Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Arquivo: Novembro 2009

Licencia para matar e esquilmar

sarampelo 18/11/2009 @ 20:49

 Xa teñen licencia para matar e para esquilmar.

seguratas.jpg
De tódalas novas que escoitei este día sobre o Alakrana, a que máis me alegrou foi a liberación dos 36 mariños.  Trinta e seis vidas humanas que fuxen a todo meter rumbo as súas casas e estar coas súas familias, iso é o máis importante.
Porén, temos que ir  sacando moitas conclusións do que está a pasar en Somalia por parte dos armadores na pesca do atún naquelas augas. Por iso vou a escribir sobre o que pode pasar no futuro, cando se privatiza unha misión que só compete ás Forzas Armadas ao mando dun goberno dunha nación. O exemplo o temos nesa funesta empresa de EEUU de nome  Blackwater Worldwide, onde eses mercenarios asasinaron, violaron, e torturaron a persoas civis e iñocentes.
A ilustración que secuestrei a Vergara di moitas cousas, cada quen que a interprete como lle veña ao maxín.
O principio non é moi alentador destes mercenarios de "empresas" privadas e pagados metade por os que pagamos impostos, para encher os bolsos desas "empresas" e aforrarlle uns cartiños aos armadores. O sábado 14 deste mes na TVE1, un destes "primitivos" fixo un corte de mangas, inclusive asustoume algúns deses tatuaxes que levan. Ao ver isto, veume á cabeza aquel ex-militar que matou no metro de Madrid dunha puñalada ao xove Carlos Palomino, suceso que foi gravado en video.  
Isto xa comeza con delirios do imperio de Felipe II, onde xamais poñíase o sol. Todo fédeme a podre, rancio e casposo (é moi forte dicir fascismo), non sei como rematará este belén. O vexo moi mal.
Na conferencia que deu o Coordinador de "Izquierda Unida" Cayo Lara en Salamanca sobre o tema, coido que está a dar no blanco da cuestión. Ler Artigo da conferencia.....

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

 

 

Comando Cultural Os Rabiscos-Rogelio Díz-Una década maravillosa

sarampelo 10/11/2009 @ 13:43

                                        

 

UNA  DECADA  MARAVILLOSA  

roxelio_diz1011.jpg

Artigo de Rogelio Díz desde México.

 

Asiduo como soy a este nuevo vehiculo de la comunicación como es Internet, recibí por sorpresa una invitación para sumarme a un proyecto interesante como es el reencontrarse con el pasado por medio de fotografías.Este proyecto de mi ciudad Vilagarcía de Arousa acertadamente llamado “ O Faiado da Memoria” – El Desván de la Memoria-  nos invitaba a enviar fotografías de los años setentas del siglo pasado, hacia atrás, a lo que me sume con gusto después de ver un centenar de fotografías que me evocaron los años mas felices de mi vida. 

Al día de hoy, con el primer aniversario de su nacimiento, este proyecto alcanza ya más de un millar de fotografías engarzadas en diferentes temas,  una buena cantidad de documentos audiovisuales  que siguen en crecimiento día a día y con cada vez un mayor numero de visitantes a este blog, y no solamente en ese entorno sino desde muchos puntos de España y otros tantos del extranjero, haciendo principalmente para los que estamos fuera, un punto de encuentro y visionado de caras y lugares que nos hacen reencontrarnos de nuevo con nuestra niñez y juventud. Gracias a la ingente labor de Margarita Teijeiro y Antonio Caeiro, este proyecto esta alcanzando una gran expectación dentro de Vilagarcia y sus alrededores, tanto así que en el mes de abril realizaron una exposición fotográfica con una notable afluencia de gente, así que debido al éxito, en agosto de este mismo año, la Conselleria de Cultura (Arquivo Social de la Memoria) y en colaboración con la asociación comercial Zona Aberta, con gran acierto realizaron por medio de paneles en los aparadores de nueve comercios emblemáticos, otra exposición itinerante con reparto de folletos explicativos que servían de guía para su recorrido, culminando con un audiovisual secuencial de fotografías en una televisión de plasma. De los diferentes temas fotográficos, empezó a destacar uno titulado “Dando a nota” dedicado principalmente al surgimiento de la revolución musical de los años sesentas, donde Vilagarcia no quedaría al margen, ahí empezaron a destacar grupos como Los relámpagos, Los Ibéricos, Los Strikers, Los Lunnik´s y Los Lados como los más representativos de esa época y es por eso que a través de muchos de ellos cuarenta años más tarde decidieron volver a recordar aquellos tiempos con un festival que se realizara el próximo 4 de diciembre en el auditorio de Vilagarcia y que pienso tendrá un gran éxito.

 Recordar es volver a vivir y en mis remembranzas de aquella época con tan solo diecisiete años tengo en mi mente cuando nos reuníamos un grupo de chavales con guitarras tratando de emular a los grandes, unos con preferencia a los dictados de los Beatles, Mustang, Sirex o Brincos, otros como yo que nos marcaban más las Satánicas Majestades de los Rolling Stones, Los Salvajes o Lone Star. Y más cuando alguien venia de fuera a traernos las ultimas novedades musicales, como era el caso de Dámaso Carrasco, un magnifico nadador también y quien en esa época estudiaba en Inglaterra, y que con su voz y la guitarra nos enseñaba la ultima canción de los Beatles que todavía no se oía en España, se trataba de Hey Jude, así como nos hablaba de un grupo tan solo de tres componentes que estaban de moda y sonaban como si fueran mas integrantes y nos tenia a todos embobados. Supe después que ese grupo era nada mas y nada menos que Cream, un verdadero súper grupo que tenia a Ginger Baker en la batería, Jack Bruce en el bajo y el increíble Eric Clapton en la guitarra interpretando una de sus canciones más famosas White room. panxolinas-dos-anos-60jcarlos-roxelio-diz-e-lolinche.JPG

Esa década maravillosa fue la que pase desde los once años hasta los diecinueve en que regrese a México, y fue la etapa de mi vida que más me marco en la piel y el corazón, fue esa etapa en que juegas, aprendes, te diviertes y te enamoras, y así lo hice durante lo que duro el bachillerato con todo y revalidas, primero en la escuela de Don Pepe en Vilaxoan, después en la academia Lobeira y finalmente en el Instituto de Pontevedra. Ahí contrario a los comentarios que en el blog se vierten, nunca conocí las calles que ahí se nombran, quizás por que yo soy y me siento de Vilaxoan, diferente la mentalidad, más de señoritos  los de Vilagarcia, quizás por eso siempre se les llamo “pajilleros” mientras que a nosotros nos consideraban más asilvestrados, mas salvajes y en parte era verdad, así que algo de miedo si nos tenían y no les faltaba razón, cuando algún problema, pelea o conflicto surgía, siempre alguno de Vilaxoan estaba metido y llevaba la voz cantante, nunca mejor dicho, porque también si de cantar se trataba, como Vilaxoan no había ningún lugar. 

Ahí nadie se conocía por su nombre, siempre por un apodo, así trate con Jalisco, Tifón, Goma, Cara de Pau, Chatarrero, Quinote, Lolinche, Toniño, Kiko, Josecho y un largo etc. Incluso al que conocíamos todos como Pichi, me entere muchos años después que se llamaba Juan Luis y yo para no ser menos, pocos me conocían como Rogelio Diz, para todos era el mejicano. Ahí nos reuníamos, no en la plaza Rafael Pazos, lo hacíamos “No campo” y también en el Hogar de Pescadores o “Na Viña” la cafetería de nuestra juventud, que estaba “No callejón da mexona” con aquella mezcla entre gallego y castellano que se usaba en aquel tiempo, nadábamos “no Preguntoiro” o “no muelle” y jugábamos al futbol “na Pelada”. En Vilajarsia, quedábamos “no obelisco” “na Baldosa” o “no “Carballines” enfrente del cine Cervantes, nuestro cine era el Arosa, y en gallinero que era mas barato, dónde  las bancas eran de madera sin respaldo y sumamente largas, comiendo pipas o fumando a escondidas de las linternas de los acomodadores. Y pocas veces al Fantasio que era más caro y siempre estrenaban películas de 4R, a la que no nos dejaban entrar. 

En Vilaxoan el deporte y la música siempre tuvieron un sabor muy especial, así salieron grandes deportistas, actores y músicos de gran valía, que algunos traspasaron los ámbitos nacionales e internacionales, esto para pequeño pueblo de 5000 habitantes tiene miga.Recordare a Mon, mejor conocido como Ramón Búa, quien fue el fichaje juvenil más caro de los años sesenta, 800.000 Pts. pagadas por el Real Madrid al Arosa, jugando después en el Castellón , el Rayo Vallecano y el Málaga, en 1973 ficha por el Celta, volviendo al Málaga en 1978 cuando se retira y donde muere tiempo después en 1985. 

Pepe Rubianes: Actor y director de teatro que buscando mayores oportunidades se afinco en Cataluña, pero que nunca olvido su origen y que siempre se definió como un actor Galaico-Catalán, yo tuve la oportunidad de conocer principalmente a su hermana Carmen cuando venia de vacaciones a Vilaxoan.Nuestro gran campeón Felipe Rodríguez, mejor conocido como “Pantera de Arosa” como se decía en aquellos tiempos, boxeador campeón de España de los pesos pesados y dos veces retador al titulo de Europa, hizo época y fue consideradoUn símbolo de Vilaxoan, al grado de entrar en el estribillo de una canción conocida por todos los Vilaxoaneses: -Vilaxoan ten moitas cousas, que non as ten calquera: A Coral, O San Martín e o noso campeon Pantera-  por desgracia murió joven a la edad de 47 años en al año 2000 por culpa de un tumor cerebral. 

Dejo al final la música, algo que en Vilaxoan es de gran importancia, el cantar bien es algo natural de este pueblo, así lo demostró siempre con su fantástica Coral polifónica, llevada por la magistral dirección de Máximo Patiño desde que yo lo recuerdo y que creo que es uno de los artífices de lograr durante una fecha hacer cantar a todo el pueblo en “Vilaxoan Canta”. Y es que la música se lleva en las venas de este pueblo, donde desde la barbería de “Cañotas” recibías un sencillo corte de pelo pero una gran enseñanza musical, una barbería “sui generis” donde podías encontrar a diez jóvenes tocando guitarras y bandurrias y un cliente jurando en arameo, porque cada tres minutos dejaba los instrumentos rapatorios para enseñar la tonada de algún desafinado, así mismo ya sabias que un corte de pelo o una afeitada podía durar horas, eso si, conocerías los cantares de aquellos tiempos. De estas mezclas profesionales nació un grupo llamado “A Embaixada” que no cobraba nada por sus actuaciones, solamente algunos vasos de vino y la amistad del corazón. 

Un buen amigo Lolinche, con quien inicie también mis pinitos musicales, tomo las riendas de una “Nova Embaixada” durante algunos años para seguir esta tradición. Gracias a este ambiente, salio de Vilaxoan Teo Cardalda quien en épocas más modernas formo junto a German Coppini, “Golpes Bajos” uno de los grupos musicales que marco una época del Pop español de los años ochentas, y después junto a su mujer María Monsonis formaron el dueto Cómplices con grandes triunfos en su haber. Teo, gran músico en la actualidad esta ayudando a impulsar la carrera musical de una nueva voz que sale nuevamente de Vilaxoan, y es para mi una alegría saber que es hija de ese gran amigo Lolinche, se trata de Olalla Bouzas a quien deseo por que lo vale, un gran éxito en esta incipiente carrera musical. Ese es mi Vilaxoan y mi Vilagarcia donde pase la década más maravillosa de mi vida, tanto así que ahí me case, y me la traje para México, quizás para con ella tener alguien que me recuerde todos los días de donde vengo, y mantener con ella el recuerdo de la felicidad del lugar donde nos conocimos desde la primera vez. 

 

Rogelio Diz- Analista político

rdiz51@yahoo.com.mx

 

 

Na foto ollamos a Rogelio Díz nos anos sesenta con José Carlos Callón e Manuel A. Bouzas (alias Lolinche), nunha actuación no Fogar do Pescador  nas Panxoliñas.

 

VER MÁIS FOTOS DAQUELA ÉPOCA

 

Ler máis »

O Muro de Berlín

sarampelo 09/11/2009 @ 23:30

 Muro de Berlín

 

Muros que fan moito ruído e muros silenciosos.

 

 

 Moito ruído mediático se fixo cando se derrubou ou Muro de Berlín. Moito ruído se fai agora non seu aniversario con tanta parafernalia.  

Temos neste século XXI moitos máis muros que non fan ruído e seica que non existen. Muros que en resolucións dá ONU ordenaron derrubalos. Aquí é onde nace a hipocrisía dous gobernos de Europa e EEUU, dos medios (falsimedia) que  serven a intereses escuros e todo a aparato neoliberal cun obxectivo irresponsable  de destrución masiva. 

Neste vídeo o explica moi ben Eduardo Galeano dos muros de Israel, Marrocos e dos muros invisibles que nos axexan en cada momento dás nosas vidas. 


Fervello

O Centro Galego de Bos Aires sentiuse Chantaxeado polos mandados de Feijoo

sarampelo 02/11/2009 @ 22:35

O Centro Galego de Buenos Aires sentiuse "chantajeado" pola Xunta  

Os emigrantes acusan de chantaxe e actitude mafiosa aos dirixentes que propoñen que o centro o dirixa unha fir2009110119443992767.jpgma foránea

 

 

A actitude dos representantes da Xunta foi mafiosa e chantajista, están a xogar cunha institución histórica e coa saúde de miles de galegos, di un dos socios do centro que, como todos, prefire manter o anonimato ante o temor a posibles represalias. Foi unha chantaxe en toda regra, era dicir si ou a ruína e a nada para os e8974.jpgmigrantes, aclara outro emigrante coñecedor das conversacións que tiveron lugar nunha tensa reunión que deixou sorprendidos aos representantes galegos.Ler máis......en Xornal.com 

 

resize.jpg================================

 A tropa do demo  e "mandados" de Feijoo que foron a Bos Aires son: Conselleira de Sanidade Pilar  Fajas ,  Conselleiro da Presidencia Alfonso (Wheel) e toda a tropa de secretarios e outras malas  herbas. Foron a impoñer a privatización da sanidade nese centro, pero para máis carallo cunha empresa (3A Recoletas) foránea de Galicia. Esta tropa fixo “Camino” ata Arxentina como auténticos  sectarios do mesmo Camino de Balaguer e mandados  de Feijoo  presidente de Galicia que só coñece o idioma da privatización do social, consignas de FAES e do Sr. do bigote ese home forte do trío das Azores.

 

Lembrar que nos agarda un goberno moi “negro” con respecto á sanidade, educación e outros servizos públicos para a maioría dos galegos e non se escapan dista maldade  os que tamén lles votaron no seu día. Comezan en Bos Aires esa táctica de as “public-private partnerships" de inspiración neoliberal-salvaxe como as que está aplicando Esperanza Aguirre en Madrid. 

Arxentina é un laboratorio de experimentación que preto estará en Galicia. pilar-farjas_3.jpg

 

Fracasou no mundo ese modelo “neocón”, hai que tomar outras medidas de control estatal para pararlle os pés a todos aqueles que nos meteron nesta grande crise mundial e estes novos gobernantes de Galicia privatizan que algo queda. Vannos meter outra vez o raposo no galiñeiro e case neste sufrido pobo nin temos galiñas, estes “neocóns” coa súa rapina insaciable ata lles interesa as plumas destas aves.

Temos que pararlle os pés a esta xente que aínda non se decataron que o sistema neoliberal-salvaxe fracasou e nos leva á destrución do planeta, no social, valores humanos, na ecoloxía e na galopante corrupción  política.





Atopámonos collidos por uns gardiáns de luva branca, que lles importa un carallo acadar todo como sexa: diñeiro público, diñeiro dá usura bancaria ao persoal, máis e máis diñeiro para eles só. Son eses poucos que orquestran a degradación dás nosas vidas: empresarios, banqueiros e políticos.

 Un xornalismo nas mans deses gardiáns que seguen en manter este sistema xa caduco de consumo e de libre mercado salvaxe, todo elo para enriquecerse moito máis eses poucos, por iso dá moita mágoa ler hoxe ou ver calquera medio de comunicación. Sabemos que ese libre mercado quebrou fai máis dun ano, e os nosos gobernos seguen coa mesma, onde lles deron diñeiro público a mans cheas para manter a eses "gardiáns" do sistema. Cos nosos impostos. ¡manda carallo na habana!. 

 Coido que a esquerda está a perder o tren dá oportunidade desta crise económica, de valores e ecolóxica para dar un xiro político de 300 graos e buscar unha vía nova para esta sociedade mundial que está a perder o norte. Teñen que trocar dunha vez por todas ou sistema actual que nos leva sen remedio a un túnel sen saída. O exemplo o temos neste goberno de Galicia que segue neste inferno neoliberal. Non sei a onde nos leva.  Porén, fágome unha idea cal é o camiño.

 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

Xa falan desde a oposición que chantaxe lles fixo Alfonso (Wheel) Rueda aos galegos en  Bos Aires e comentan desde o BNG que intereses ten este homiño nesa empresa de Recoletas  

Moi interesante ler as novas desta desfeita mafiosa en: Xornal.com e o Blog Feijoomente.blogaliza 

Foto da xuntanza en Bos Aires de Xornal.com