Administra o teu Blogue

¡Crea o teu Blogue Xa! Doado e Gratis

Licencia para matar e esquilmar

sarampelo — 18-11-2009 GTM 1 @ 20:49

 Xa teñen licencia para matar e para esquilmar.

seguratas.jpg
De tódalas novas que escoitei este día sobre o Alakrana, a que máis me alegrou foi a liberación dos 36 mariños.  Trinta e seis vidas humanas que fuxen a todo meter rumbo as súas casas e estar coas súas familias, iso é o máis importante.
Porén, temos que ir  sacando moitas conclusións do que está a pasar en Somalia por parte dos armadores na pesca do atún naquelas augas. Por iso vou a escribir sobre o que pode pasar no futuro, cando se privatiza unha misión que só compete ás Forzas Armadas ao mando dun goberno dunha nación. O exemplo o temos nesa funesta empresa de EEUU de nome  Blackwater Worldwide, onde eses mercenarios asasinaron, violaron, e torturaron a persoas civis e iñocentes.
A ilustración que secuestrei a Vergara di moitas cousas, cada quen que a interprete como lle veña ao maxín.
O principio non é moi alentador destes mercenarios de "empresas" privadas e pagados metade por os que pagamos impostos, para encher os bolsos desas "empresas" e aforrarlle uns cartiños aos armadores. O sábado 14 deste mes na TVE1, un destes "primitivos" fixo un corte de mangas, inclusive asustoume algúns deses tatuaxes que levan. Ao ver isto, veume á cabeza aquel ex-militar que matou no metro de Madrid dunha puñalada ao xove Carlos Palomino, suceso que foi gravado en video.  
Isto xa comeza con delirios do imperio de Felipe II, onde xamais poñíase o sol. Todo fédeme a podre, rancio e casposo (é moi forte dicir fascismo), non sei como rematará este belén. O vexo moi mal.
Na conferencia que deu o Coordinador de "Izquierda Unida" Cayo Lara en Salamanca sobre o tema, coido que está a dar no blanco da cuestión. Ler Artigo da conferencia.....

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

 

 

Comando Cultural Os Rabiscos-Rogelio Díz-Una década maravillosa

sarampelo — 10-11-2009 GTM 1 @ 13:43

                                        

 

UNA  DECADA  MARAVILLOSA  

roxelio_diz1011.jpg

Artigo de Rogelio Díz desde México.

 

Asiduo como soy a este nuevo vehiculo de la comunicación como es Internet, recibí por sorpresa una invitación para sumarme a un proyecto interesante como es el reencontrarse con el pasado por medio de fotografías.Este proyecto de mi ciudad Vilagarcía de Arousa acertadamente llamado “ O Faiado da Memoria” – El Desván de la Memoria-  nos invitaba a enviar fotografías de los años setentas del siglo pasado, hacia atrás, a lo que me sume con gusto después de ver un centenar de fotografías que me evocaron los años mas felices de mi vida. 

Al día de hoy, con el primer aniversario de su nacimiento, este proyecto alcanza ya más de un millar de fotografías engarzadas en diferentes temas,  una buena cantidad de documentos audiovisuales  que siguen en crecimiento día a día y con cada vez un mayor numero de visitantes a este blog, y no solamente en ese entorno sino desde muchos puntos de España y otros tantos del extranjero, haciendo principalmente para los que estamos fuera, un punto de encuentro y visionado de caras y lugares que nos hacen reencontrarnos de nuevo con nuestra niñez y juventud. Gracias a la ingente labor de Margarita Teijeiro y Antonio Caeiro, este proyecto esta alcanzando una gran expectación dentro de Vilagarcia y sus alrededores, tanto así que en el mes de abril realizaron una exposición fotográfica con una notable afluencia de gente, así que debido al éxito, en agosto de este mismo año, la Conselleria de Cultura (Arquivo Social de la Memoria) y en colaboración con la asociación comercial Zona Aberta, con gran acierto realizaron por medio de paneles en los aparadores de nueve comercios emblemáticos, otra exposición itinerante con reparto de folletos explicativos que servían de guía para su recorrido, culminando con un audiovisual secuencial de fotografías en una televisión de plasma. De los diferentes temas fotográficos, empezó a destacar uno titulado “Dando a nota” dedicado principalmente al surgimiento de la revolución musical de los años sesentas, donde Vilagarcia no quedaría al margen, ahí empezaron a destacar grupos como Los relámpagos, Los Ibéricos, Los Strikers, Los Lunnik´s y Los Lados como los más representativos de esa época y es por eso que a través de muchos de ellos cuarenta años más tarde decidieron volver a recordar aquellos tiempos con un festival que se realizara el próximo 4 de diciembre en el auditorio de Vilagarcia y que pienso tendrá un gran éxito.

 Recordar es volver a vivir y en mis remembranzas de aquella época con tan solo diecisiete años tengo en mi mente cuando nos reuníamos un grupo de chavales con guitarras tratando de emular a los grandes, unos con preferencia a los dictados de los Beatles, Mustang, Sirex o Brincos, otros como yo que nos marcaban más las Satánicas Majestades de los Rolling Stones, Los Salvajes o Lone Star. Y más cuando alguien venia de fuera a traernos las ultimas novedades musicales, como era el caso de Dámaso Carrasco, un magnifico nadador también y quien en esa época estudiaba en Inglaterra, y que con su voz y la guitarra nos enseñaba la ultima canción de los Beatles que todavía no se oía en España, se trataba de Hey Jude, así como nos hablaba de un grupo tan solo de tres componentes que estaban de moda y sonaban como si fueran mas integrantes y nos tenia a todos embobados. Supe después que ese grupo era nada mas y nada menos que Cream, un verdadero súper grupo que tenia a Ginger Baker en la batería, Jack Bruce en el bajo y el increíble Eric Clapton en la guitarra interpretando una de sus canciones más famosas White room. panxolinas-dos-anos-60jcarlos-roxelio-diz-e-lolinche.JPG

Esa década maravillosa fue la que pase desde los once años hasta los diecinueve en que regrese a México, y fue la etapa de mi vida que más me marco en la piel y el corazón, fue esa etapa en que juegas, aprendes, te diviertes y te enamoras, y así lo hice durante lo que duro el bachillerato con todo y revalidas, primero en la escuela de Don Pepe en Vilaxoan, después en la academia Lobeira y finalmente en el Instituto de Pontevedra. Ahí contrario a los comentarios que en el blog se vierten, nunca conocí las calles que ahí se nombran, quizás por que yo soy y me siento de Vilaxoan, diferente la mentalidad, más de señoritos  los de Vilagarcia, quizás por eso siempre se les llamo “pajilleros” mientras que a nosotros nos consideraban más asilvestrados, mas salvajes y en parte era verdad, así que algo de miedo si nos tenían y no les faltaba razón, cuando algún problema, pelea o conflicto surgía, siempre alguno de Vilaxoan estaba metido y llevaba la voz cantante, nunca mejor dicho, porque también si de cantar se trataba, como Vilaxoan no había ningún lugar. 

Ahí nadie se conocía por su nombre, siempre por un apodo, así trate con Jalisco, Tifón, Goma, Cara de Pau, Chatarrero, Quinote, Lolinche, Toniño, Kiko, Josecho y un largo etc. Incluso al que conocíamos todos como Pichi, me entere muchos años después que se llamaba Juan Luis y yo para no ser menos, pocos me conocían como Rogelio Diz, para todos era el mejicano. Ahí nos reuníamos, no en la plaza Rafael Pazos, lo hacíamos “No campo” y también en el Hogar de Pescadores o “Na Viña” la cafetería de nuestra juventud, que estaba “No callejón da mexona” con aquella mezcla entre gallego y castellano que se usaba en aquel tiempo, nadábamos “no Preguntoiro” o “no muelle” y jugábamos al futbol “na Pelada”. En Vilajarsia, quedábamos “no obelisco” “na Baldosa” o “no “Carballines” enfrente del cine Cervantes, nuestro cine era el Arosa, y en gallinero que era mas barato, dónde  las bancas eran de madera sin respaldo y sumamente largas, comiendo pipas o fumando a escondidas de las linternas de los acomodadores. Y pocas veces al Fantasio que era más caro y siempre estrenaban películas de 4R, a la que no nos dejaban entrar. 

En Vilaxoan el deporte y la música siempre tuvieron un sabor muy especial, así salieron grandes deportistas, actores y músicos de gran valía, que algunos traspasaron los ámbitos nacionales e internacionales, esto para pequeño pueblo de 5000 habitantes tiene miga.Recordare a Mon, mejor conocido como Ramón Búa, quien fue el fichaje juvenil más caro de los años sesenta, 800.000 Pts. pagadas por el Real Madrid al Arosa, jugando después en el Castellón , el Rayo Vallecano y el Málaga, en 1973 ficha por el Celta, volviendo al Málaga en 1978 cuando se retira y donde muere tiempo después en 1985. 

Pepe Rubianes: Actor y director de teatro que buscando mayores oportunidades se afinco en Cataluña, pero que nunca olvido su origen y que siempre se definió como un actor Galaico-Catalán, yo tuve la oportunidad de conocer principalmente a su hermana Carmen cuando venia de vacaciones a Vilaxoan.Nuestro gran campeón Felipe Rodríguez, mejor conocido como “Pantera de Arosa” como se decía en aquellos tiempos, boxeador campeón de España de los pesos pesados y dos veces retador al titulo de Europa, hizo época y fue consideradoUn símbolo de Vilaxoan, al grado de entrar en el estribillo de una canción conocida por todos los Vilaxoaneses: -Vilaxoan ten moitas cousas, que non as ten calquera: A Coral, O San Martín e o noso campeon Pantera-  por desgracia murió joven a la edad de 47 años en al año 2000 por culpa de un tumor cerebral. 

Dejo al final la música, algo que en Vilaxoan es de gran importancia, el cantar bien es algo natural de este pueblo, así lo demostró siempre con su fantástica Coral polifónica, llevada por la magistral dirección de Máximo Patiño desde que yo lo recuerdo y que creo que es uno de los artífices de lograr durante una fecha hacer cantar a todo el pueblo en “Vilaxoan Canta”. Y es que la música se lleva en las venas de este pueblo, donde desde la barbería de “Cañotas” recibías un sencillo corte de pelo pero una gran enseñanza musical, una barbería “sui generis” donde podías encontrar a diez jóvenes tocando guitarras y bandurrias y un cliente jurando en arameo, porque cada tres minutos dejaba los instrumentos rapatorios para enseñar la tonada de algún desafinado, así mismo ya sabias que un corte de pelo o una afeitada podía durar horas, eso si, conocerías los cantares de aquellos tiempos. De estas mezclas profesionales nació un grupo llamado “A Embaixada” que no cobraba nada por sus actuaciones, solamente algunos vasos de vino y la amistad del corazón. 

Un buen amigo Lolinche, con quien inicie también mis pinitos musicales, tomo las riendas de una “Nova Embaixada” durante algunos años para seguir esta tradición. Gracias a este ambiente, salio de Vilaxoan Teo Cardalda quien en épocas más modernas formo junto a German Coppini, “Golpes Bajos” uno de los grupos musicales que marco una época del Pop español de los años ochentas, y después junto a su mujer María Monsonis formaron el dueto Cómplices con grandes triunfos en su haber. Teo, gran músico en la actualidad esta ayudando a impulsar la carrera musical de una nueva voz que sale nuevamente de Vilaxoan, y es para mi una alegría saber que es hija de ese gran amigo Lolinche, se trata de Olalla Bouzas a quien deseo por que lo vale, un gran éxito en esta incipiente carrera musical. Ese es mi Vilaxoan y mi Vilagarcia donde pase la década más maravillosa de mi vida, tanto así que ahí me case, y me la traje para México, quizás para con ella tener alguien que me recuerde todos los días de donde vengo, y mantener con ella el recuerdo de la felicidad del lugar donde nos conocimos desde la primera vez. 

 

Rogelio Diz- Analista político

rdiz51@yahoo.com.mx

 

 

Na foto ollamos a Rogelio Díz nos anos sesenta con José Carlos Callón e Manuel A. Bouzas (alias Lolinche), nunha actuación no Fogar do Pescador  nas Panxoliñas.

 

VER MÁIS FOTOS DAQUELA ÉPOCA

 

Ler máis »

O Muro de Berlín

sarampelo — 09-11-2009 GTM 1 @ 23:30

 Muro de Berlín

 

Muros que fan moito ruído e muros silenciosos.

 

 

 Moito ruído mediático se fixo cando se derrubou ou Muro de Berlín. Moito ruído se fai agora non seu aniversario con tanta parafernalia.  

Temos neste século XXI moitos máis muros que non fan ruído e seica que non existen. Muros que en resolucións dá ONU ordenaron derrubalos. Aquí é onde nace a hipocrisía dous gobernos de Europa e EEUU, dos medios (falsimedia) que  serven a intereses escuros e todo a aparato neoliberal cun obxectivo irresponsable  de destrución masiva. 

Neste vídeo o explica moi ben Eduardo Galeano dos muros de Israel, Marrocos e dos muros invisibles que nos axexan en cada momento dás nosas vidas. 


Fervello

O Centro Galego de Bos Aires sentiuse Chantaxeado polos mandados de Feijoo

sarampelo — 02-11-2009 GTM 1 @ 22:35

O Centro Galego de Buenos Aires sentiuse "chantajeado" pola Xunta  

Os emigrantes acusan de chantaxe e actitude mafiosa aos dirixentes que propoñen que o centro o dirixa unha fir2009110119443992767.jpgma foránea

 

 

A actitude dos representantes da Xunta foi mafiosa e chantajista, están a xogar cunha institución histórica e coa saúde de miles de galegos, di un dos socios do centro que, como todos, prefire manter o anonimato ante o temor a posibles represalias. Foi unha chantaxe en toda regra, era dicir si ou a ruína e a nada para os e8974.jpgmigrantes, aclara outro emigrante coñecedor das conversacións que tiveron lugar nunha tensa reunión que deixou sorprendidos aos representantes galegos.Ler máis......en Xornal.com 

 

resize.jpg================================

 A tropa do demo  e "mandados" de Feijoo que foron a Bos Aires son: Conselleira de Sanidade Pilar  Fajas ,  Conselleiro da Presidencia Alfonso (Wheel) e toda a tropa de secretarios e outras malas  herbas. Foron a impoñer a privatización da sanidade nese centro, pero para máis carallo cunha empresa (3A Recoletas) foránea de Galicia. Esta tropa fixo “Camino” ata Arxentina como auténticos  sectarios do mesmo Camino de Balaguer e mandados  de Feijoo  presidente de Galicia que só coñece o idioma da privatización do social, consignas de FAES e do Sr. do bigote ese home forte do trío das Azores.

 

Lembrar que nos agarda un goberno moi “negro” con respecto á sanidade, educación e outros servizos públicos para a maioría dos galegos e non se escapan dista maldade  os que tamén lles votaron no seu día. Comezan en Bos Aires esa táctica de as “public-private partnerships" de inspiración neoliberal-salvaxe como as que está aplicando Esperanza Aguirre en Madrid. 

Arxentina é un laboratorio de experimentación que preto estará en Galicia. pilar-farjas_3.jpg

 

Fracasou no mundo ese modelo “neocón”, hai que tomar outras medidas de control estatal para pararlle os pés a todos aqueles que nos meteron nesta grande crise mundial e estes novos gobernantes de Galicia privatizan que algo queda. Vannos meter outra vez o raposo no galiñeiro e case neste sufrido pobo nin temos galiñas, estes “neocóns” coa súa rapina insaciable ata lles interesa as plumas destas aves.

Temos que pararlle os pés a esta xente que aínda non se decataron que o sistema neoliberal-salvaxe fracasou e nos leva á destrución do planeta, no social, valores humanos, na ecoloxía e na galopante corrupción  política.





Atopámonos collidos por uns gardiáns de luva branca, que lles importa un carallo acadar todo como sexa: diñeiro público, diñeiro dá usura bancaria ao persoal, máis e máis diñeiro para eles só. Son eses poucos que orquestran a degradación dás nosas vidas: empresarios, banqueiros e políticos.

 Un xornalismo nas mans deses gardiáns que seguen en manter este sistema xa caduco de consumo e de libre mercado salvaxe, todo elo para enriquecerse moito máis eses poucos, por iso dá moita mágoa ler hoxe ou ver calquera medio de comunicación. Sabemos que ese libre mercado quebrou fai máis dun ano, e os nosos gobernos seguen coa mesma, onde lles deron diñeiro público a mans cheas para manter a eses "gardiáns" do sistema. Cos nosos impostos. ¡manda carallo na habana!. 

 Coido que a esquerda está a perder o tren dá oportunidade desta crise económica, de valores e ecolóxica para dar un xiro político de 300 graos e buscar unha vía nova para esta sociedade mundial que está a perder o norte. Teñen que trocar dunha vez por todas ou sistema actual que nos leva sen remedio a un túnel sen saída. O exemplo o temos neste goberno de Galicia que segue neste inferno neoliberal. Non sei a onde nos leva.  Porén, fágome unha idea cal é o camiño.

 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

Xa falan desde a oposición que chantaxe lles fixo Alfonso (Wheel) Rueda aos galegos en  Bos Aires e comentan desde o BNG que intereses ten este homiño nesa empresa de Recoletas  

Moi interesante ler as novas desta desfeita mafiosa en: Xornal.com e o Blog Feijoomente.blogaliza 

Foto da xuntanza en Bos Aires de Xornal.com

 

A Casa Real paraliza a publicación dun libro do Coronel Amadeo Inglés

sarampelo — 31-10-2009 GTM 1 @ 23:59

A Casa Real paraliza a publicación do libro “La Conjura de mayo”
do coronel Amadeo Martínez Inglés








Contén reveladoras e inéditas informacións sobre as responsabilidades do rei no 23-F.

Por favor ler o resto da nova (premer no titular), xa que é moi interesante ante o que estamos a pasar coa liberdade de expresión neste "bendito" país, cousa que  nada din os medios "bastardos" de falsimedia. Que vergonza de democracia estamos dando ante o mundo 

================

jpg_martinezingles.jpgTodos aqueles que se consideran demócratas tiñan que ler o resto do testo, xa que isto asemella no 2009 aos anos do duro e puro franquismo.Seica que este estado borbónico está por riba de Deus e da Carta Magna (lease Constitución). Isto estános a dar a razón aos que loitamos por unha democracia neste país naqueles anos escuros e fascista. A desilusión a estas alturas é tan grande que o único que nos queda e o pataleo e cagarse no teu interior contra todos estes que nos levan a unha "democracia" corrupta, imperfecta que cada día que pasa incha moito máis como se fora un globo. Porén, os globos chegan a estourar, entón xa a cagamos. 

Como non se lle pode pedir responsabilidade a este Sr Borbón, porque está por riba do humano e do divino e da Constitución, se lle silencia e se censura o libro como se estiveramos nos mellores tempo do franquismo, pero coa complicidade das forza políticas e  dos medios de comunicación máis importantes do país. ¡ Atado e ven atado!. Non temos solución.

Todos os meus parabéns para o coronel Amadeo.  ¡ Bravo! coronel ! . A sus órdenes.

Xoán de Cagalloso e Soutomaior 

 

 

Premendo aquí podedes ler ...

En exclusiva a Introducción do  libro de Amadeo Martínez Inglés, "La Conjura de Mayo". Esta exclusiva foi recollida e secuestrada por este Blog en "La República..es"

Ler máis.........

Ler máis »

Comando Cultural Os Rabiscos-Patético Consulado Español de México

sarampelo — 30-10-2009 GTM 1 @ 16:48

                                           PATETICO CONSULADO    roxelio_diz1011.jpg

Rogelio Díz desde México 

 

Normalmente tengo la suerte de no necesitar los servicios del Consulado General de España en México más que para renovar mi pasaporte, y esto ocurre cada diez años. Ya que mis recuerdos sobre esta Legación Consular fueron siempre temas para olvidar, pareciera que los funcionarios que ahí trabajan (los que son españoles claro) estuvieran purgando un castigo y vieran en nosotros los ciudadanos un lugar donde descargar todas sus frustraciones. O bien, que el departamento de recursos humanos sea el mismo que el de Iberia, donde desde los que trabajan tanto en los aeropuertos como las azafatas de los vuelos fueron escogidas en base a su mala cara y mala leche de los que tenemos el infortunio de que encima de tener que pagar el billete, el tener que soportar su mal trato, prepotencia y amarguras. Se muy bien que debe haber excepciones, desgraciadamente yo siempre me he encontrado con la cara más amarga de la moneda.

 

Quizás por eso, llegue a pensar que después de seis o siete años que no iba por ahí, las cosas habían cambiado, y efectivamente cambiaron ¡pero a peor!Acompañaba a mi hija para hacer varias gestiones como son el renovar su pasaporte y tramitar la nacionalidad de mi nieta, al llegar nos encontramos con una larga cola para entrar al edificio, todo esto a la intemperie y en época de lluvias. Mientras esperábamos me pude dar cuenta que muchos de ellos no eran españoles, unos venían para pedir información sobre universidades o situaciones para legalizar su estancia de trabajo, otros eran simplemente trabajadores de agencias de viaje que tramitaban diferentes documentaciones para sus clientes y españoles o descendientes de estos que como nosotros necesitaban resolver algún tramite de nuestra Legación Consular.

 

Solamente había un encargado de seguridad que se acercaba a la fila y de mala manera nos emplazaba que de diez en diez pasásemos a la entrada para identificarnos y entrar por un arco magnético de seguridad. Cometí el error de decirle a este personaje, que además era mexicano, si los españoles en nuestra embajada no tuviéramos alguna ventaja, a lo que me contesto: ¡aquí no hay excepciones, a mí me es igual si usted es español o chino!

 

En el siguiente turno de diez, nos toco a nosotros entrar en ese pequeño espacio, donde a gritos este personaje nos decía que debíamos entrar con los documentos en la mano y solamente quien tenia que hacer el tramite, todo esto de forma prepotente y llegando a decirle a personas de edad que se apuraran mientras que otros, principalmente los gestores de agencias de viaje entraban como Pedro por su casa, así que mientras me quitaba el cinturón y las llaves  para pasar por el arco magnético y que mi hija con los documentos ya había pasado, volví a decirle que esa no era manera de tratar a las personas, él me pidió los documentos que iba a tramitar, le dije, que mi hija los llevaba en la mano. Entonces no pasa, me espeto y cuando mi hija trataba de regresar para darme algunos documentos, le dijo que no podía regresar, y tuvimos una acalorada discusión, pidiéndole su nombre para denunciarlo, a lo que se negó, y para evitar hacerme mala sangre, decidí esperar a mi hija en la calle.

 

Era tal mi indignación que volví a encararme con él y pedirle que llamara a un superior para trasladarle mis quejas, pasaron unos veinte minutos y apareció un español con el uniforme de policía nacional, el cual después de hablar primero con este personaje, salio a la acera y me dijo que cuales eran mis quejas, este hombre me oía sin escucharme, cuando termine, en vez de aclarar mis quejas solamente me decía que las normas no las ponían ellos, cuando quise puntualizarle sobre mi opinión, me paro en seco, diciéndome que el ya me había escuchado, y me repitió que las normas no las ponían ellos y que además tenían prohibido identificarse, yo trate de decirle que había formas de aplicar las normas, con amabilidad y educación o con prepotencia, y que veía muy mal que siendo español no se me permitiera la entrada a mi Legación, pero el tipo me dio la espalda y se encamino de nuevo hacia la entrada del Consulado sin oír y hacer caso a otras quejas de españoles  que al ver y oír mis reclamaciones quisieron también hacer patentes las suyas.

 

Es curioso, en todos los aeropuertos, puestos fronterizos y terminales navales de todo el mundo, existen una entrada para sus connacionales y otra para los extranjeros, eso al parecer aquí ni lo conocen.

 

Tristes recuerdos aquellos de ¡manos sobre la cabeza y la papela en la boca!, así me sentí ante estos nuevos acólitos de la seguridad consular, donde no me permitieron sentirme entre paisanos, seria porque no lo son, luego se extrañan que cada vez podamos oír a más gente que no se sienta española.

 

Al parecer estamos abandonados por nuestro gobierno en el exterior, si es que somos personas normales, pues solamente te hacen caso si estas en el corredor de la muerte, o bien eres detenido/a con municiones y explosivos, es entonces cuando se llenan los foros de gente pidiendo la rotura de relaciones diplomáticas o las criticas a las autoridades locales acusándolas de corruptas y bananeras, más cuando son tus propias autoridades las que no te hacen ni caso. Al parecer tienes que ser un Pepe del Popular o la peluquera desnudista para ser considerado un español de Pro.

Rogelio Diz- Analista político

 

rdiz@yahoo.com.mx  

Nota de autor do Blog;

Premendo aquí, tendes o enderezo Do Cónsul General e Viceconsul

Tfnos. Mail ,Rúa etc. 

 

Ler máis »

A pesca en Somalia e a viñeta de Aneko

sarampelo — 25-10-2009 GTM 1 @ 10:32

   A pesca en Somalia e a viñeta de Aneko

 Viñeta de Aneko, secuestrada de 20 minutos.es

1013336.jpg

A viñeta de Eneko xa o di todo, non fai falla moitas palabras para entender o que está a pasar nas augas de Somalia. Agora mandan a mercenarios  asasinos ( chámanlles "vixiantes") nos atuneiros. ¡Manda carallo na Havana!. A seguir roubando a man armada, e logo un tal Baltasar que a sigue cagando e metendo a pata  como sempre co seu "ego"ata os sancomiños. Seguiremos falando disto con máis datos (non das mentiras dos medios falsos deste país "democrático")  neste mesmo blog.

Xa comezan a dicir mentiras, os falsimedia ao servicio dos bastardos. Están a comentar hoxe día 26 de outobro que os "piratas somalies" pertencen a o grupo "terrorista Al Qaeda".  O di a Asociación Española de Escoltas (ASES) . Será a Asociación De Mercenarios e Asasinos, penso que é o máis correcto (ADMA). Cando hai que xustificar unha invasión preventiva, matar e asasinar sempre (para intereses mercantís) se pon por medio a "Al Qaeda". Isto parace unha goma, estira é estira para os bastardos neocóns, gobernos neoliberais e socialdemócratas, e o pobo a tragar e tragar sapos. ¿Aínda hoxe non sei que é Al Qaeda?. Pero o máis colloudo é que ese señor do "anels" Osama Bin Laden xamais apareceu. Non pensei que no século XXI a CIA sexa tan inoperante para non collelo. Con toda esta parafernalia xustíficase todo ata que che den polo cú.

¡Pon o cú que ven Osama!. Na escola asustando aos nenos:¡Qué ven Osama!. Non fagas iso nin o outro que ven Osama. Si, cando nos dician  na escola : que ven o home do saco, ou o sacauntos.

Seguimos coa novela por capítulos: Hoxe día 28 de outubro xa temos novas. Os que pagamos impostos temos que apoquinar aos mercenarios, xa que o goberno central e o basco van a pagar a mitade do que valen estes mercenarios e engordar as caixas destas "empresas" de matar, para seguir roubando coa forza das armas. Para máis carallo os señores do goberno están a a ver como desenredan a madexa que cometeu o Baltasar e o seu "ego", xa o viña dicindo o Coronel Amadeo  Martínez Inglés fai unha chea de días, meteu a pata ata os sancomiños, xa que os somalies están dispostos a poñer na custodia aos mariñeiros coas familias dos que Baltasar trouxo a España. Non dan unha no clavo. Son como Quixotes. Spain is different"".

Ler  a :

Joaquim Sempere  Profesor de Teoría Sociolóxica y Socioloxía Medioambiental da Universidade de Barcelona.

2742hari_resized.jpg 

Ler a pescuda de:Johann Hari do xornal  London Independent

Ler Noticias sobre o tema, sen falsimedias bastardas traducido ao español..........

 

Xoán de Cagalloso e Soutomaior

 

 

Ler máis »

En Lembranza de Anisia Miranda

sarampelo — 23-10-2009 GTM 1 @ 22:02

 

Pasamento de  Anixia Miranda  

A escritora e xornalista de orixe cubano Anisia Miranda finou onte día 22 en Gres (Vila de Cruces) era dona do grande literato galego Xosé Neira Vilas.Esta nova do seu pasamento acadou no meu corpo un sentimento de tristura que aínda agora non recuperei. p1000187.JPG

Véñenme neste intre algúns recordos de fai un ano, cando estiven con Anisia e Xosé en Gres unha mañán e parte da tarde, xantando e falando sobre o de musicar ese gran poema de Xosé “Desta Terra” pola Cantautora Olalla Bouzas.

Teño que recoñecer que todo foi amabilidade e agarimo por parte dos dous. Estivemos paseando pola beira do río Ulla e a súa paisaxe de verdes ourelas, as illas de Gres e ollando con moito agarimo ese poema gravado na pedra “Desta Terra”. Foi para min un día emotivo que xamais esquecerei. Como vedes nunha foto que lles saquei, onde están nos bambáns arrandeándose  como dous nenos pequenos onde pódese observar a tenrura e o amor entre dous seres que se queren.p1000178.JPG

Graciñas por darme un día da vosa vida que sempre o lembrarei con moito agradecemento e cariño. O meu sentimento de pesar a Xosé.

Anixia, que a terra che sexa leve. 

Teo Cardalda 

 

Comando Cultural Os Rabiscos-Malditos Juegos-Carlos Taibo

sarampelo — 21-10-2009 GTM 1 @ 19:27

;

 

 

Malditos Juegos carlos-taibo71.jpg

 

 

 

 

Carlos Taibo

 En recuerdo de Joaquín Herrera Flores 

                 Ahora que, tras la concesión a Río de los Juegos Olímpicos de 2016, las aguas bajan, por fuerza, más tranquilas entre nosotros, se impone una reflexión sobre lo que ha supuesto la candidatura de Madrid. Una manera de iniciarla consiste en rescatar un hecho palpable: como quiera que de un tiempo a esta parte faltan los acuerdos entre las principales fuerzas políticas, muchas mentes bienpensantes echan de menos los consensos que cobraron cuerpo en unos u otros momentos del pasado. Aunque semejante manera de razonar es muy respetable, no está de más que por una vez sigamos el camino contrario y escarbemos en lo que significa el raro --y lamentable, agrego yo-- acuerdo que acabó por suscitar la candidatura de Madrid para celebrar unos Juegos. Tiene uno derecho a pensar que ese consenso, acompañado de un férreo acallamiento mediático de las posiciones disidentes, dice mucho de las miserias que acosan a una sociedad como la nuestra. images111.jpg   

Aunque el apoyo a los Juegos madrileños ha sido general en los últimos años, sobran las razones, numerosas y relevantes, para plantar cara a semejante desatino. La primera nos recuerda que, con toda evidencia, los Juegos Olímpicos debían servir --este ha sido, a buen seguro, un designio firme entre sus promotores-- para imprimir una nueva vuelta de tuerca al consabido negocio inmobiliario en un escenario de visible crisis. Al respecto ya conocemos la experiencia de otras ciudades en forma de barrios populares arrasados por la más desbocada y clasista especulación. Sobran los motivos para afirmar que, en un marco de insostenibilidad galopante, unos Juegos Olímpicos en Madrid tendrían por fuerza que traducirse en un repunte, y no precisamente menor, en los precios de la vivienda.                         

              No era más halagüeño lo que se nos prometía en el ámbito de los transportes, aun cuando en este caso hay que reconocer que los males mayores son ya una realidad que no puede atribuirse a los Juegos. Por mucho que en la retórica oficial se diga lo contrario, se impone por doquier la cultura del automóvil --la cultura del transporte privado-- y la de un ferrocarril que se mueve a gran velocidad y sólo puede ser pagado por los miembros de las clases pudientes. Meses atrás escuché en labios de un colega andaluz un comentario sagaz al respecto: la alta velocidad ferroviaria es --dijo-- un ejemplo de libro de cómo los integrantes de las clases populares celebran con alborozo que con los impuestos que pagan se construyan nuevas líneas de las que se van a servir en exclusiva los miembros de las clases adineradas. Así las cosas, no es fácil adivinar lo que los Juegos Olímpicos traerían de bueno para los primeros, como no es sencillo intuir --digámoslo una vez más-- cuáles son los efectos saludables de un crecimiento económico de siempre agresivo con la naturaleza, dilapidador de recursos y a duras penas  relacionado con el bienestar y la cohesión social.                images23.jpg           

 A la manifiesta ignorancia que gobernantes y opositores muestran en lo que hace a las consecuencias que el encarecimiento inevitable en los precios de la mayoría de las materias primas energéticas que empleamos tendrá sobre unas infraestructuras de transporte inutilizables, se sumaba, de la mano de los Juegos, un proyecto que ratificaba atávicas tendencias centralizadoras.  Como si Madrid no se beneficiase ya de un sinfín de privilegios, que alcanzan también, es cierto, bien que en menor grado, a otras ciudades. ¿Alguien se preguntará algún día cuáles son las dramáticas secuelas de un proceso de general desertización del territorio que tiene su mejor botón de muestra en el abandono de tantos pueblos?  ¿Qué hermoso mensaje transmite al respecto una parafernalia olímpica llamada a acrecentar, vía una masiva desviación de recursos, la macrocefalia de una ciudad cada vez menos vivible?                            

             Para que nada falte, por todas partes se nos ha presentado como un evento social igualitario lo que en los hechos responde a un proyecto elitista y mercantilizado en grado extremo. Si desde tiempo atrás sabemos que el empleo oficial del deporte atiende a una ingeniosa operación de ocultamiento de un sinfín de marginaciones, explotaciones y exclusiones, nada mejor que los Juegos Olímpicos para recordárnoslo. La misma ciudad, Madrid, que se propone como organizadora de aquéllos sobre la base de su presunta riqueza y prosperidad es el escenario en el que despuntan dramáticas desigualdades sociales, poblaciones inmigrantes en situación a menudo extrema, los efectos desoladores de la especulación más descarnada, sistemas públicos de sanidad y educación en franco deterioro, y, en suma, afilados instrumentos represivos. Quien desee conocer lo que nos oculta el manipulador discurso oficial del que hablamos bien hará en echar una ojeada a un librito de reciente publicación --Manifiesto por Madrid. Crítica y crisis del modelo metropolitano--, que, publicado por la librería asociativa Traficantes de Sueños,  retrata cabal y pedagógicamente muchas de esas miserias.                          

          Debe uno agregar, en fin, que sobran las razones para repudiar la llamativa movilización de muchos de nuestros políticos, con el rey Juan Carlos en cabeza, al servicio de lo que poco más son que obscenos intereses privados. Hasta dónde habrá llegado nuestra estulticia que alguno de esos políticos, el alcalde Alberto Ruiz Gallardón, sorprendentemente adulado por todos, se nos presenta como el adalid de la derecha civilizada y respetuosa. Aunque, claro, el sino de estos tiempos en los que, por detrás de la aparente confrontación que los partidos escenifican, se manifiestan tantos consensos subterráneos, lo desvelan bien a las claras esos cursos de conducción ecológica que imparte, por lo que me cuentan, Fernando Alonso…

 

Comando Cultural Os Rabiscos -Unha homenaxe aos bos e xenerosos

sarampelo — 19-10-2009 GTM 1 @ 00:09

;

Unha homenaxe aos bos e xenerosos          

       2009101816044893737.jpg  Os milleiros de persoas que o domingo 18 asistiron á manifestación en Santiago contra a política de agresión e regresiva da Xunta en detrimento da lingua galega, aparte da súa connotación  reivindicativa, tamén foi emocional. Digo emocional polo feito que, cada un de nós que apoiamos esta protesta  indirectamente lle estabamos facendo unha homenaxe a  tódolos galegos/as que conservaron o idioma durante moitos anos, falo dos nosos antergos, dos nosos avós que, contra vento e marea a seguiron falando aínda nos tempos máis escuros en especial naquela “Longa Noite de Pedra”.       

      Deixáronnos as súas herdanzas  materiais, cousas que van e veñen e outras que se evaporan co tempo. Porén a herdanza que nos deixaron do idioma é a siña de identidade que nos conecta entre o presente e mailo pasado e grazas a eles aínda perdura.      

      Cando se usa a lingua como “arma política”, están a non respectar  e ofendendo a dignidade dos nosos antepasados, non hai peor ofensa que a falta de respecto aos finados de tódalas xeracións pasadas que nos deixaron esta riqueza cultural do noso idioma.         

      A mágoa é ter que aturar a algúns demagogos/as que non representan a ninguén, creando unhas plataformas dun suposto “bilingüismo”que é unha careta que poñen  na face cando lles peta, creándolles un complexo que teñen  no seu maxín e lles fai odiar a lingua dos seus mesmos avós querendo devolvernos ás cavernas da marxinación; o “ bilingüismocastelao.jpg” sempre existiu, todos aqueles que falan galego, tamén falan castelán.           

      Non coñezo a ninguén que fale galego e que descoñeza o  castelán. O que teñen que procurar estes manipuladores da realidade é que, axuden a coidar o castelán con milleiros de palabras anglosaxonas  que da moita mágoa escoitalas. O perigo de que non sexan  ler as futuras xeracións as cantigas de “Alfonso X el Sabio”, é no é demagoxia,  atópase nesta grande manipulación “política” por parte de algúns renegados en contra do idioma galego. O que se intenta por parte desas asociacións é rematar coa nosa base cultural e siña de identidade, todo isto e máis que digan e sigan dicindo fédeme a “casposo e rancio”.      

      Castelao dicía: “ o idioma imposto non acadou matar o noso idioma natural; pero acadou degradalo” O goberno da Xunta intenta matalo paseniño aliándose con esa  Asociación “Galicia Bilingüe” que lidera Gloria Lago, que non sei aínda hoxe a quen representa, que supoño que xoga o seu xogo, facer que fai o que non fai, acadar a súa parcela de poder en base a ese movemento que lidera para finalmente integrarse na rede clientelar usando  unha política trapalleira e perigosa.        

       Porén, se aínda somos galegos é pola nosa fala. Eses mesmos galegos estiveron o domingo en Santiago defendendo a cultura do idioma e homenaxeando aos bos e xenerosos que dormen o sono da eternidade, deixándonos a herdanza desta fermosa lingua .       

      “Unha lingua é máis que unha obra de arte; é matriz inesgotable de obras de arte”, desta maneira falaba Castelao. 

Teo Cardalda F.  

 

  • Artigo en Galicia Dixital