climático? El cacareado compromiso de coger por los cuernos este toro se ve desmentido por el pésimo registro que España arrastra en lo que atañe al cumplimiento del protocolo de Kioto. Mientras somos muchos los que pensamos que este último no es sino un parche poco prometedor --otro tanto cabe decir del remiendo ultimado en Bali--, el presidente Rodríguez Zapatero se inclina por suprimir el Ministerio de Medio Ambiente y alberga sin rubor en Madrid, a finales de este mes, una cumbre de los gigantes del petróleo mientras repite machaconamente que el cambio climático es una estimulante oportunidad para muchas empresas españolas... Ningún dato invita a concluir, en suma, que entre quienes nos gobiernan, que por increíble que parezca porfían en reavivar el sector inmobiliario y en acometer faraónicas obras de infraestructuras, se barrunta alguna conciencia en lo que se refiere a la imperiosa necesidad de cuestionar las bondades del crecimiento económico y de postular un modelo que se asiente, sin dobleces y con orgullo, en reducciones significativas en los niveles de consumo.

    

Si todo lo anterior era poco, esta semana ha venido a regalarnos una lamentable sorpresa: el voto con que la mayoría de los eurodiputados socialistas españoles han obsequiado a lo que, con buen criterio, ha empezado a llamarse la directiva de la vergüenza. Por muchas explicaciones que al respecto puedan ofrecerse, lo cierto es que, al final, y una vez más, socialistas, liberales y conservadores parecen darse la mano en proyectos truculentamente represivos que retratan --me temo-- el derrotero contemporáneo de una Unión Europea firmemente decidida, por lo demás, a criminalizar la inmigración ilegal y a arrinconar una tras otra conquistas sociales laboriosamente gestadas durante decenios.

    

Me permitiré agregar que no hay mejor resumen de todo lo anterior que el que ofrece la renovada apuesta del gobierno en provecho de la Alianza de Civilizaciones. Aun cuando la propuesta tiene, cómo no, sus aristas respetables, la Alianza zapateriana se asienta en una artificial, y muy delicada, separación entre lo cultural y lo religioso, por un lado, y las relaciones económicas y militares, por el otro. No conviene engañarse al respecto: el principal problema que se hace valer en el Mediterráneo de hoy no es el que nace de la presunta existencia de dos civilizaciones, diferentes y enfrentadas, que coparían las riberas septentrional y meridional de ese mar. El problema mayor bebe del hecho de que la renta per cápita en la primera de esas orillas es quince veces superior a la que se registra en la segunda. Hay que preguntarse, claro, qué es lo que la Alianza de Civilizaciones aporta como respuesta ante semejante disparidad, en un escenario en el que sólo los más ingenuos, o los más espabilados, piensan en serio que la filantropía de nuestros empresarios acabará por deshacer el entuerto.

 

 

Y es que --para que no se diga que no voy al grano-- el gobierno español de estas horas se nos presenta como un aventajado vendedor de humo de resultas de una razón precisa: retórica aparte, no hay de su lado voluntad alguna de cuestionar los cimientos de un mundo, el que padecemos, marcado indeleblemente por explotaciones, exclusiones y beneficios descarnados.

 

20/06/2008 GMT 1

O PSOE vota en Bruselas coa dereita máis reacionaria

sarampelo @ 16:37
O Goberno socialista español presionou para endurecer a lei de retorno dos inmigrantes.
  

Manfred Weber  é eurodiputado alemán e relator da directiva de retorno de inmigrantes durante os dous últimos anos. Weber acusa na entrevista ao Goberno español de presionar para endurecer a nova norma, extremo que o Ministerio do Interior nega. Pero o certo e verdade é que a case totalidade de eurodiputados do PSOE votaron a favor de restrinxir a liberdade e expulsar aos inmigrantes. Esta actitude xerou repulsa de parte dos socialistas franceses que miraron perplexos como os seus correlixionarios hispanos votaban xunto á dereita máis reaccionaria europea. Ler entrevista..... 

Este é o impactante artigo onde estes señores "socialistas españois" votaron coa máis extrema-dereita de europa. Non lles deu ni  un anaco de vergoña ante a esquerda europea. Só se salvan tres deputados, enbtre eles o Sr. Borrell. Menuda tropa do carallo.

"....El texto recibió 367 votos a favor, 206 en contra y 109 abstenciones, y salió adelante gracias al respaldo del Partido Popular Europeo, los socialistas españoles, los liberales y la derecha nacionalista, que no aceptaron ninguna de las enmiendas planteadas por los grupos de izquierda.

Casi todos los socialistas españoles (16 de 19) votaron a favor (excepto los eurodiputados Josep Borrell y Raimon Obiols, que votaron en contra, y Martí Grau i Segú, que se abstuvo), pese a que el grupo socialista europeo (PSE) se decantó oficialmente por el "no"......."

 ¿Onde está o progreso dos muchachos "socialistas"cando permítese manter detida a unha persoa 18 meses sin que houbera cometido un delito e sen garantías xurídicas?
Non terían outras normas máis acorde cos dereitos humanos para restrinxir aos inmigrantes que eles consideran ilegais.
Lles recomendo a Moratinos e Zapatero un vídeo que lles vai moi ben
para arranxar un pouquiño a súa conciencia.
-------------------------
Vídeo de Carlos Núñez & León Gieco.Este é o tema de igual a igual.
Unha canción super-fermosa para os ointes que queiran escoitala. Tamén para os oidos xordos dos eurodiputados daquel parlamento de Bruselas que fede a raios e centellas.