Unha de consensos.
Non me negarán que o ano pasado houbo abondo consenso na Galiza e no que vai quedando de España.
Francos lazos de unión e entendemento tenderónse entre Goberno e Sindicatos co pío obxectivo de manter a paz social sobre os cimentos de 4 millóns de parados abertos en canal. Ou moi pillo é Zapatero, ou moi derrotados están os burócratas sindicais, que non teñen valor pra convocar unha protesta social por cómo os ricos levaron quentes os cartos: é o resultado de convertir este tipo de asociacións en brigadas de liberados e delegados sindicais que ben poden levar ata ¡16 anos! no Comité de Empresa, sei do que falo, que teño un deses no meu chollo.
Menor consenso houbo hai uns días entre o xefe da patronal española, señor Díaz Ferrán, e os miles de persoas que deixou tiradas xunto á máquina de café de Madrid-Barajas. Os empresarios de agora, da democracia, sonlles máis lucidos ca os casposos aqueles que andaban detrás de Franco e de doña Carmen.
Os empresarios de hoxe en día teñen un punto interesante, gastan moreno de iate, bótanlle brea ás canas, lubrican a próstata en fin de semana e gastan en vicios o xusto, un ou dous gramos, mais no tocante á xestión das súas empresas son pésimos, e, cando hai problemas, chaman por papá Estado para que solte panoja, flete sete avións, subvencione aos bancos amigos e abra unha liña de crédito para caprichos. Gran consenso, sí, hai arredor do académico da “Real”, camarada Méndez Ferrín, que debe gardar no piso de Vigo, baixo sete chaves, as sinaturas necesarias para ocupar o posto de Presidente da máis alta institución da sen oso galega.
Por fin, por fin, e por fin, faise xustiza con Méndez, porén sexa no eido literario, e, por fin, Méndez gañará unha votación fóra da FPG e da CUT. E será, pásmense, por consenso: Ferrín, candidato de consenso, non é emocionante? O chollo debe estar feito cando o ex-claustrado Barreiro apoia a xogada, porque Barreiro, un home con moito púlpito, non dá puntada sen fío, nen deixa biblioteca sen analizar, é o que contan por aí, xa saben. Amaís, con Méndez na Presidencia da “Real” Academia Galega, matamos figuradamente aos descerebrados dos lusistas, en bo número ex-alunos do profe de Coia, ou ex-camaradas de calquer partido marxista-leninista de Nazón: con Méndez na Academia, non fica espazo nen á esquerda, nen á dereita, nen no centro, de xeito que a alternativa para esos iluminados é brincar cara o valeiro e chutarse en vena con patrón portugués.
Cunha mínima de sorte, Xosé Luís Méndez Ferrín consensuará dietas, conferencias, discursos en enterros e separacións matrimoniais no Tribunal da Rota co resto dos académicos e académicas, agás con Xesús Alonso Montero e Franco Grande (vaia apelidos, en fin), e quén sabe, ao mellor comete outra falcatruada como aquela de tirar un voceiro do seu partido político de Nazón con este título: “Sempre en Galicia”... cando ata os de “Galicia Bilíngüe” saben que o texto de Castelao titúlase... “Sempre en Galiza”. Consenso, outravolta, en que Castelao non sabía papa da normativa. 
Onde sí houbo consenso, por riba e por embaixo, é no Parlamento Galego co asunto das Caixas de Aforro. Enténdanme, acordo e consenso entre PP e BNG, porque os sociatas adicáronse sen esforzo a nos proporcionar o número habitual dos Alcaldes de A Coruña e Vigo agora mendigando patas de nécora e unha sede da futura Caixa Única do Pobo Galego (CUPG). Sobre o PP, paso de lles decir ren porque saben mellor ca mín que o “Gran Líder Freijonetas” quere o mellor para nós e para todas as nais e nenos lactantes do País.En canto ao BNG, debo recoñecer a miña sorpresa pola actuación tan desinteresada que estiveron a desenvolver no asunto da fusión das Caixas de Aforro Galegas, aman tanto ao País que foron eles os que entregaron un borrador da nova Lei de Caixas ao PP. Isto é ser un auténtico patriota, colega.
Lembro o chocho que lle montou a UPG a Xosé Manuel Beiras por ir cear de cando en vez con Manolo Fraga a un reservado do “Vilas” para tratar da reforma do Estatuto. Os mesmos jichos, ou Xudas, que, agora, non teñen empacho en se aliar co PP para diseñar unha especie de Banca Pública Galega, trincando os aforros dos impositores, e entre un 20 e un 25% da representación en asambleas e consellos da futura “Caixa Única do Pobo Galego”, xa coñecen as siglas.
Vaia. Despois de ver a Obama na Presidencia dos Estados Unidos de América pensei que o cupo de sorpresas estaba cuberto: pois non, aí están os nosos comunistas patrióticos merendando cos do PP ata se fartar. Que leven un bo empacho, e vomiten. Xa para rematar, penso que esta “Unión Temporal de Bandidos” (UTB) provocará efetos colaterais:
-
O PP sairá reforzado e aumentará a súa rede clientelar ata extremos insondábeis, e controlará desde a negra sombra unha palanca orzamentaria por fóra dos Orzamentos Públicos.
-
O BNG aumentará a súa capacidade para crear País e montará en paralelo a súa particular rede clientelar para o seus artistas (non esquezan a famosa “Obra Social” das Caixas) e para os seus insaciábeis Alcaldes, case todos en núcleos de poboación máis ben pequechos.
-
O PSG-PSOE levará unha hostia anunciada por non se sumar ao tinglado que sementa futuros desacordos entre os partidos que argallaron o Goberno “Bi”.
Sospeito que, tanto BNG como PSG-PSOE, están convencidos de que non pisan moqueta en varios anos, ¿8, 12, 16?, e que a situación aconsella alugar unha toupeira con calefación central, ou sexa, seguir unha liña política estratéxica que consista en situarse o máis a caron do lume e rezar para que o PP meta a pata mentres un novo Mangouras manexa o timón.
O curmán do Fervello.
Chúzao
del.icio.us
en recortes de gastos sociais e privatización de empresas públicas. 
. Digo eu, nonsí.
Sarampelo./
"Só dúas cousas son infinitas: o universo e a estupidez humana, e do primero non estou tan seguro..." (Albert Einstein)
