O Mañanceiro.

Comando Cultural Os Rabiscos  

  Teo Cardalda F.

Teodulfo Lagunero, un millonario do PCE 

Teodulfo Lagunero, Catedrático de Dereito Mercantil, avogado, construtor, millonario e comunista, financiou o PCE na clandestinidade. Estes días cedeu a súa fortuna a unha fundación para construír garderías e residencias para a terceira idade. Agora está escribindo un libro onde recolle unha vida e unha memoria moi importante para a historia deste país.

Lagunero foi o que trouxo a España o sete de febreiro de 1976 a Santiago Carrillo con aquela sonada perruca (perruca que lle encargou ao perruqueiro de Picasso) e sen os seus acostumados lentes de miope, cun pasaporte falso a nome de Raymond B., pasou a fronteira  nun impoñente “Mercedes” conducido pola dona  de Lagunero.

Chega a Madrid na noite do mesmo día e instálase nun discreto piso da rúa Comandante Franco e logo nun  “chalet” da colonia madrileña de El Viso na rúa Lizarán  17, propiedade de Teodulfo.

Teodulfo máis ben era un topo millonario do PCE en Madrid nos tempos non moi doados da ditadura franquista. A súa familia era antifranquista, fillo de catedrático comunista, irmán de comunista. El mesmo tivo un consello de guerra cando tiña 18 anos, condenado a morte conmutándolle a pena. Cando tivo os medios económicos tratou co PCE. En certa entrevista lle preguntaron sobre isto, el comentaba: “....hice lo que creía que era mi obligación como ciudadano español, contribuir con los que entonces eran lo únicos que luchaban contra Franco. Fui consecuente con mis ideas, con la circustancia accidental de que los negocios me había salido bien. Dediqué mi vida y mi dinero, todo a la lucha contra Franco, son los mejores años de mi vida. El pago que tuve fueron unos años en los que me realicé como ser humano...”

Foi e é amigo de grandes  intelectuais como: Alberti, Neruda, Bardem, Gala, Marcos Ana, María Teresa León etc.Coido que na súa vida tan intensa, máis ben na sombra, moito terá que contar en especial sobre a transición. Para aqueles que non coñeceron esa etapa de España, coido que sen  Lagunero é imposible entender aquela  transición política, especialmente na legalización do PCE naquel nove de abril de 1977, Sábado Santo.

  Polo ano 1979, tiven a honra de acompañar durante un mes ao Secretario Xeral do PCG Santiago Álvarez nas súas viaxes.  Nunha  desas viaxes tiven a sorte de coñecer por primeira vez a Teodulfo,  entre moitos históricos como José Gros (guerrilleiro do “maquis” francés que había participado na II Guerra Mundial en accións na retagarda alamana e formou parte do Comité Central do partido e gardacostas de Carrillo), isto acontecera no  mes de abril de 1979 na Sede Central do PCE en Madrid na rúa Castelló 25, no barrio de Salamanca , un local de máis de 800 metros cadrados que Lagunero regalara ao Partido Comunista.

Desde aquela ata agora pouco ou nada souben del, algunha que outra nova nos xornais por mor de actos culturais. Ao ler onte a nova desa cesión da súa fortuna para bens sociais, non me trabuquei da impresión positiva que me deu aquel día de 1979, onde escoitándoo falar con Santiago Álvarez caérame moi ben o Sr. Lagunero.

Artigo publicado en Galicia Dixital

O 5 de abril ás 21,00 horas, presentará o disco a cantautora Olalla Bouzas " Sentimentos da Alma Galega" no Auditorio de Vilagarcía de Arousa.

Ver Vídeos da presentación deste día

Cantará temas dos poetas galegos: Baldomero Iglesias Dobarrio. Daniel Pino Vicente.Gonzalo Bouza-Brey. Manuel Blanco Mariño. Manuel Rivas Barros. Sabino Torres Ferrer. Xesús Alonso Montero. Xesús Rábade Paredes e Xosé Neira Vilas.

Ler máis en Faro de Vigo

A viñeta de J.R.Mora ten moita carga de profundidade.¡Non sí!. Moi interesante a cousa.

Sobre o autor

Comando Cultural Os Rabiscos

Teo Cardalda F.

Cristina,unha moza valente e solidaria

O xoves pasado día 13 aconteceu no peirao de Vilaxoán  un grave accidente onde pereceron dúas mozas, Eva e María, ao caer o coche ao mar. Outra moza que se atopaba noutro coche, ao observar que se fundía, tirouse ao mar para poder salvalas. Esta rapaza de 19 anos Cristina Lobato intentou rescatar ás víctimas, pero por unha chea de circunstancias e moi mala sorte, non puído facer nada. Eu chegaba alí cando Cristina xa estaba en terra,  a vin toda mollada e tremente de frío, quizais non só de frío senón que tamén da impotencia de non poder rescatar ás devanditas mozas.

Non é  moi normal que se trate de ti a unha persoa que non se coñece. Neste caso Cristina, permíteme  por unha vez escribir de ti a ti . Ante todo a miña máis sincera felicitación pola coraxe e valentía da túa acción. Coido Cristina, que os que nos consideramos adultos temos que facer moitas reflexións en canto a xuventude. Non soamente temos que estar a ler e escoitar nos medios todo o negativo , xa que iso é o que máis vende. Ti, Cristina, déchesnos unha lección de humildade, solidariedade e valentía que moitos de nós, os adultos, temos que aprender.

 (Foto, Iñaki Abella, Faro de Vigo)

Non teño ese gran pracer de coñecerte persoalmente Cristina, coido que  xa che coñezo nas miñas reflexións e na miña mente, representas a milleiros (a gran maioría) de mozos deste  país que xamais saen nos xornais ou TV polas cousas ben feitas, iso non vende.

Cristina, os adultos damos a cota máis alta en sintonización das TV, ollando as miserias humanas, os programas lixo, subcultura e logo pedimos responsabilidades aos mozos/as da falta de valores. Coido que temos parte da culpa de non saber comprendervos. Ti deches ese exemplo ante este sistema mediático que nos están a impoñer. Ti deches o exemplo a moitos detractores que pensan que están na posesión da verdade, poñendo a caer dun burro a toda a xuventude; cando saben positivamente que sempre son unha minoría. 

No é certo que os mozos de agora pasen de todo. Todo o contrario. Teñen os seus propios valores interiorizados e están comprometidos co que creen. Milleiros deles demostran cada día coas súas accións , a súa enerxía e a súas gañas de facer cousas, de actuar contra a inxustiza, o medio ambiente e en especial os valores do ser humano como é a vida.

Só che digo dúas palabras con moito agarimo: “chapo”Cristina.   

Artigo en Galicia Dixital

Ler noticia dese día en Faro de Vigo

Leer en español

Cristina,una joven valiente y solidaria

El jueves pasado día 13 aconteció en el muelle de Vilaxoán un grave accidente donde perecieron dos chicas, Eva y María, al caer el coche al mar. Otra joven que se encontraba en otro coche, al observar que se hundía, se tiró al mar para poder salvarlas. Esta chica de 19 años Cristina Lobato intentó rescatar a las víctimas, pero un montón de circunstancias y muy mala suerte, no pudo hacer nada. Yo estaba allí, la vi toda mojada y temblando  de frío, quizás no solo de frío sino que también de la impotencia de no poder rescatar a las jóvenes.
No es muy normal que se trate de tu a una persona que no se conoce. En este caso Cristina, me permites por una vez escribir de tu a tu . Ante todo la más sincera felicitación por el coraje y valentía de tu acción. Creo Cristina, que los que nos consideremos adultos tenemos que hacer muchas reflexiones en cuanto a la juventud. No solamente tenemos que estar a leer y escuchar en los medios todo lo negativo , ya que eso es lo que más vende. Tu, Cristina, nos diste una lección de humildad, solidaridad y valentía que muchos de nosotros, los adultos, tenemos que aprender.
No tengo ese gran placer de conocerte personalmente Cristina, creo que ya te conozco en mis reflexiones y en mi mente, representas a miles (la gran mayoría) de jóvenes de este país que jamás salen en los periódicos o TV por las cosas bien hechas, eso no vende.
Cristina, los adultos damos la cuota más alta en sintonización de las TV, viendo las miserias humanas, los programas basura, subcultura y luego pedimos responsabilidades a los chicos/as de la falta de valores. Creo que tenemos parte de la culpa de no saber comprenderos. Tu diste ese ejemplo ante este sistema mediático que nos están a imponer. Tu diste el ejemplo a muchos detractores que piensan que están en la posesión de la verdad, poniendo a caer de un burro a toda la juventud; cuando saben positivamente que siempre fue una minoría.

Ler máis »

Comando Cultural Os Rabiscos 

CULTURA SI, MAUSOLEO NON 

O

Comando Cultural Os Rabiscos 

Artigo de Rogelio Díz desde México 

 Rogelio Díz

LA  NIÑA  DE  RAJOY  SE  QUEDO  HUERFANA 

Eran muchas las esperanzas que el Sr. Rajoy tenia en ganar las elecciones, y no solamente estas, como cabria de esperar, sino tantas como un poco más de 16 legislaturas para que su niña pudiese tener el ciclo completo desde su nacimiento, educación, boda, familia y pensión.

Quizás no con su mentor como presidente, pero si en la misma empresa en que su padre tuviera trabajo. Y después ella y su futuro cónyuge,  para que al final pudiesen cobrar la pensión merecida. La pena es que a esta niña Victoria Esperanza, en plena salida del cascaron le cambiaron la escenografita, y ahora tendrá que estudiar esa materia asquerosa de Educación para la Ciudadanía en vez de los maravillosos preceptos de la religión católica.

( Foto, María José La niña de Rajoy)

Y por consecuencia, la imagen de la familia tan explicada por su mentor de papa, mama y sus hijitos, puede cambiar a la abominable idea de que sus compañeritos tengan dos mamas o dos papas y que a eso lo equiparen con nuestra sagrada familia. 

Y es que la tormenta de las elecciones, nos cambio la vida –diría la niña de Rajoy- pues ahora la crisis económica nos devorara en unos meses y nos encontraremos en la más absoluta pobreza, donde tendré que asistir a un colegio publico donde conviviré con extraños seres de diferente color y con diferentes costumbres y forma de hablar, que al no haberles obligado a firmar un contrato de integración, tendrán los mismos derechos que nosotros y lo que es peor, cada vez son más, gracias al efecto llamada de quienes volvieron de nuevo a chafarnos la vida. 

Que son los mismos que rompen nuestra querida España y venden Navarra, ya que así lo han negociado con los terroristas de ETA. Los que no oyen a los millones de gente bien que acompañamos a nuestros guías espirituales de la Santa Madre Iglesia tratando de salvaguardar los valores de la familia. Volveremos a ser cabeza de ratón con amistades tan peligrosas como las de Castro, Chávez y Morales, mientras seguiremos recibiendo el desprecio del gran adalid de la libertad, esperamos que siempre nos quede Mccaine. 

La idea de una España una, grande y li…(perdón) indisoluble, tornara a la idea del concepto de nación discutida y discutible, mientras los nacionalismos cobijados en la pluralidad nos impondrán sus lenguas por encima de nuestro castellano, tan antiguo él y tan preciado en el mundo, principalmente en iberoamerica donde fue placidamente adoptado y nunca impuesto. 

Trataran de reabrir viejas heridas y hablar de un pasado manipulando la historia como bien nos lo dicen en la COPE.Así que no me queda mas remedio que refugiarme con tito Camps en Valencia o tita Espe en Madrid. 

Rogelio Diz-Analista político, México

rdiz51@yahoo.com.mx 

Comando Cultural Os Rabiscos

Teo Cardalda F. 

A debacle de IU

 Lembro hai unha década cando o xornal “El País” lle chamaba a Julio Anguita:  “iluminado” e personaxe que estaba noutra galaxia cando tiña no seu grupo parlamentario vinte deputados. Agora nestes intres pasado o tempo,  vou comprendendo o que quería dicir ese “xornal” e outros, axudar mediaticamente ao amparo desta Lei Electoral de repartirse a torta de España entre o branco e o negro. O acadaron para ben dos intereses deses progre-yupis con chaqueta de pana, que saíron como foguetes na época de Solchaga.  

É certo que a Lei Electoral é totalmente inxusta e defendida polos que lle beneficia, PP e PSOE. Evidentemente iso afecta a moitos escanos, a IU lle costa 500.000 votos acadar un deputado, cando ao PSOE e PP só lle fai falla 65.000. A Lei D´Hont nunha única circunscrición sería a máis xusta, coido que é moi desaxustado que, con case un millón de votos teña dous deputados IU e Coalición Canaria con 164.000 teña os mesmos escanos .

Nembargantes, hai moitos factores na perda de case medio millón de votos con respeto ao 2004: faltou un programa clarificante de esquerdas. Nos últimos anos a política que primaba asemellaba a un irmán pequeno do PSOE ( sen quitarlle o seu mérito nalgunhas  leis sociais que foron aprobadas grazas á súa iniciativa ),  a isto sumamos a política da dirección que aconteceu con guerras internas que saíron á luz pública e iso ten un custo a curto prazo negativo. Tamén pode ser que acontecera un factor  que eu lle chamo o voto do “medo” ( ollo, que veñen os fachas), que en termos  máis sutís  lle chaman o voto “útil”.

Considero que a partir deste intre retomen con máis forza  como sempre foron, cos seus valores da liberdade ( non esquezamos a súa loita polas liberdades contra a dictadura quedando moitos no camiño, mentres outros que se din de esquerdas estiveron de vacacións naqueles intres), da xustiza por riba de calquera interés, xa que considero que ten que haber un contrapeso neste pais que explique moi claramente e cale nas mentes dos paisanos que, a distribución da renda sexa un indicador máis importante que a renda “per cápita”. Teñen moitas razóns, só necesitan saber explicalas. Suponse que son a rama culta deste país, pero non illarse  nunha capa de propostas ilusorias.

É unha mágoa que unha esquerda consecuente con eses principios de igualdade sexa hoxe case testemuñal  no Parlamento, onde en case tódolos países de moito bagaxe democrático de Europa, sexan terceiras forzas políticas que obrigan de cando en vez a facer políticas sociais aos socialdemócratas cando estes escoran ao liberalismo. Non soamente este país e branco e negro, ten moitos cores e a pluralidade enriquece a política.

Como simple anécdota ante esta inxusta Lei Electoral, votando cunha única  circunscrición o PSOE perdería oito deputados, o PP  sete, IU tería 14, o BNG seguiría con dous, ERC tres, PNV perdería dous CIU conservaría os 11. Coido que é moi significativa  esta norma,  máis xusta en relación co número de votantes a cada forza política, a pluralidade e a representatividade dos cidadáns moito máis axustada.

Despois de máis de trinta anos de democracia, o troco desta inxusta Lei é unha materia pendente de calquera goberno de quenda. Coido que non hai vontade política e non interesa a certos poderes fácticos. 

Artigo publicado Galicia Dixital

Comando Cultural Os Rabiscos 

Xesús Redondo Abuín

PALABRAS PARA UN SOLDADO DA HISTORIA   

Alfredo García Caramés era ouro de lei; ouro en pano era; por fóra e por dentro; era dunha peza; calquera podía tomarlle o folio non cambiado á primeira; era un libro aberto: o que era e o que non era levábao a flor de pel. Con el sempre sabía un a que aterse. Non tiña nel nada de nada saduceo.

Naceu na parroquia de Liripio ¡Será por eufonía! Liripio talmente parece un chío saído da palleta cantareira da gaita do gaiteiro de Soutelo: entonces, o xílgaro que mellor repenicaba de toda Galicia.

Nacer en Liripio xa ten o seu aquel. Pero é que a maiores Alfredo medrou nas culturas de medio mundo e doutorouse en case todo no día a día dos seus nada maniños 86 anos de ir e vir de sitio en sitio; e por onde ía botaba raíces; iso si, co raigoto cravado toda a súa vida na parroquia de Liripio: Terra de Montes sempre foi a súa matria nutricia; nas quimbambas que estivese, o seu raigoto de Terra de Montes nunca saíu.

Foi moito o que el aprendeu na cartilla ágrafa do día a día colectivo; nos 86 anos que botou aquí aprendeu a mitra; e o moito que aprendeu aprendeuno moi aprendido, porque o aprendeu no duro oficio de resistir as patadas que lle arriou a vida, que foron non poucas e case sempre a vida llas arriou por onde máis a el lle doía; desde o día que naceu como quen di: táboa do barro á cabeza por Forcarei desde case meniño, emigración, guerra, exilio e pé do canón toda a vida a pé firme. El nunca quixo aprender a equidistar do perigo e apandou co seu quiñón del estoicamente cando foi preciso.

O seu bo amigo e biógrafo, Valentín García Gómez, chamoulle SOLDADO DA HISTÓRIA e en dúas palabras Valentín colleu polo peito o quid da cuestión de toda revolución: a historia é obra de todos, non dos adaís. Pero é que a maiores, Alfredo non foi asistente de Líster: foi lugartenente, que é moi distinto. E non foi máis porque el non quixo.

Alfredo tiña non pouco de que se gabar. Sen embargo, coma todos os grandes, non era nada narciso. O maior timbre de gloria seu era ter sido lugartenente de Líster, iso que Alfredo era anarquista e Líster era comunista. Ese abismo non foi óbice para que Líster fose sempre para el moito Líster. E non foi insólito o caso seu. O tamén lendario xeneral Modesto tivo igualmente de lugartenente a outro anarquista. Do cal Modesto contaba marabillas.

¡Cómo non! Bo quiñón da aureola destes dous lendarios xenerais comunistas é tamén patrimonio lexítimo destes dous lugartenentes de aceiro anarquistas: Modesto e Líster alcanzaron o cume no que agora están a cachapernas destes dous facedores de historia invisibles. Ós invisibles débelle o mundo un potosí. Se o mundo non estivese tan rematadamente mal feito, sacaríase ante todos eles o sombreiro. Sería un xesto coa  propia especie.

Leer en español........

PALABRAS PARA UN SOLDADO DE LA HISTORIA

Xesús Redondo Abuín

Ler máis »

Teo Cardalda F. e tódolos currantes deste Blogue: Neste vídeo onde está a falar  a filla  de Isaías Carrasco, o di todo, non fai falla máis comentarios. Nembargantes, non me queda moi ben o corpo se non digo o que moitas veces ao longo destas últimas horas veño dicindo : Estes elementos son uns fillos de puta, uns putos covardes e bastardos que non pertecen ao ser humano.

Nestes intres non deixamos de pensar  (é inevitable) nas baixezas de  xente como Alcaráz, moitos dirixentes do PP e moitos xornalistas da ultradereita en especial ese elemento da COPE( non digo o seu nome por medo a estercar o Blogue) o que tal dixeron do goberno e Zapatero durante toda a lexislatura.  Non deixamos de pensar no Sr. Rajoy, como última mostra fai uns días ao acusar ao presidente do Goberno de "agredir a las víctimas". Usaron todas as armas putrefactas da mentira e da demagoxia, todo lles valeu.

Os que facemos este Blogue, a nosa solidariedade e condolencia á familia e achegados de Isaías Carrasco.

Leer en español

 Teo Cardalda F. y todos los currantes de este Blog: En este vídeo donde está a hablar la hija de Isaías Carrasco, lo dice todo, no hace falta más comentarios. No obstante, no me quieda muy bien el cuerpo si no digo lo que muchas veces al largo de estas últimas horas vengo diciendo : Estos elementos son unos hijos de puta, unos putos cobardes y bastardos que no pertecen al ser humano.

En estos momentos no dejamos de pensar (es inevitable) en las bajezas de gente como Alcaráz, muchos dirigentes del PP y muchos periodistas de la ultraderecha en especial ese elemento de la COPE( no digo su nombre por miedo a que se me pudra el Blog) lo que tal dijeron del gobierno y Zapatero durante toda la legislatura. No dejamos de pensar en el Sr. Rajoy, como última muestra hace unos días al acusar al presidente del Gobierno de "agredir a las víctimas". Usaron todas las armas putrefactas de la mentira y de la demagogia, todo les valió.

Los que hacemos este Blogue, nuestra solidaridad y condolencia a la familia y acercados de Isaías Carrasco. 

Ler máis »

 Comando Cultural Os Rabiscos

Por Teo Cardalda F. 

Un combate a dous 

Xamais tiven maior interés por uns debates políticos onde non están representados tódolos votantes do arco parlamentario. Nembargantes, por esta vez tiven a santa paciencia de ollar e escoitar os dous debates para poder facer unha crítica (positiva ou negativa) dos dous representantes dos partidos maioritarios do estado. Cando me acomodei na cadeira fronte ao televisor, deume a sensación que ía a ollar un combate de boxeo, así o reciclei nos miolos desde o primeiro intre ao pé da pantalla.  

Comeza o combate co permiso do árbitro. O aspirante ao título comeza a dar uns golpes baixos demagóxicos  usando de cando en vez uns “barullos”  cara a  certo público que case non entenden deste “boxeo-político”, o aspirante dáse conta que o combate aínda que sexa desta maneira pode coller máis adeptos dese público, onde comezan a aplaudirlle como tolos. O actual campión, comeza a recibir estes golpes e  “barullos” e trata de esquivalos como pode, parte do público que sabe de que vai a cousa, comeza a gritarlle que use a mesmas armas que o seu contrincante. Na metade do combate trata de usar esas mesmas armas nalgún momento, dándose conta que iso non lle fai falla,  comprende que ten parte do público ao seu favor e trata de rematar o combate dunha maneira amigable. 

O árbitro da por rematado os asaltos. Ao final os medios e as enquisas falan de gañadores e perdedores. Eu que vin o combate, tamén teño o meu pobre criterio: o considero un “tongo” xa que non gañou ninguén, só houbo un perdedor que foi o público (pobo)  que é o que paga ante un combate tan patético.

Non foi un combate de ideas, pareceuse máis a un monologo facendo carantoñas, destacando o aspirante ao título de intentar insultar á intelixencia de moitos españois.  Cada un fixo o seu papel que lle corresponde no “ring”, dentro das coordenadas que ordena o “regulamento” dos que financian na sombra este “boxeo”político.

Aos organizadores destes combates témoslle que lembrar que non soamente existen os pesos pesados, senón que temos preto de catro millóns de “aficionados-votantes” que tamén lles gusta que se celebren combates de tódolos pesos no mesmo “ring”, onde podemos os españois ter unha máis completa información da grande e rica pluralidade deste país.

O vindeiro domingo día 9 o pobo dará o veredicto. O campión gobernará con ese título pero non terá o poder. Ese poder cos tempos que corren de “neocon” sempre será dos que fan e financian ese “regulamento”.

Ímola andando que a festa vai boa. A bo entendedor moi poucas palabras fai falla.  

Artigo publicado no Diario de Arousa e Galicia Dixital

Ler en español........

Un combate a dos

Jamás tuve mayor interés por unos debates políticos donde no están representados todos los votantes del arco parlamentario. No obstante, por esta vez tuve la santa paciencia de ver y escuchar los dos debates para poder hacer una crítica (positiva o negativa) de los dos representantes de los partidos mayoritarios del estado. Cuando me acomodé en la silla frente al televisor, me dio la sensación que iba a ver un combate de boxeo, así lo reciclé en los sesos desde el primer momento al pie de la pantalla.

Ler máis »

Fervello: Estivemos remexendo os miolos os que facemos este blogue e pensamos que, non hai mellor terapia para todos aqueles que temos aínda un criterio propio (mentres non no lo quiten), ante esta patética campaña electoral o fuxir axiña de tantos dewater e promesas que xamais se cumpliran, das mentiras,  hipocresía e da devaluación da democracia, o pasar a un plano moito máis cultural como son os nosos monumentos artísticos da nosa Galicia. 

PAZO DO RIAL

O Pazo do Rial quizais sexa un dos máis fermosos da bisbarra do Salnés. A fasquía deste Pazo seméllase ao de Sobrán, encadrándose nunca traza moi xenérica de edificio central corrido entre dúas torres.Atópase no centro dun outeiro que antano favorecía a vista dos seus dominios.

Racha a norma, unha liña de ameas ao longo de toda a fronte do edificio e unha capela que está preto dunha das torres, engadido moi pouco estético a verdade. No eido existen un piorno e un pombal.

Descoñecese a súa orixe con certeza. Seica en tempos antigos, sobre a parte posterior do mesmo Pazo se erguía un mosteiro polos restos de rocha que aínda hoxe se atopan no lugar. Figura en tódalas guías de Galicia, inclusive en unha morea de obras que fai referencia á arquitectura barroca de España. Nun artigo de Xavier Ozores do Faro de Vigo de 1925, falaba o seguinte: “Por su traza, amplias proporciones y típica arquitectura es uno de los más hermosos de Galicia”.

Fai uns anos pertencía á familia Ozores; Estivo unha morea de anos en completo desleixamento e case ruína, ata que foi vendido para facer un hotel, foi restaurado polo dono actual, aínda que ao mesmo tempo rachou a conxugación maxistral e estética desta fermosa arquitectura palaciana, xa que non reflicte a propia fisionomía barroca das terras en que se asenta por mor dun edificio moderno que se ergueu ao carón do Pazo.

 Ao seu arredor existía un frondoso arboredo  que en tempos de primeiros do século XX facíase unha romaría moi importante no día de San Xosé, que en Vilaxoán tiña o nome da “Romaría dos Xosé-finos”, que era unha Asociación fundada por Xosé Garrido, Demetrio Garrido, Luís Faro e Francisco Villaronga. Nacera esta asociación en 1915 para tratar de non esquecer o que viñan facendo os seus antergos dende tempos antigos. O dono do Pazo e posesións daquel entón o Marqués de Aranda era tamén partícipe desta festa-romaría, cousa que na actualidade xa se perdeu. Organizaban bailes populares con gaiteiros, cucañas e unha puxa de vacas e becerros. A esta sonada romaría acudía moita xente da bisbarra do Salnés ao fragor daquel bosque ao remanso do río Rial e preto da praia das Saíñas.

Pertenceu este edificio barroco de primeiro aos Mariño de Lobera, estivo vencellado nalgún tempo ás familias Soutomaior, Valladares, Aldao, Sarmiento e Araujo entre outros;Ten unha chea de escudos coas armas dos Mariño de Lobera, Soutomaior, Maldonado Aldao .

Un dos escudos da fachada aparece sostido pola serea que a lenda pretendeu engaiolar co seu canto a un home da caste do apelido Mariño. 

t.c.f.