Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
---------------------------
Tags
CONTACTAR AUTOR DO BLOG
COMENTARIOS E OPINIÓNS DE:
;
Hoxe cúmprese o 40º aniversario do asasinato por sicarios da CIA do Che Guevara en Bolivia. Ler máis.....
Ibarra rexeita ser nome dunha rúa de Badaxoz
Considera "bochornosa" a oferta do alcalde do PP de substituír o nome da rúa dun alcalde republicano
En agosto de 1936, máis de catro mil persoas foron asasinadas en Estremadura polas tropas do xeneral Yagüe, que se sublevou xunto con outros militares contra o Goberno elixido democraticamente durante a II República. Entre eles, figuraba o entón alcalde socialista de Badaxoz, Sinforiano Madroñero, que, tras catro meses co bastón de mando, foi fusilado sen xuízo.
Artigo moi interesante do “Plural.com” de ALBERTO GUTIÉRREZ MOLINERO. Premer neste enderezo
Fervello : O que máis molesta deste alcalde de Badaxoz é a carga de ironía con que fai a proposta:
“El alcalde de Badajoz dijo querer cambiar el nombre de la calle “con el corazón en la mano”. Celdrán parece preferir al socialista Ibarra antes que al socialista Madroñero, quien, como recordó el propio alcalde “sólo gobernó cuatro meses”. Non teñen ningunha vergoña esta dereita cavernícola.
Vídeo sobre a "matanza de Badaxoz. 1936"
Falar non ten portelos “O Fervello”: Chamoume moito a atención ao ler un comentario do Blog Periodismoincendiario.com. O seu administrador o xornalista Manuel Rico*, atopou un país e un goberno onde na páxina Web do seu departamento de estado,comenta e asegura que os Bascos, Cataláns e Galegos somos uns “grupos étnicos diferenciados” dentro do Reino de España.
¡Manda carallo na Habana!. Que non se enteren os Aznar, Rajoy, Acebes Fedeguico e toda esa tropa. ¿Escoitaranse os berros nas antípodas?. Ou pecharan a boca. Coido que se ese país fora o que eu e moitos pensamos; a que montaban ía a ser de moito demo.
Este é o perigroso país : Ler máis……
Anaco do que dí esa páxina Web:
--------------------------------------------- *Manuel Rico. é un periodista galego licenciado en Ciencias da Información pola Universidad de Navarra e máster en Xornalismo por la Universidade de Columbia-Missouri, onde estudiou cunha Bolsa Fulbright. Traballou en El Correo Gallego, El Mundo de Galicia, El Mundo del País Vasco, Interviú y Tiempo.
People
Nationality: Noun--Spaniard(s). Adjective--Spanish.
Population: 44.1 million.
Annual growth rate: 1%
Ethnic groups: Distinct ethnic groups within Spain include the Basques, Catalans, and Galicians.
Religion: Predominantly Roman Catholic.
Languages: Spanish (official) 74%, Catalan-Valenciana 17%, Galician 7%, Basque 2%.
Education: Years compulsory--to age 16. Literacy--98% (2003 est.).
Work force (19.2 million): Services--65.1%; agriculture--5.2%; construction--12.5%; industry--17.2% (2005 est.).
Torres De Oeste-Catoira
Os estudos arqueolóxicos realizados permiten afirmar que as orixes desta fortaleza remóntanse, polo menos, á época castrexa, aínda que hai vestixios na zona que testemuñan unha ocupación moito anterior. Da súa época como castro, século II a I a.C., atopáronse restos de cerámica e de armas de bronce. Coa romanización, no século I d.C., o asentamento se converteu nun importante porto comercial ao servizo de Roma segundo as referencias de Pomponio Mela e os materiais recollidos nas escavacións.
Pero non foi ata o inicio da Idade Media cando este enclave converteuse nunha das fortalezas máis importantes de Galicia. A principios do século IX, Alfonso III, Ou Magno, iniciou a construción da Basílica Compostelán e a reconstrución do Castellum Honesti romano na desembocadura do río Ulla. Así, o antigo asentamento iniciou a súa lenda na defensa, fronte a normandos e sarracenos, da cidade do apóstolo. As dúas torres que aínda mantéñense parcialmente en pé preto da beira e o crismón da vitoria, atopado entre as ruínas, pertencen a esta época. Durante os séculos IX e X, a fortaleza fixo fronte a varias incursións de piratas normandos. No século XI, Alfonso V reconstruíu a fortaleza e colocou como alcaide do mesmo ao cabaleiro Xelmirio, pai do que será o primeiro arcebispo de Santiago.
Entre os anos 1102 e 1122, o arcebispo Xelmirez volveu reforzar as defensas a tempo de repeler un novo ataque sarraceno. Este importante personaxe na nosa historia foi o creador da primeira escuadra de guerra española que loito contra os piratas. A comezos do século XIII, a monarquía cedeu a fortaleza á Mitra Compostelán e os bispos Cresconio e Diego Peláez seguiron mantendo os seus defensas como enclave principal na defensa da cidade compostelán. A partir do século XV e sobre todo co reinado dos Reis Católicos o enclave perdeu o seu valor estratéxico e deu comezo a súa decadencia.
Derradeiras horas do asasinato do Che Guevara
Vídeo "caseiro" do Che e vídeo da cantante Nathalie Cardona
Ríos de tinta se se gastaron ao escribir da historia do Che Guevara. Nembargantes quero facer unha lembranza dos que interviren no asasinato.De cando en vez é moi san lembrar a esta xuventude do século XXI, a este gran home que loitou por un mundo mellor. Non soamente é levalo nunha camiseta como se fora un anuncio de Cocacola, senón o saber quen era e o que foi.
Neste vídeo de “colleita caseira”, coido que algo dirá para as novas xeneracións. Ao mediodía daquel 9 de outubro de 1967, mentres o Che permanecía sentado sobre o piso de terra nun recuncho da “escuelita” da Higuera, dous soldados do exército boliviano, o suboficial Mario Terán e o sarxento Bernardino Huanca que pertencían ao batallón comandado polo maior Miguel Ayoroa, entraron ao cuartucho semiescuro onde repousaba o Che curando a ferida da súa perna, e ultimárono con ráfagas de ametralladora en todo o corpo. Terminaron igual coa vida do outro prisioneiro, Simón Cuba, “Willy”, que permanecía encerrado nun cuarto contiguo.
Aquela operación de asasinato selectivo foi ordenada premeditadamente polo dictador Barrientos e o seu Alto Mando Militar que estaba baixo as ordes da CIA e do Pentágono. A orde foi transmitida polo xeneral Joaquín Zenteno Anaya, comandante da Oitava División de Exército que voou persoalmente cara á Higuera para autorizar aos dous homes do maior Ayoroa a execución sumaria. Zenteno Anaya comunicouse ás dez da noite do 8 de outubro cos soldados que capturaran ao Che, pedindo que o manteñan vivo ata o seu arribo á Higuera. Chegou ás 11 da mañá do día 9; deu a orde persoalmente e a execución produciuse ao media día. Ás 13:30 o goberno emitiu un boletín de prensa informando que o Che morrera en combate
Intervención da CIA
A execución do Che, ao mediodía do 9 de outubro, non se produciu senón despois de que o axente da CIA Félix Ramos,(Nome verdadeiro, Félix Ismael Rodríguez Mendigutía) un cubano disidente que asesoraba persoalmente a Zenteno Anaya, conversase a soas co Che, a quen coñecía. Segundo informou un dos captores do Che, o entón capitán Gary Prado Salmón, o axente da CIA Ramos, que ostentaba grado de Capitán, foi o único estranxeiro que tivo acceso ao Che durante a súa detención. Nunca estivo nas operacións e estaba asignado ao Comando da Oitava División para efectos de intelixencia, habendo chegado ata Vallegrande só cando se produciu captura do xefe guerrilleiro?.
Foi Ramos quen influíu na decisión dos militares bolivianos comandados polo dictador Barrientos para asasinar covardemente ao Che, co argumento de que mantelo con vida e enxuicialo por sedición ou terrorismo só acrecentaría o mito vivinte que xa era entón. Pero o seu asasinato acrecentou ese mito mil veces máis.
Nomes dalgúns actores pasivos e activos deste magnicidio, moitos deles xa están no inferno
Presidente de EEUU-Lyndon JhonsonSáprata-Presidente de Bolivia. René Barrientos.Generales Alfredo Ovando e Juan José TorresContraalmirante-Horacio Ugarteche. Coroneles-Joaquín Zenteno Anaya, Fernando Sattori e David La Fuente.Teniente Coronel-Herberto Olmos Rimbaut.Comandantes- Miguel Airoa e Andrés Sélich este foi o máis sanguinario.Capitáns-Gary Prado Salmón, Oscar Pammo, Ángel Vargas e René Ocampo.Maior- Jaime Miño de Guzmán.Oficiais- Tomas, Toty, Aguilera, Carlos Pérez Panoso, Eduardo Huerta Lorenzetti, e Raúl Espinosa.Suboficial- Bernardino Huenca, este foi quen o apresou e lle deu culatazos no peito. O máis canalla foi o axente da CIA Félix Ismael Rodríguez Mendigutía, inclusive aínda agora presume de matalo e de andar a patadas co cadáver. Aceptaron matar ao Che os seguintes asasinos: o suboficial Mario Terán, o sarxento Bernardino Huenca e o suboficial Carlos Pérez Panoso coa axuda do “gusano” da CIA que o rematou no chan Félix Rodríguez.
O que fora Director da CIA Porter Gosss ata fai pouco e nomeado polo Presidente Bush , naquelas épocas do Che era un axente secreto desa axencia mafiosa e adestrara a Félix Rodríguez .
Ventrílocuo pola Gracia de Deus
A historia terxiversada e aduladora nos dí que Franco era Xeneralisimo pola gracia de Deus, o que non sabía que fora tamén ventrílocuo. ¿Sería un milagre do “brazo incorrupto de Santa Teresa de Ávila”?.
Vídeo de fotos da Guerra Incivil polos máis famosos fotógrafos daquela contenda provocada polo sáprata Franco
É un vídeo feito así daquela maneira,non son un profesional nin sequera un simple afeccionado, o importante para min é o significado do tema. Soamente ollar a foto do bombardeo dun hospital polas ordas franquistas, danos a entender quen son os que aínda hoxe claman por ese réxime de horror e de intolerancia.
Dáme moito noxo escoitar estes días a un delegado do concello de Madrid dicir que Franco quedouse curto, que tiña que eliminar fisicamente a tódolos roxos que quedaron.
--------------------------------------------
Robert Capa
(Andrei Friedmann; Budapest, 1913-Thai Binh, Vietnam, 1954) Fotógrafo e corresponsal de guerra húngaro. Exiliado de Hungría en 1931 pola súa relación con grupos de tendencia esquerdista, estudou xornalismo en Alemania e traballou para a axencia Dephot.
En 1936, xunto coa súa compañeira Gerda Taro, inventou a figura de Robert Capa, fascinante xornalista estadounidense, e baixo este pseudónimo presentou a primeira exposición dos seus traballos, que alcanzaron prezos exorbitantes. Aínda que a ficción non tardou en ser descuberta, decidiu conservar ese nome.
O prestixio internacional chegoulle sobre todo a partir das súas reportaxes sobre a guerra civil española e sobre a Segunda Guerra Mundial para a revista Life, ao captar co seu cámara episodios bélicos como os bombardeos xaponeses sobre Chinesa, as campañas do norte de África e o desembarco de Normandía.
En 1947, con Henri Cartier-Bresson, Rodger, Vandiver, e David (Chim) Seymour, fundou Magnum Photos, a primeira axencia cooperativa de fotógrafos independentes. Un ano despois desprazouse a Oriente Medio para fotografar os combates en Palestina.
Trala creación de Magnum dedicouse a ensinar a fotógrafos máis novos, ata que en 1954 decidiu cubrir a guerra de Indochina, que loitaba por independizarse de Francia. Este mesmo ano morreu esnaquizado pola explosión dunha mina que pisou inadvertidamente.
Gerda Taro
Gerda Taro ou Gerta Pohorylle (Stuttgart, Alemania, 1 de agosto de 1910 - Madrid, España, 26 de xullo de 1937) foi unha fotógrafa e compañeira de Robert Capa, que morreu nun accidente durante a Guerra Civil Española.
Gerda Taro chamábase en realidade Gerta Pohorylle, e era filla de xudeus polacos. Malia as súas orixes burguesas, desde moi nova entrou a formar parte de movementos socialistas e obreiros. Por iso coa chegada dos nazis ao poder, e tras sufrir unha detención, decidiu fuxir cunha amiga a París.
En París coñeceu por casualidade a Andre Friedman, un xudeu húngaro que intentaba gañarse a vida como fotógrafo. Gerda e Andre fixéronse noivos, e Andre ensinoulle a Gerda os seus coñecementos de fotografía.
Como non lles ían ben as cousas, e non recibían traballo, ocorréuselles unha curiosa idea. Inventarían un personaxe chamado Robert Capa, que supostamente era un reputado fotógrafo chegado de Estados Unidos para traballar en Europa. Como é tan famoso, vende as súas fotos a través dos seus representantes: Friedman e Pohorylle, ao triplo do prezo que un fotógrafo francés. Este truco funciona perfectamente e ao pouco tempo reciben cheas de encargos e por fin gañan diñeiro.
En 1936 dá comezo a Guerra Civil Española, que marcaría decisivamente a ambos. Trasládanse a España para cubrir o conflito. Foron testemuñas de diferentes episodios da guerra, e realizaban reportaxes que logo eran publicados en revistas como "Regards" ou "Vu".
Ao principio a márca "Capa" era utilizada indistintamente por ambos. Logo produciuse certo distanciamento entre eles e Andre Friedman quedouse co nome de "Robert Capa".
Do traballo de Gerda en solitario a súa reportaxe máis importante foi o da primeira fase da batalla de Brunete. Gerda foi testemuña do triunfo republicano nesta primeira fase da batalla. Esta reportaxe foi publicado en "Regards" o 22 de xullo de 1937 e deu a Gerda un gran prestixio.
Con todo pouco despois as tropas franquistas iniciarían un feroz contraataque, e Gerda decidiu volver á fronte de batalla en Brunete. Alí Gerda foi testemuña dos salvaxes bombardeos da aviación do bando nacional, e realizou moitas fotografías, poñendo en risco a súa vida. Naquel inferno morreron miles de republicanos e finalizou en derrota.
Gerda Taro perdeu a vida nun absurdo accidente volvendo da fronte de batalla. Gerda subiuse no estribo do coche do Xeneral Walter (membro das Brigadas Internacionais). Nun momento dado, uns avións inimigos voando a baixa altura fixeron que rendese o pánico no convoi, e un tanque republicano golpeou sen querer a Gerda Taro, esmagando o seu corpo.
Gerda malferida, foi trasladada urxentemente ao Hospital O Goloso do Escorial, onde morreu poucas horas despois, o 26 de xullo de 1937. Tiña só 27 anos. O seu corpo foi trasladado a París, onde recibiu todos os honores como unha heroína republicana.
Cuba devólvelle a vista ao home que asasinou ao Che Guevara
Chúzao
del.icio.us