O Mañanceiro.

Comando Cultural Os Rabiscos  

Artigo de Xesús Redondo Abuín  

MARCELINO Y JOSEFINA 

 A este hombre y a esta mujer los ataron duro. De pies y manos. Pero no les ataron el alma. No pudieron atársela. El alma no fueron ni serán capaces de atársela jamás. Jamás de los jamases. Sus almas son y han sido de vuelos siderales. No hay ni hubo carcelero capaz de echarle la aldaba a sus sueños de tan altos. Josefina y Marcelino son la dignidad de clase matrimoniada. Digo de clase y acaso lo de clase sobrase. A esta mujer y a este hombre nadie podrá afearles jamás nada de índole mundano.

Nada de nada. Ellos no le deben al mundo ni el zumo de zanahorias de cada mañana.  El mundo, sin embargo, les debe a ellos hasta el aire que respira. No por su coherencia unívoca. No. Por su civismo. La coherencia no es un valor en sí misma. Las hay horribles. Tampoco por los logros obtenidos en el terreno de los principios. Son mínimos. Y aún así están en vilo. Lo mucho que el mundo les debe a ellos es que pudiendo irse al nunca más con las alforjas macizas, se van a ir con lo comido por lo servido: 1.500 euros de pensión entre los dos y un pisito de 60 metros cuadrados en una cuarta planta, sin siquiera ascensor que les evite el tener que ver las estrellas cada vez que tienen que bajar del pisito a la calle o subir de la calle al pisito.  Se van a ir con lo puesto. Sí. Pero con la cabeza muy alta. Que fue el objetivo estratégico número uno de toda su vida.

Era lo que Marcelino les soltaba a sus carceleros en sus propias narices cada vez que ellos se lo ponían a tiro: yo saldré de aquí por la puerta grande y con la cabeza muy alta, les decía, y los que la tengan de ustedes, tendrán que agacharla y seguir entrando y saliendo por la de servicio. Más de una vez lo oí yo decírselo. Qué sabrán lo que es eso los que sólo buscan salvarse ellos así se joda todo maría santísima. Qué sabrán lo que es eso los que lo expulsaron de tan mala manera de su propio templo, policía en ristre. 

Con Marcelino topé por primera vez en el penal de Soria en 1968. Era puro invierno, frío, duro, como son en Soria los inviernos: el viento del Moncayo nos congelaba hasta el aliento, ni el Duero, con ser el Duero, lograba favorecernos. Cuando llegamos allí los de la causa 68/68 debatían todos los presos en asamblea ir o no ir a la huelga de hambre para obligar al Régimen a reconocer nuestra condición de presos políticos y para aportar nuestro grano de arena a la lucha por la amnistía. Y salió sí. Sin un solo no ni una sola abstención. La división de opiniones surgió en cuanto a la duración: unos defendían que diez días, otros que doce. Marcelino fue de los del doce. No era él de los de un paso atrás ni para coger impulso. Ni es. Pero en su fuero interno prevalecía y prevalece el alma de fresador que lleva dentro. Es propenso a apretar las tuercas. Lo era y lo es. Como debe ser. 

Josefina y Marcelino: aquí un amigo de por vida. 

Comando Cultural "Os Rabiscos"

 Artigo para o Mañanceiro de Xesús Redondo Abuín

CORREN TEMPOS PÉSIMOS PARA AS MILITANCIAS DE BASE 

(*)Xesús Redondo Abuín 

Para todas as militancias de base. A friaxe patronal antes cobregueaba polos cuarteis, os xulgados e os cárceres a cara de can. Agora gasta talante. Agora cobreguea por prensa, televisión e radio, envolta en papel de regalo. Antes á patronal cada vez que escoitaba o vocábulo liberdade íaselle a man á pistola á velocidade do raio. Agora váiselle á carteira e dispara con munición bancaria -¡será por cartos!- e abaten voces que parecía que non estaban ó seu alcance ¡Qué equivocados estabamos! 

O ministro de cultura e máis Carrillo van por aí dicindo, veña a conto ou non veña, que España non é monárquica pero si é juancarlista ¡Gozan os dous dun sutilísimo sexto sentido intuitivo! O astuto Carrillo afirma que mesmo a súa dona é juancarlista. E o non menos astuto ministro César Antonio Molina chega a dicir que España é juancarlista porque o propio rei é máis republicano que moitos dos que se reputan republicanos de toda a vida ¡Será por sofisma! 

A min que me quiten da lista. Eu quero ser cidadán de república que teña no punto de mira o socialismo científico. Que é o que será o mundo no porvir. Póñanse como se poñan os falsos socialistas e os falsos comunistas. O mundo será republicano e socialista así se volvan  todos eles micos. E hai que estar no limbo -ou a bo acubillo- para crer ou finxir crer que existe sangue azul de orixe divino: a monarquía é un anacronismo e o capitalismo está apurando ó límite o seu ciclo.

O capitalismo foi a negación do feudalismo e o socialismo científico será a negación da negación, fixo.  Dixen pillastre porque sei que ben sabe el que quen si nos convocou a cambiar o mundo foron Marx e Engels en 1848. Sei que o sabe de boa tinta: oínllo dicir a el mesmo non poucas veces en non poucos sitios, e aínda que probablemente el non entrou nunca a fondo no miolo da obra de Marx e Engels, iso si o sabía, ou dicía que o sabía. ¡Cánto ten mollado el o seu pan no prebe ese! Pois agora non fai máis que cuspir nel. Ninguén pense que é que pasou polas gadoupas do teimado torturador Melitón Manzanas e a forza de tormento está na inopia, non é iso: é que se está forrando de foro en foro e de bicoca en bicoca. Coma tantos outros que se pasaron á contra para se poñer as botas ben postas ¡Mágoa de pandemia! 

Non podía pasarnos ós descalzos cousa peor que esta baga de indecoro que nos recorre. Antonio Gutiérrez Vergara, sen ir máis lonxe, pasou de soldador de segunda a directivo de Caja Madrid e a asesor de banqueiros e ministros, sen que o turbe nin o conturbe o feito ruín de saberse vendido ¡Mira que houbo eminencias que fracasaron no intento de dotar de cara amable ó capitalismo -Adam Smith, Keynes, Weber, Friedman...- ! Pois aí está el co seu tardío título de licenciado en economía metendo a sabendas gato por lebre e proclamando ós catro ventos que o fai co mentes de anovar a esquerda; pero blindando cifra en conta ad hoc con quen máis ordena na vella, na de sempre.   

Brotan coma fungos en sitio propicio os que cambian ideoloxía por boa vida. Antes eran crentes. Agora son descridos. Así de simple. Como o raio de sol entra por un cristal sen rompelo nin manchalo, pasaron eles da fe férrea nos principios ó culto ós díxitos, do panexírico á insidia. Pero contra a mentira non hai mellor profilaxe que o criterio da praxe: en 1917 Rusia ía no tren do mundo no vagón de cola e nos sesenta a Unión Soviética foi o primeiro “territorio libre de analfabetismo”; o primeiro territorio libre de desnutridos; tiña a mellor educación; a mellor sanidade; a mellor aviación; cada estación do Metro de Moscú era unha sala de museo; o primeiro home e a primeira muller que sucaron o espazo sideral eran soviéticos... a URSS era tan superior a USA en tanto que potencia, que cando Jruschov golpeou co zapato na tribuna da ONU para pedir silencio, o silencio cortábase a coitelo, e cando cominou a Kennedy a retirarse de Vietnam, a Kennedy non lle quedou outra que metelo rabo entre as pernas; cousa á que non se chegou desde unha nube con pantalóns, senón desde unha base científica e técnica a ras de chan superior: o coloso aquel non tombou por inferior; tombou a mans dunha trama de impostores que se apropiou de gas, petróleo, Bolsa... de todo o que era de todos. 

Pero hai que volver a Marx. Todo nace, medra, declina e morre. E ó capitalismo entrou na conta atrás. Non hai Obama nin foro que o salve. Sábese desde tempos ancestrais que non hai quen lle corte as alas á alma, e houbo tres momentos que puxeron cadansúa pica na alma dos descalzos -Manifesto Comunista, Comuna de París e a Revolución de Outubro- e volveremos a voar alto, esa vez, por fin, Marx sentará cátedra. E cando Marx sente cátedra, que a sentará, haberá que poñer un camarada de base de imaxinaria detrás de cada membro do Comité Central. Foron eles e non a CIA nin o Pentágono os que restauraron a plutocracia máis salvaxe. Con Brezhnev todo empezou a cheirar mal por alá. Yeltsin foi o machadazo no espiñazo. Daquela  aquilo de socialismo xa non tiña nada. Pero cando si o tiña: foron non poucos os comunistas que caeron  en España gritando ¡viva o poder soviético! puño en alto. Cousa que os honra e nos honra a todos os descalzos. O que os denigra e nos denigra é a gran estafa perpetrada contra todos nós polos falsos camaradas: que os explotadores nos exploten, doe; que os falsos camaradas nos chuleen, chafa. ¡E cánto!

Eu prefiro que me explote un contrario declarado a que me chulee un falso camarada. E o que está pasando aquí cos falsos camaradas é curmán senón irmán do que pasou cos falsos camaradas dos falsamente chamados países do socialismo real. Está ben claro que a corrupción non ten nin patria nin xénero nin clase. Coa agravante de que a parte contraria ten tomado boa nota de que lle  é moito máis rendible abolar as ideas a base de cartos que a base de fungueirazos, máis rendible e máis eficaz: as ideas que abola o fungueiro tarde ou cedo volven ó seu, ou poden volver, pero as que abola o diñeiro aboladas quedan. 

Sei que é predicar no deserto. Pero eu quero predicar no deserto: ninguén pode dicir coa man no corazón que aquilo foi superado por algo de natureza superior. Alí agora imperan as mafias da vil plusvalía e cabalgan novamente ás súas anchas vodka, fame, mendicidade, analfabetismo e crime, incluso cabalga o crime de estado. Foi retrasar o reloxo da historia noventa anos: mentres un puñado de falsos comunistas está xa entre os máis ricos, a inmensa maioría forma parte dos mil millóns cuxo obxectivo estratéxico é comer sequera unha vez ó día.

E voz que píe, cálana dun tiro. Ou a golpe de polonio.  Pero o mundo así non pode seguir. Ten que cambiar na perspectiva do socialismo científico. E Obama e os que sopran na súa buguina son alternancia, non alternativa: móvense en circunferencia sen ascender un ápice de nivel. Mágoa que aquí se verifique de catro en catro anos o vello adaxio aquel que di que sarna con gusto non pica.

Hainos aquí que levan tres décadas votando tapando o nariz, e quedando a dúas velas. A última vez votaron tapando o nariz e facendo o signo do acento circunflexo característico da cella de Zapatero, e quedaron igualmente a dúas velas. Eu tamén quedo votación tras votación a dúas velas, pero cunha diferencia non pequena: voto co dedo corazón apuntando cara as estrelas. É dicir, o meu voto é pertinazmente inútil: primeiro foi PCG, despois Esquerda Unida.

(*)-Biografía de Xesús Redondo Abuín.......Ler máis

Ler máis »

Comando Cultural Os Rabiscos

Artigo de Xesús Redondo Abuín 

MEMORIA E ALGO MÁIS QUE MEMORIA 

A democracia non chegou por imperativo de Europa. Chegou loita a loita e morto a morto. Os mortos nin se sabe cantos foron. Eu vindico e reivindico o nome de todos os que preferiron morrer ergueitos a vivir de xeonllos. Todos. Absolutamente todos. 

Algo ten que ter de non tan modélica a transición. Por forza. Mentres medran coma a escuma as grandes fortunas que financiaron a felonía do canalla ártabro, do gran canalla ártabro, o número de descalzos vai a máis. As propias estatísticas oficiais os cifran en catorce millóns entre pobres, moi pobres e os que non teñen máis teito que a capa do ceo. Con todo e declararen as propias autoridades que España é xa a oitava potencia económica mundial ¡Mágoa de todos a unha que mate a fame pola man! Comida habela haina. 

Os banqueiros, cada vez que a patria lle espernexa na carteira, que é onde realmente a patria lle espernexa a eles, a todos eles, indefectiblemente esgrimen fantasmas para logo combatelos. Coma os paxaros que saben ben da maldade dos depredadores: poñen o ovo no niño e cantan noutro sitio. Son as raposadas dos napoleóns da plusvalía. Os que non temos ovos de ouro que gardar non esgrimimos tácticas fenicias: ó pan, chamámoslle pan, e ó viño, chamámoslle viño. Cousa que ten os seus gastos, si, pero as cousas do espírito non se miden cos trebellos de medir as mercadorías, e por caro que nolo poñan, os descalzos asumímolo. 

Eu mesmo teño as miñas cicatrices. Pero fun feliz. Non houbo fillo da puta que mo impedise. Aludo ás miñas cicatrices, non por petulancia infantil, senón para que se saiba que sei do que falo en por min, que non falo de oídas. Aqueles foron tempos de crespón e de cera, pegañentos coma a pez, negros coma a parrumeira ¡Ollo coa amnesia! Non vaia ser que recunquemos. E para non recuncar, convén algo máis que memoria. Desenterrar ós mortos, a todos os mortos, para volver a enterralos onde e como as familias manden está ben, está moi ben, pero é insuficiente: á vez é preciso tamén esixir que nunca máis morra ninguén por cuestión de ideas, que o delito destes mortos foi ter ideas, ideas que venceran nas urnas con todas as da lei o 16 de febreiro. Os foraxidos foron os que a truncaron a golpe de fungueiro. 

E tivemos que agardar sete décadas para poder empezar a coller os feitos polo peito. Non todos estaban nin están por esas. Non poucos asumiron a lei de memoria porque non lle quedou outra. Vese ben no trouleo que lle meteron a golpe de medo. Hai que refacela. Esta vez en base ós feitos e non á ausencia de preceptos. Ten razón o xuíz Garzón: as “detencións ilegais con desaparición” son crimes contra a especie, houbese ou non xurisprudencia ó respecto cando se cometeron. E ata que non apareza o último deles, non pode quedar cuneta por remover. Enténdano ou non o entendan os leguleios. O Fiscal Zaragoza que non divague. Que explique en que prexudica ó porvir colectivo o aclarar de vez  que a lei eran eles e que morreron por defendela. Unicamente por iso. O novo texto da lei de memoria debe dispoñer taxativamente que o Val dos Caídos teña como fin seu exclusivo perpetuar a memoria dos realmente caídos.

Non outro. O ditador e o fillo do ditador anterior non foron dos caídos, foron dos que fixeron caer, hai que exhumalos e entregalos ás súas familias para que os enterren onde e como queiran elas. Xesto que os vitimarios non tiveron coas familias das vítimas. Os meus contrarios naturais e os falsos camaradas arrebolan contra min en plan pedrada o adxectivo radical. Como se o lóxico fose andar polas pólas. Pois claro. Na raíz é onde se sustancia a totalidade da árbore. E a árbore da memoria ten as raíces máis entrañables nas fosas dos sepultados no ominoso anonimato. Por iso son dos que non me conformo con localizalos, identificalos e volvelos a enterrar. Hai que enxugalos da raposada que equipara a ambos bandos á hora das responsabilidades. Hai que limpalos desa mala baba. Eles defendían o rotundo veredicto das urnas  -221 deputados sacou o Frente Popular e 168 sacaron todos os demais coligados- e os outros defendían a felonía do canalla ártabro, do gran canalla ártabro. A diferenza é abisal. 

Pero hai máis. Despois de vencido e desarmado o bando republicano houbo duascentas mil execucións sumarias. Non poucas sen sequera instrución de causa. Boa parte dos mortos nin se sabe sequera onde os despenaron ó nunca máis. Queremos encontralos, identificalos e que o Estado os declare a todos eles caídos pola liberdade. E queremos aínda algo máis. Houbo tres millóns de presos ós que aínda non se nos agradeceu en papel de Estado os servizos prestados. Eu mesmo esixo que o Ministerio de Xustiza me agradeza por escrito os catro anos de exilio, o ano de secuestro que me perpetrou o  execrable torturador Melitón Manzanas, os 2.730 días consecutivos de presidio que me impuxo un sinistro tribunal militar de tantos e o tiro que me meteu a queimarroupa o cabrón comandante da vil garda civil Angel Díaz Otero Arias.

E esíxoo xa. Que ó paso que vai a transición esta de nunca acabar é probable que esa bévera a min nin me caia. Sei que non me caerá. Pero estarei indo para Boisaca e irei facendo cortes de manga dentro da caixa. Que o saiban. Xa é hora tamén de dicilo alto e claro: Juán Carlos, Suárez, Herrero de Miñón, Carrillo, González e Fraga non son os pais da transición. E se o son, son pais de adopción. Os pais e as nais de sangue son Seoane, Gayoso, Foucellas, Ponte, Vilaboy, Grimau, Celso o da Camocha, Tina Pérez, Anita Braña, Daniel e Amador, Gonzalo Ruíz, Pedro Patiño, os tres millóns de presos e todos os que deron a cara e lla estamparon. 

Todos eles soñaban que a utopía estaba ó alcance da man. Era o que lles daba alas. E agora que as campás dobraban polo capitalismo -ata Alan Greenspan abxurou do credo liberal- van os falsos socialistas e os falsos comunistas e danlle cen anos máis. Salvo Marcelino e Josefina, que non tiñan principios de quita e pon coma Groucho, todos os outros tiñan principios postizos ¡Magoa de chispa! 

Xesús Redondo Abuín 

Comando Cultural Os Rabiscos 

Artigo de Xesús Redondo Abuín

Palabras pronunciadas por Xesús Redondo Abuín o 14 de agosto de 2008 no lugar do asasinato  

PALABRAS PARA DÍAZ VALIÑO, SIXTO AGUIRRE E TÓDOLOS DEMÁIS  

Camilo Díaz Valiño e Sixto Aguirre Garín eran dous homes de ideas. Tiñan perigo. Había que matalos. E matáronos. Como a quén sabe cántos.

Ter ideas foi a súa única tacha. E pagárono caro. 

Eles esgrimiran a forza da palabra. A parte contraria esgrimiu a forza das armas. Matáronos por pensar. Non lle perdoaron que pensasen. 

Recordalos a todos eles hoxe non é mais que empezar a saldar unha débeda que temos con nós mesmos desde que a parte contraria consumou a canallada. A gran canallada. Eles os dous e todos os demais xa nada precisan. Pero nós si.

Necesitamos rescatar a todos eles da desmemoria na que están. Canto antes. Canto antes, porque os capataces armados da patronal capaces son de volver ás andadas con tal de darlle polo pau ós seus amos.

Non están todos os perigos conxurados. Hai que por ós catro ventos un parapeto de palabras.

Hai que sitiar os perigos homicidas da parte contraria a base de que ninguén cale. ¡Viva a igualdade á hora da mesa! ¡Que no papel non quita a fame!    

Xesús Redondo Abuín 

----------------------------------------------------------  

Camilo Buenaventura Díaz Baliño, nacido en Ferrol o 14 de Xullo de 1889. Fillo de Germán Díaz Teijeiro ( nacido en 1858), comerciante, natural e veciño de Ortigueira, casado con Camila Baliño López, residentes en Ferrol.Camilo é "cuneteado" a noite do 13 ao 14 de Agosto de 1936 en Coence ( A Coruña).

(Foto : Cartel a favor do Estatuto do 36 de Camilo Díaz Baliño ) 

Sixto Aguirre Garín, Este home ilustre nacido en Rianxo foi  paseado nos primeiros días da guerra civil, con Díaz Baliño,

Comando Cultural Os Rabiscos 

CULTURA SI, MAUSOLEO NON 

O

Comando Cultural Os Rabiscos 

Xesús Redondo Abuín

PALABRAS PARA UN SOLDADO DA HISTORIA   

Alfredo García Caramés era ouro de lei; ouro en pano era; por fóra e por dentro; era dunha peza; calquera podía tomarlle o folio non cambiado á primeira; era un libro aberto: o que era e o que non era levábao a flor de pel. Con el sempre sabía un a que aterse. Non tiña nel nada de nada saduceo.

Naceu na parroquia de Liripio ¡Será por eufonía! Liripio talmente parece un chío saído da palleta cantareira da gaita do gaiteiro de Soutelo: entonces, o xílgaro que mellor repenicaba de toda Galicia.

Nacer en Liripio xa ten o seu aquel. Pero é que a maiores Alfredo medrou nas culturas de medio mundo e doutorouse en case todo no día a día dos seus nada maniños 86 anos de ir e vir de sitio en sitio; e por onde ía botaba raíces; iso si, co raigoto cravado toda a súa vida na parroquia de Liripio: Terra de Montes sempre foi a súa matria nutricia; nas quimbambas que estivese, o seu raigoto de Terra de Montes nunca saíu.

Foi moito o que el aprendeu na cartilla ágrafa do día a día colectivo; nos 86 anos que botou aquí aprendeu a mitra; e o moito que aprendeu aprendeuno moi aprendido, porque o aprendeu no duro oficio de resistir as patadas que lle arriou a vida, que foron non poucas e case sempre a vida llas arriou por onde máis a el lle doía; desde o día que naceu como quen di: táboa do barro á cabeza por Forcarei desde case meniño, emigración, guerra, exilio e pé do canón toda a vida a pé firme. El nunca quixo aprender a equidistar do perigo e apandou co seu quiñón del estoicamente cando foi preciso.

O seu bo amigo e biógrafo, Valentín García Gómez, chamoulle SOLDADO DA HISTÓRIA e en dúas palabras Valentín colleu polo peito o quid da cuestión de toda revolución: a historia é obra de todos, non dos adaís. Pero é que a maiores, Alfredo non foi asistente de Líster: foi lugartenente, que é moi distinto. E non foi máis porque el non quixo.

Alfredo tiña non pouco de que se gabar. Sen embargo, coma todos os grandes, non era nada narciso. O maior timbre de gloria seu era ter sido lugartenente de Líster, iso que Alfredo era anarquista e Líster era comunista. Ese abismo non foi óbice para que Líster fose sempre para el moito Líster. E non foi insólito o caso seu. O tamén lendario xeneral Modesto tivo igualmente de lugartenente a outro anarquista. Do cal Modesto contaba marabillas.

¡Cómo non! Bo quiñón da aureola destes dous lendarios xenerais comunistas é tamén patrimonio lexítimo destes dous lugartenentes de aceiro anarquistas: Modesto e Líster alcanzaron o cume no que agora están a cachapernas destes dous facedores de historia invisibles. Ós invisibles débelle o mundo un potosí. Se o mundo non estivese tan rematadamente mal feito, sacaríase ante todos eles o sombreiro. Sería un xesto coa  propia especie.

Leer en español........

Ler máis »

Comando Cultural Os Rabiscos 

MARCOS ANA 

Artigo de Xesús Redondo Abuín 

O ano pasado foi abondoso en libros de memorias. Non por iso bo para o pracer de ler, nin tampouco para a historia, que a historia é o día a día colectivo, non o traxe a medida co que o visten os mercenarios da tinta e os todo embigo. Agás catro dos libros que eu lin, mellor fose aforrar papel e tinta. Polo ben das letras e do planeta, tamén do libre albedrío. Agás catro, digo, enrolan á militancia denodada contra a tala de árbores. E o primeiro dos catro que pagou a pena non escatimar papel nin tinta é DECIDME CÓMO ES UN ÁRBOL, escrito por Marcos Ana e prologado por Saramago, dous xílgaros da palabra alada.  

Marcos Ana, ben sabido é, non é o nome dun home, senón o pseudónimo no que caben nin se sabe cántos e cántas ex presos e ex presas da besta ártabra. A patronal tarasca pasou a soberanía popular polas armas e o canalla ártabro viviu e morreu matando e levando refractarios de patio en patio. A Marcos Ana chegou a saberlle o corazón a patio. A teima da besta ártabra era deixalo todo atado e ben atado. Coa complicidade inquebrantable dos seus subordinados. Un dato. O 27 de setembro de 1975 mandou fusilar a cinco contrarios e o ministro portavoz de entonces, León Herrera, debullou deliberadamente sílaba a sílaba: “no ha habido el menor disentimiento por parte de ninguno de los miembros del Gobierno” ¡E tanto! A transición foi cautelosamente demorada polos interesados en facer o tránsito sen cambiar sequera de coche oficial.  A noite caeu de golpe. A alba tardou corenta anos en apuntar. E apuntou grazas que non metemos o rabo na silveira os descalzos a agardar que escampara.

Se polos do coche oficial fose a alba nin chegaba. Ou se fose polos bispos, que levaron ó lado do corpo do misterio á besta ártabra ata que a bendita flebite arredou de nós ese cáliz. Ou por Juán Carlos, que lle xurou fidelidades plenarias. Se por eles fose acaso nunca escampase. E sen acaso.  Por certo: o de que nos dous bandos houbo atrocidades é o cabalo saduceo no que cabalgan os que pasaron polas armas o sufraxio universal.

Aquí non pasou o que pasou porque media España teña que morrer da outra media poñámonos como nos poñamos, por máis que o dixese Larra, que se pegou un tiro para non ter que facerlle o panexírico ós do coche oficial. Tamén é cabalo saduceo o das dúas Españas condenadas a xearse o corazón unha a outra, por máis que o dixese co corazón na man o bo de don Antonio Machado e por máis que Joan Manuel Serrat o musicase canela en ramo. Aquí pasou o que pasou porque o Frente Popular sacou 53 deputados máis que todos os demais sumados. Foi por iso que a Casa de Alba e a Banca March afiaron as unllas e arricharon o rabo. Nin máis nin menos, máis. Por tomarlle emprestado o verso seixal ó gran vate vasco de palabra blindada. 

E claro que hai que retomar a coexistencia cívica malia os antagonismos de clase. Pero que cada quen apande co seu quiñón de responsabilidade no pasado. Que uns foron os que afiaron as unllas e arricharon o rabo cando os ventos electorais non lle sopraron favorables e outros non fixeron máis que defender con unllas e dentes o sufraxio universal. E recuperalo saíunos ós leais polos ollos da cara. ¿Cántos e cántas homes e mulleres deixamos a alma a tiras nas aramadas da clandestinidade? Con seguridade ninguén o sabe. Nin Marcos Ana -con levar el ó lombo 22 anos arreo de recontos e cacheos- é quen a saber con certeza cántos e cántas foron os presos e as presas que pasaron polos penais. Cousa que non debe botarse en saco furado. Por pura profilaxe democrática. Non vaia ser que á patronal tarasca volva ás andadas. 

A alma de Marcos Ana -contra tanto patio e tanta reixa- voa tan alto e con tanta elegancia, que merece saber cómo é unha árbore novamente. Esta vez para sempre. O 16 de febreiro de 1936 cantounos no papo a esperanza a todos os descalzos de España coa forza da palabra alada. Nas páxinas deste libro de Marcos Ana canta unha alma a bebelo paxariño de elegancia moral. Por poñerlle ó libro unha tacha, direi que noto a ausencia dos nomes e apelidos de cada pecador ó pé de cada pecado. Ningún deles merece que ninguén o bote de menos. Que alguén non ten o libro e o quere: Umbriel Editores, 18 euros.

Comando Cultural “Os Rabiscos”, artigo de Xesús Redondo Abuín 

CONTO INXÉNUO PARA UN NENO CALQUERA

 Xesús Redondo Abuín 

Había un poeta caucasiano tan alto e tan ancho el que, nunha ocasión, uns nenos ó velo pola calle tan inconmensurable e tan xigante lle dixeron: -¿Oia señor, pode alcanzarnos un gorrión?, e el que era o poeta da revolución lles contestou: -¿E non preferides unha aguia? Deixounos atónitos a todos coa lanzada verbal cravada no medio e medio da súa maldade insolente e preguntándose quén podía ser aquel ser tan colosal e tan mestre canteiro da palabra ben feita. 

A lanzada verbal que el lles cravou adrede onde máis lles doeu armou tal alboroto no horto dos seus pensamentos que non daban pé con bola a saber ben quén podía ser aquel fenómeno da natureza que lles perpetrou tan cortante e punzante coitelada de lume no medio e medio da súa insolente fachenda. Non se explicaban quén podía ser aquel ser de verbo tan contundente e de dimensións tan completas. 

Era Maiakóvskaia, era Vladímir Vladimirovich Maiakóvskaia. Non podía ser outro. E a resposta tampouco podía ser máis afiada e demoledora: tivo o efecto dunha bomba pedagóxica na súa insolente sorna.  Non buscaba el outra cousa: buscaba alancear con férreo ardor o núcleo duro da súa insolente mofa. E logrouno. Fulminounos redondo.

O globo da petulancia infantil estalou coma unha pompa de xabón a forza de verbo apoteótico. Esa e só esa debera ser a carga de todas as bombas: de verbo enxoito e sonoro, non doutra cousa ¡Á merda cos megatóns!  El non quería camorra. El só buscaba lidar ó Manolete o Islero aquel e saír indemne. Sen que lle ocurrise o que lle ocorreu a Manolete aquela tarde nefasta para a festa. E saíu a ombros. Gañoulles e gañounos non de farol, senón executando lance a lance impecablemente. Non era el dado ó adorno polo adorno. Aquela lanzada de lume pedagóxico tan propio de Maiakóvskaia nin os arredou nin os rebotou: aproximounos e aproximouse, fixéronse amigos da alma  el e eles a partir un piñón. 

As barreiras da idade non foron óbice. El mesmo era un neno ós seus 37 anos de pura roca. Todo el era un dolmen. Tamén o eran os seus versos. Os seus versos eran a plenitude total e completa. Coma a súa cabeza. Coma o seu tronco. Coma as súas descomunais extremidades de elocuente linguaxe xestual. Os seus brazos postos en aspa eran dúas extensións interminables que abarcaban o mundo parte a parte. Aquel portento de palabra álxida falaba e xesticulaba como escribía, e escribía e xesticulaba igual que esculpía e pintaba Picasso, seu e noso camarada: Picasso meteu a trazos maxistrais todo o crespón e toda a cera do mundo nun só cadro e Maiakóvskaia nun só poema fixo igual, “O Guernika” púxolle ó mundo un nó de punta na garganta e “A nube con pantalóns” deixou pasmada á propia lúa 24 anos antes de que Yuri Gagarin a abraiase coa súa espectacular cotenada de clase nos propios morros do Pentágono. Maiakóvskaia e Picasso foron os dous luceiros da alba proletaria no firmamento do arte e Yuri Gagarin foi a pica proletaria posta no universo camarada ¡Puxo ó mundo nun ai este trío de ases! Maiakóvskaia vestía aquel día a súa camisa marela preferida e parecía talmente unha impresionante montaña do seu Cáucaso natal. E invocou a aguia, claro, non ía invocar o corvo coa mala sombra que os corvos gastan.

Cómo ía invocar o corvo se ademais vira pouco antes a un neno clamar ó ceo diante dunha igrexa por algo que levarse á boca e veu o corvo párroco e escorrentouno a clamar por algo que levarse á boca a outra parte ¡Bos son os corvos para compartir nada! Coidado cos corvos. Moito coidado con eles. Téñenlle unha vela posta ó ceo e outra ó inferno á vez. Retratounos realmente ben Lutero: “se hai inferno, Roma está construída enriba del”. Así mesmo dixo Lutero. E era do gremio. Se o coñecería ben por dentro. Cómo será o gremio ese por dentro que cando os ventos non sopraron na súa buguina: converteron a parroquia en caixa de recruta e alistamento. E convén dicir o pecado e tamén o  pecadento: Segura Sáez, Isidro Gomá, Vidal i Barraquer e Pla y Daniel foron o alto mando daquela turbulenta Igrexa que chamou á insurrección e bendiciu os canóns da rebelión. O alto mando agora é Rouco Varela, Martínez Camino, Antonio Cañizares e García-Gasco. Ollo con eles. Moito ollo con eles. 

 Non están a servir e amar a deus sobre todas as cousas, senón a defender con unllas e dentes os seus privilexios, cando os moi cucos entoan a salmodia “salvar a familia” en Colón, no único que pensan realmente é en aferrarse a gloria na que se topan. Ben saben eles que non hai outra. O raro é que os rapaces non asubíen nada máis velos. O gran Maiakóvskaia invocou a aguia e non o corvo por algo: non o invocou porque simboliza a sotana, e el defendía vehementemente o territorio laico fóra da Igrexa, de toda Igrexa, da Copta tamén. “Para o pouco que un vive, non vai axeonllarse ante catro mequetrefes” sería despedirse ó Voltaire, e a el as que verdadeiramente lle ían eran as despedidas ó Lenin, por iso optou por facelo coa verdade de pé de banco esta: -

Cando todos nós sexamos esterco, que o seremos con certeza, o mundo seguirá xirando sen botarnos de menos.  Cada poro dos seus corpos foi unha cheminea. Todos o entenderon. O coloso aquel falaba e xesticulaba coma un libro aberto. Cando dixo ¡ata logo! e se foi: todos quixeron ser el. 

Comando Cultural “Os Rabiscos”

 Artigo de Xesús Redondo Abuín 

Texto lido na homenaxe a Amor Deus en Santiago de Compostela o 29 de outubro de 2007  

FOI O MELLOR DE TODOS NÓS  

A mellor homenaxe que se lle pode facer a unha persoa é dispensarlle en todo momento o trato que se merece. Nin máis nin menos. Sen quitarlle nin poñerlle. Sen denigrar nin lamberlle o cu a ninguén.  

Amor houbese tido suficiente con iso para ocupar un lugar sobranceiro entre os mellores loitadores do Universo, obreiros e non obreiros, galegos e non galegos. Por compañeiro. Por bo compañeiro. Nunca se moveu el por prebendas. Moveuse sempre para pararlle os pés en seco ós depredadores de suor alleo. Non poucas veces en detrimento do propio pelexo.  

Tampouco buscaba el mármores nin bronces nin máis gloria que o monumento común nos combates por dignificar o mundo, que non había nin hai por onde collelo: media humanidade comía cando comía e come cando come, e cando comía e come nin comía nin come san nin a fartar as máis das veces. E ninguén pense que o terceiro mundo está nas quimbambas: á metade dos galegos e das galegas tennos a espada do panadeiro contra a parede. 

O mundo está moi mal feito desde as orixes dos tempos, e os cambios que houbo, que si os houbo, non foron para darnos os traballadores cun canto nos dentes: entre uns tempos e outros tempos houbo diferenzas de grado soamente. Dixo Maiakóvskaia en 1915: Hoxe fai falta pegarlle duro ó cerebro do mundo cunha manopla. E 92 anos despois de que el o dixese o mundo non está para botar foguetes, nin vai estar por non pouco tempo: a friaxe do mundo é a plusvalía, e tena chantada no raigoto desde nin se sabe o tempo. Por iso Amor non procurou outra cousa durante toda a súa vida que golpear duro no cerebro do mundo para facelo mellor.  

Pero linguas houbo afiadas na afiadoira da envexa que o vilipendiaron raposeiramente de taberna en taberna; de taberna en taberna, e ás súas costas, esgrimiron contra el falsas seguridades que o colocaban ás portas do inferno: tinguírono de discotequeiro, ligón, drogadicto… e os máis sibilinos chamábanlle golfo simpático, vestindo a cativeza de bondade aparente.  Por envexa, só por envexa. Pero hai un dato atroz que os deixa a todos eles en evidencia: Amor acaba de morrer dun cancro de asbesto, que non é do que morren os golfos precisamente.  

Amor foi deses homes e mulleres que abriron brecha, ás apalpadas moitas veces, na noite pecha. Sombra que asombrou a Galicia e a España de parte a parte nin se sabe canto tempo. Foi aquel un interminable cuaternario de crespón e de cera que cortaba o alento. E se o día foi abrindo lentamente foi grazas a eles. A todos eles.  

Non falo de dimes e direites. Do 1 de xaneiro de 1957 ó 25 de agosto de 1962 coñecín eu mesmo a non poucos e non poucas homes e mulleres picados e picadas pola feluxe da silicose e do asbesto que cada un deles e delas sostivo co seu propio esqueleto as correas de transmisión do albor este que non acaba de ser abrente. Hoxe igual que onte fai falta pegarlle duro cunha manopla á sabandixa da plusvalía na cabeza. Como fixeron elas e eles. Todas e todos elas e eles. 

E volvo á carga novamente. Hoxe, aquí e agora, neste mesmo momento, pídeme a alma a patadas que o proclame: Amor Deus, e Amador Rey, e Daniel Niebla, e Tina Pérez, e Anita Braña, e Pedro Patiño, e Celso o da Camocha, e quen sabe cántos e cántas loitadores e loitadoras que deron a cara, cando dala mandaba carallo, fixeron máis pola transición do fusco ó lusco que todas as fantasiadas elitistas que agora algúns denominan significativas. E vai a misa.  

Vai a misa porque a tinta está ó servizo de quen está -os capataces da tinta comeron e comen á mesa do patrón- e agora nos libros as folgas son unha cousa e a ras de mina e de tallo foron outra.  

A ras de mina unha delas foi así: fun eu -picador ó promedio, apoiado polo picador Ignacio Sanmartín e polo posteador Ramonín- quen o 25 de agosto de 1962 parou na planta 100 a todo o relevo do pozo Lláscaras, seguindo ó pé da letra, os tres, as pautas do Partido. Feito que me custou a min 4 anos de exilio. Circunstancias que nin cito por petulancia infantil nin por partidismo nin por obreirismo, senón porque nin na Camocha nin en Minas de Villabona nin en Lláscaras vin eu loitadores que non fosen do Partido. Daquela dicías Partido, e xa estaba todo dito.  

As folgas de Asturias que eu vivín foron feitas a pulso e custaron un feixe de despidos, un feixe de exilios, un feixe de presos, un feixe de torturas e un feixe de desterros na minería. Os exiliados de Lláscaras daquela vez fomos tres: Casimiro Bayón, Quirós e máis eu. Os tres, do Partido. E a manopla que golpeou duramente a cabeza da sabandixa na minería teceuse a pé de mina. Dixo Horacio Fernández Inguanzo, e eu subscribo: fixo máis pola posta en pé da minería asturiana a conquista dos 20 minutos de bocadillo que todos os voluntarismos elitistas. O Paisano era perito no duro oficio da militancia clandestina.

O día que a historia das folgas se escriba con carreiros non tortos verase ben que o imposible foi posible grazas ás mulleres o ós homes que, como Amor, asumiron o inasumible. 

Culto a ninguén. Nin de morto nin de vivo. Pero hai que dicilo: Amor foi o mellor de todos nós. E poden poñerlle o cuño: se Amor transitase outras vereas, xa tería hoxe mármores e bronces nos sitios máis visibles de Galicia, o que a el lle prexudicou e lle prexudica é que quería que a vida de mala morte da inmensa maioría fose realmente vida, e non aquela merda de vida.  

A min gustaríame rematar dándolle polo pau a Shakespeare naquelo de que ben está o que ben acaba. Pero non é certo que así sexa. Non todo o que ben acaba está ben. O que se fixo con Amor non ten nome. 

Xesús Redondo Abuín

Comando cultural “Os Rabiscos” 

Opinión para o Mañanceiro de Xesús Redondo Abuín   

¿ÚLA CIDADE DA CULTURA? 

Eu non a diviso, e vivo en Fontiñas. Nin que fose virtual. Non se ve por máis que se mire cara alí. Todos falan dela, pero ninguén nola ensina. E, pois que a pagamos, esiximos vela, úrxenos saber como é e para que serve ou non serve. Temos dereito a saber o que está feito e o que se pensa ou non pensa facer, porque non hai maneira de ver nin o que é nin o que se pensa ou non vai ser. Eu, que non son cego, miro para o Gaiás e só vexo como a silueta dun camelo de tres chepas e como un dedo que semella facernos ós que corremos cos gastos un aceno obsceno. O feito e o non feito no Monte Gaiás é a proba obvia de que o que os chamou polos camiños da función política ós uns e ós outros, ós de antes e ós de agora,  non foi a filantropía senón a cobiza. Menos mal que aí está a Plataforma Cidadán que tanto os irrita. Eu tamén estou aí.  Por civismo. Nada persoal persigo. 

E ninguén fale aquí de piquetas. Falemos de aclarar conceptos, de recuperar o malversado e de non investir  nin outro euro público a libre albedrío dos cargos políticos que pasan ó cobro facturas de 300 euros por comida. Xa lle chega ben de libre albedrío ¡Quen me dera a min saber cánto dan de si catrocentos millóns de euros administrados rectamente! E de nada valeron, ou de moi pouco, porque o certo é que antes o Gaiás era un monte e agora nin monte é ¡Para iso se moveron nel un millón de toneladas de terra! O de ‘burro grande ande ou non ande’ é a gran burrada do gran canalla de Estado que o mandou facer emulando a Gengis Kan en aires de grandeza.  

Pero non é o único responsable o goberno anterior. Tamén o é o de agora.  O de agora ten moito que explicar e que corrixir. E nós moito que esixir. Somos os únicos que aportamos liquidez a esa billa. O bigoberno este ten dous asuntos non pequenos -Cidade da Cultura e planta de gas de Mugardos- que non pode eludir aducindo que se topou con eles aí: o que o home monta, pode desmontalo e volvelo a montar en sitio de menos risco para a cidadanía civil e o que foi  mal concibido, debe tratar de reconducilo. Din que lles houbese gustado oír no seu día as voces agora críticas ¡Serán cínicos! PSOE e BNG eran medio Parlamento de Galicia e no seu día nin sequera lograron sensibilizar ás bases dos seus propios partidos.  

Di o medio presidente que lle preocupan as irregularidades descubertas polo Consello de Contas. O mesmo di o outro medio. E eu tamén o digo. Pero eu ademais digo que con preocuparme as irregularidades moito, máis me preocupan aínda as regularidades da obra en si: constitúe un total e completo esquilme á cidadanía de Europa, de España e de Galicia. Porque os cartos que seguen fluíndo por esa billa non saen da circulación do capital, como afirman a Condesa de Fenosa e a Duquesa de Alba, senón que son forza de traballo afanada ós asalariados de Galicia e de todos os confíns. Marx dixo hai máis de século e medio que a plusvalía é forza de traballo que se apropia pola cara o capitalismo. E quedou todo dito. Engels chamoulle o Alejandro Magno do pensamento e mellor non podía definilo.  

Pois ó actual Alcalde de Santiago nin sequera lle preocupan as irregularidades que din lle preocupan ós dous medio presidentes do bigoberno de Galicia ou Galiza, desde que abandonou os dogmas do libro roxo do Gran Timonel o libro de cabeceira do agora Alcalde de Compostela é a súa propia carteira. Falou así hoxe mesmo: “Ningún comerciante que queira vender un produto se dedica a poñer anuncios que digan ‘este produto é un desastre’ ¡Como están oíndo! ¿Úlo talante progresista deste home? ¿Úlo cambio prometido? ¡Para cuspir, señoras e señores contribuíntes, para cuspir! 

Veciño de Santiago.Membro da Plataforma Cultura Si Mausoleo Non   

Xesús Redondo Abuín